Ellerimi göğüslerimin üzerine kapamak, bacaklarımı birbirine geçercesine bastırmak ve kendimi tüm bunlardan sakınmak istiyordum. En çokta ondan... Bir tür bela gibiydi, vebaldi sanki. "Lütfen, lütfen beni rahat bırak." Beni yönetme düşüncesi bile korkunçken az sonra bunu yapmaya başlayacaktı. Belki de çoktan yapıyordu. Göğüslerimin üzerindeki ellerimi bileklerimden yakalayarak sertçe kafamın iki yanından yatağa yapıştırdı. Nefeslerim hızlanırken beyaz tenim gecenin ışığında parıldadı. Bileklerindeki baskısı azalırken ellerini yavaşça çekti. Gözlerindeki tehdit, gözlerindeki korkuyla yakın temastaydı. "Şimdi, ben seni rahat bırakacağım. Sense ellerini benim koyduğum yerden çekmeyeceksin." O itaat etmemi istiyor, oyunbozan... Bacaklarım birbirine yapışmış müsade etmezken, cezamdan korkuyorum. İtaatsizliğin bedelinin korkuttuğu kadar teslim olmanın ağırlığını kaldıramıyorum. Ellerim henüz aynı konumda. fakat az sonrasını kimse tahmin edemeyecekti. *** "Derler ki; bir kargayla göz göze gelirseniz, laneti ömür boyu üzerinizde olur." ***

"𝑆𝐴𝑈𝐷𝐴𝐷𝐸" Bilirmisin ne demek ? "Saudade "- bir zamanlar kaybettiğin bir şeyin sonsuza kadar kaybolduğunu ve bir daha asla senin olamayacağını anladığın andaki yaşadığın his anlamına da gelir. Git dediğinde gidip, gel dediğinde gelmemi mi bekliyorsun ? Ben hayatın önünde eğilmedim ki, senin karşında eğileyim. Sana söz incir ağaçları çiçek açınca senden vazgeçeceğim. 🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤 Işıkları kapatıp yatağıma uzandım . On dakika boyunca yaşadıklarımı ,yalnızlığımı düşündüm . Gözlerimi kapattım. Uykum yoktu . Mecburen uyumaya çalışıyordum . Aniden oturma odasından bir ses duydum . Hiç kıpırdamadım. Korkuyordum, titriyordum . Evde biri vardı . Bir şeyler arıyordu ,ama ne . Adım sesi durdu ve devam etti . Adım seslerini gittikce daha kolay duya biliyordum Çünkü adımlar benim odama taraf geliyordu . Kalbim küt küt atıyordu . Korkuyordum acaba kim . Adımlar kapımın önünde durdu . Beş dakika ses kesildi ve aniden odanın kapısı açıldı . Biri odaya girerek yatağa taraf yürüyordu . Tam yatağın önünde durdu . Konuşmaya başladı ama anlamıyordum söylediklerini. " Finalmente ti ho trovata, donna " (italyanca Sonunda seni buldum kadın demek ) Ve yatağa eğilip battaniyeni hızla üstümden çekti . Korku ile bağırmaya başladım . Kaçmaya çalıştım . Ama beni iki taraftan sarıyordu . Çırpınmaya başladım ,o kollarını daha da sıkıyordu . Ve artık çırpınmaktan yoruldum o bunu anlamış beni havaya kaldırıp omzuna atdı . Ben "yardım edin " diye bağırsamda kimse yardım etmiyordu . Çırıpnıyordum ama kolları beni çok sıkı tutmuştu . Oturma odasında maskeli 3 erkek durmuştu . Beni omzuna alan koltuğa fırlattı ve elinde pamuk olan biri üstüme yürümeye başladı . Kaçmak için ayaklandığım an biri belimden yakaladı ve pamuğu burnuma bastırdılar ,çok çırpındım ama kurtulamadım .

Yatılı bir okul olan iyilik ve kötülük okullu yetenekli öğrencileri eğitmek için her yıl bir kura düzenler ve çıkan isim o okulda okumak zorundadır! Şehirdeki insanlar bu tehlikeli okula gitmek istiyordu ama yenilmekten korktukları için gitmek istemiyorlardı. Bu yıl Almira keskin adında bir genç kız seçildi. Kızıl saçlarıyla bütün erkekleri baştan çıkarabilecek bir güzelliğe sahiptir. O sadece birini kalbine almıştı... Yeni bir ortam, yeni bir okul, onun hayatını tamamen değiştirecekti. Verilen görevleri yapmalıydı, cezalar tehlikeliydi Almira burada kalmayı başarabilecek miydi? "Bu bizim hikayemizdi... Biz özel güçlere sahip insanlardık ama mutlu değildik"

"Yanlış anlamayın lütfen, bir anneye göre çok gençsiniz, bekar mısınız?" Kucağımda ki bebeğin bana ait olduğunu düşünmesine karşılık, utançla dudaklarımı birbirine bastırmıştım. "Aslında bakarsanız-" Yanlış anlaşılmayı açığa kavuşturacakken, belime sarılan kol bana mani olmuş ve aşinası olduğum o ses varlığını belli etmişti. Gözlerim, yanımda beliren Cihangir'e kaydığında o hiç bana bakmadan karşımızdaki adamın omzuna sert olabilecek şekilde iki kere vurmuş ve ölüm bahşeden tehditvari bir sesle konuşmuştu. "Yok koçum, bekar değil..." Lacivert gözleri bir savaş habercisi gibi bana döndüğünde, varlığımı ahraz kılmak için yemin etmişti. "Kendisi adını söylerken, yanına soyadımı eklemeyi unuttu." ~Tüm hakları gözü kara, kalbi yara olanlarda saklıdır.

Bir kız... Bir de ses... Hayalet bir ses... Ama gerçek. Biraz da doğa üstü... 《Korku kitabı değildir.》 Derin, sürekli derinlerden duyuyordu ismini. Korkuyordu. Varlığını bilmediği bir ses sürekli onunla iletişime geçiyordu. Biraz zaman korktu. Biraz zaman kovdu. Ama sonra alıştı o sese. Dokundu. Sarıldı. Öptü. Arkadaş oldu. Belki sonra daha da fazlası... . . . İçim yine bir tuhaf olsa da çalışma masama doğru baktım. Ne bir belirti ne bir işaret hiçbir şey yoktu. 'Belirti mi istiyorsun?' diye sordu zihnimin içinde yankılanan sesiyle... Olumlu anlamda başımı salladım. Düşüncelerimi okuması bazen sinir bozucu olabiliyordu. 'Sende çoğu zaman sinir bozucusun Derin.' Yine yapmıştı işte! Yine okumuştu düşüncelerimi... Masamın orada bir şeyler hareketlenince oraya doğru baktım. Kalem kendi kendine hareket edip kağıda bir şeyler yazıyordu. İstemeden de olsa elimin altındaki yorganımı sıktım avcumun içi ile. Korkuyordum belki de hala. Göremediğim bir ses ile konuşuyordum. Her an benimleydi ve sanırım o sadece ses değildi. Bir varlıktı. Dokunabilirdim ona. Elimle hala yorganı sıkarken kalem masadaki yerini aldı ve kağıt havalanmaya başladı. Havalanan kağıda baktım. Kağıdın üzerinde ' HESİM ' yazıyordu. Bu onun ismi miydi? Başlangıç Tarihi: 16 Ocak 2016 İlk Yayın Tarihi: 17 Mayıs 2016 》Tüm hakları bu hırçın yazarın masum ruhunda saklıdır... Bana ulaşmak isteyenler için instagram hesabım- @bilgeliyasam Hesim'in instagram hesabı: @hayaletsesim

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.