Noah weet precies hoe dit gaat eindigen. Tijdelijk wonen in een huis vol jongens? Ramp. Geen privacy. Nog erger. Samenwonen met de ex van haar beste vriendin? Absoluut hel. Volgens Jade is Matthy de Jongen die haar pijn deed en daarna deed alsof er nooit iets echt was geweest. Dus Noah heeft nooit getwijfeld aan wie de "slechterik" was. Waarom zou ze ook? Matthy lijkt precies op het soort jongen waar je uit de buurt moet blijven. Arrogant. Zelfverzekerd. Altijd een irritante opmerking klaar alsof de wereld één grote grap is. Alsof niks hem ooit raakt. En nu woont hij ineens aan de andere kant van de gang. Perfect. In een huis waar privacy niet bestaat, Robbie chaos veroorzaakt, Milo leeft voor drama, Raoul de papa figuur en Koen altijd midden tussen alles belangt, wordt één ding al snel duidelijk: Matty vermijden is onmogelijk. Nog erger? Hij lijkt Noah expres gek te maken Maar tussen de ruzies, sarcastische opmerkingen en momenten die net iets te lang blijven hangen, begint Noah kleine dingen tenzien. Dingen die niet kloppen. De manier waarop Matthy soms ineens stil wordt. Hoe zijn glimlach niet altijd echt lijkt. En hoe de Jongen die ze hoorde te haten...niet helemaal lijkt op de Jongen die voor haar staat. Want sommige mensen dragen maskers. Sommige verhalen missen stukken. En terwijl oude waarheden langzaam begingen te barsten, blijft één vraag harder in Noah's hoofd hangen: Wat als ze al die tijd de verkeerde persoon heeft gehaat? TW: Trauma Mentale struggles Conflicten/ruzies Manipulatie.

Wat als je naar de ziggo dome gaat om een show te kijken waar je al een jaar naar uitkijkt en daar een beveilliger naar je toe loopt die een vraag stelt waardoor heel je leven in een dag veranderd. 🏆 #5 Matthy (2-2-2025) #1 romantiek (7-2-2026) #13 fanfic (7-2-2026)

Matthy kampt al een tijdje met een verslaving. De hulp die hem geboden word lijkt niet goed te helpen, zelfs zijn beste vriend Koen lijkt hem er niet uit te krijgen. Maar wat al komt Koen een oude bekende tegen die hem wel weet bereiken.

Vier jongens. Eén huis. Eén man die nooit opgaf. Milo is boos op de wereld, Matthy heeft niets anders dan stilte, Koen durft niemand meer aan te kijken en Robbie is vergeten door wie het het meest zou moeten weten. Maar dan is daar Raoul - een ex-jeugdzorgwerker die zijn hart openstelt, zijn deuren niet sluit, en zijn armen altijd beschikbaar heeft. In een huis vol brokstukken van vroeger bouwen ze samen aan iets nieuws. Liefde. Vertrouwen. Thuiskomen. Met vallen, huilen, opstaan en weer knuffelen. En als jaren later ook Vieve binnenwandelt, breekbaar en bang, blijkt hoe sterk een thuis écht kan zijn.

Matthy, Robbie, Koen, Milo en Raoul zijn meer dan vrienden - ze zijn samen De Bankzitters, een hechte groep die met hun YouTube-kanaal en creatieve projecten het leven vieren. Vriendschap, liefde, lachen en soms stilte: alles speelt zich af in hun kleine wereld vol dromen en gedeelde momenten. Omarm me, omarm me, en breng me nergens heen... Geïnspireerd door het lied Omarm van Bløf

Wat nou als je de droom man tegen het lijf loopt? Kan dat eigenlijk wel?

Matthy had altijd gedacht dat hij voor alles voorbereid was. Hij wist wat het was om te verliezen, had het verlies van kleine dingen ervaren - een lievelingsknuffel die per ongeluk verloren ging, een oude tekenfilm die niet meer werd uitgezonden. Maar dat was niets in vergelijking met het verlies dat hij zou voelen wanneer het echt gebeurde. Oma was altijd bij hem geweest, een constante in zijn leven. Ze was degene die altijd het licht had gebracht, zelfs op de donkerste dagen. Haar glimlach, haar verhalen over vroeger, haar onvoorwaardelijke steun - alles was voor hem een veilige haven. Ze had altijd gezegd dat alles goed zou komen, dat je moest doorzetten, dat de zon altijd weer zou gaan schijnen, hoe zwaar de storm ook was. Maar wat als die storm nu iets te sterk was? Wat als de zon nu echt niet meer zou schijnen? Toen de telefoon ging, voelde Matthy meteen dat er iets mis was. Zijn moeder's stem was anders, gebroken. En toen het nieuws kwam, brak alles. Oma lag in het ziekenhuis. Het leek onwerkelijk, alsof de tijd stilstond. Het was vreemd hoe het leven zo snel kan veranderen. Van de gewone, alledaagse momenten naar iets wat je niet in woorden kunt vangen. Matthy had geen idee hoe hij hiermee om moest gaan. Hoe zou hij verder kunnen gaan zonder haar? En wat zou hij moeten doen als het afscheid dichterbij kwam dan ooit tevoren?

Geen zin om hier wat in te vullen.