heyderqulizade
Sahil danışanda kəkələyirdi... Amma susanda içində fırtınalar danışırdı.
Onun həyatda heç kimi yox idi. Nə ailəsi, nə də gözləyəni... Dənizin kənarında babasından qalan balaca, köhnə bir daxmada yaşayırdı. Hər səhər gözünü açanda qarşısında sonsuz mavi vardı - dəniz. Sanki o, Sahilin yeganə dostu idi. Çünki dəniz onu yarımçıq cümlələrinə görə heç vaxt qınamırdı.
Dəniz isə adının əksinə, öz evində boğulurdu. Çox imkanlı bir ailənin qızı idi. Bahalı paltarlar, böyük ev, sürücülü maşınlar... Amma azadlığı yox idi. Hər addımı nəzarət altında, hər qərarı başqalarının əlində. Gülümsəyəndə belə icazə almalı olan bir qız idi.
Onların yolları yağışlı bir axşam dəniz kənarında kəsişəcək...
Sahil ilk dəfə sözlərini itirəndə utanmayacaq. Çünki qarşısında onu tamamlayan biri olacaq.
Biri qaçmaq istəyirdi. Biri isə heç vaxt heç yerə aid olmamışdı.
Bəs iki yaralı ruh bir-birinə sığınanda sevgi onları xilas edəcək, yoxsa daha dərinə çəkəcək?