az depresif, umut altyazılı var oluşsal şiirler. muhtemelen bunları wattpad yerine dergilerde yazmam gerekiyor.

Bir sonbahar akşamında, rüzgarın şarkısı eşliğinde çimenlerin üzerine uzanan Aras, yaşadığı stresten arınmıştı. Ancak geçmişteki zorlu anlar ve gizemlerle dolu günlerini düşünmekten kaçamıyordu. Babasının uçak kazasının ardından başlayan olaylar, Aras'nın hayatını derinden etkilemişti. Huzurlu geçen dakikalar, bir telefonun getirdiği önemli haberle sarsıldı.

"Dünya'nın en iyi dedektifi, Dünya'nın en zeki katiline karşı." 8 günde 8 kişi öldüren bir katil,her şeyi "8" rakamına bağlayan bir psikopat, arkasında hiçbir delil bırakmayan bir profesyonel. John Brown, dedektiflik hayatı boyunca en gizemli davaları kısa sürede çözmüş ve tüm dünyaca ünlenmiştir. Fakat, şuan karşısına çıkacak olan katil önce ki kolayca bulup yakaladığı katillere ve davalara benzememektedir. Bu sefer, Dünya'nın en zeki kişisi karşısındadır. "Katili ararken kendinizi kaybedeceksiniz."

Bir umut ışığı yok mu? Peki ya hayat..? Bir anlığına Ölüp tekrar dirilen bir grup insanla karşı karşıya olduğunuzu düşünün! Korkulu rüyanız... Sizi yemek için her an tetikteler ve siz onları öldürmek için tek çaresiniz... Dünya'ya yayılmaya devam eden bir virüs... Sonumuz mu olucak, yoksa tekrar yeni bir başlangıcımız mı?

Olacakları önceden sezen bir polis. Kabus haline gelen bir seri katil. Peki hangisi avcı? Ne olacağını rüyalarında hisseden bir cinayet büro başkomseri mi? Yoksa her hamlesini büyük bir titizlikle oynayan usta bir seri katil mi?

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...