Mükemmellik? ✅ Zeka? ✅ Komiklik? ✅ Güzellik? ✅ Küfürbazlık? ✅ Kibarlık? ✅ Yakın arkadaşlar? ✅ İkiz? ✅ Küçük kardeş? ✅ 5 abi? ✅ Ve tüm bunlara sahip olan Simin Arca Atabeyli? ✅ Ee siz? 🥺

Zifiri karanlıkta kalan kendini kör sanırdı. Gözler görmez olduğunda, kulaklar duymaz olduğunda; kimi zaman gecenin siyahına, kimi zaman seherin kızıllığına bulaşırdı suçun lekesi. Gerçek denilen şey, bu lekelerin ardına gizlenip günyüzüne çıkmayı beklerdi. Silinince de geçmezdi üstelik, izi kalırdı her lekenin. Birinin uzmanlık alanı matematik. Bir diğerininki psikoloji. Biri kendini bilime adamış. Biri ise tüm kilitlerin anahtarıymış. Ve aralarına son katılan, üstün görsel zekâsı sebebiyle 'fotoğraf makinesi' olarak tanınan bir kadın. Onlar izbilimci. Onlar Analizci. ⚓ Not: Bu kurgu travma sonrası stres bozukluğu, obsesif derecede takıntılılık durumu, intihara meyilli ruh hali gibi tetikleyici olabilecek ögeler ve cinsellik içermektedir. Bu sebeplerden dolayı yetişkin içerik kategorisindedir.

Beş farklı kişi...beş farklı hayat... Birbirinden farklı beş kişi. Onları bir araya getiren kimliği belirsiz bir ceset. Cansu, Arda, Arya , Barış ve Savaş... Başta basit bir katil arayışı onların sorunlu hayatlarına sızıyor. Geçmişleri gün yüzüne çıkarken onlar hayatta kalabilecek mi? Olaylar bir katilden fazlası mı? Asıl önemli olan şey bu hikayenin başrolü kim? Ceset mi? Katil mi? Yoksa bu beş kişiden biri mi? Kim bilir belki de başrol hiçbiridir... Hiçbir şey göründüğü gibi değil... Daha önce okuduğunuz tüm kitapları unutun. Bu kitap tüm teorilerinizi çürütecek.

Dokuz yaşında kaçırılarak bir akademiye kapatılmış, daha sonra kendi başarım ile oradan kaçmıştım. Her şeyin bitmediğinin farkındayken bile normal bir yaşam sürmek için çalıştım ama tekrar en başa döndüm. Üstelik iki ayrı taraf beni isterken, özenle seçim yapmak zorunda kalarak... Aslında oldukça sıradan ajan hikâyesiydi, Geçmişten Genetiğe adlı dosya ortaya çıkana kadar... Dicle Aksa genetiklerinin Seçilmiş olduğunu ve düşman akademide kardeşinin varlığını öğrenmişti. Tabi bunları ortaya çıkarmaya çalışırken kayıplar vereceğini bilmiyordu. Yetenekli bir ajan, küçük bir ekip, karşılık beklemeyen sadık bir adam ve en başından beri gizli düşmanları... Tüm bunlara rağmen, sizce geçmiş geçmişte kalacak mıydı? Özellikle de her şey bittiğinde... * * * AJAN içinde #9 29.07.2018 CASUS içinde #2 03.08.2018 DNA içinde #3 03.08.2018 TEŞKİLAT içinde #1 04.08.2018 GENETİK içinde #1 04.08.2018 * * *

1-eğer bir asker sizi gördüğü zaman durmadan ateş ediyorsa bilin ki o acemidir kurşununun bitmesini bekleyin, bittiği zaman gidin kafasına sıkın. 2-eğer sadece sizi gördüğü zaman ateş ediyor saklandığınız zaman duruyorsa o bir komandodur, kaçın ve canınızı kurtarın. 3-eğer sizi gördüğü zaman ortadan kaybolmuşsa ve etraf sessizse bilin ki o bordo berelidir merak etmeyin o sizi bulur... *******************. ********************* Bir Pkk'lıya sormuşlar;... -Bir Türk Askerinin geldiğini nasıl anlarsın? + Şarjörlerini üstümüze boşaltırlar. - Peki Komandonun geldiğini nasıl anlarsın? + Yarım şarjör atar isabetli atarlar - Peki Bordo Berelilerin geldiğini nasıl anlarsın? + Bir atış duyduysak ve isabetliyse veya hiç atış olmadan adamlarımız azalıyorsa biliriz ki etrafta Bordo Bereli vardır ve sadece kasaturayla bizi harcıyordur...

04.04.2021 yayımlanma tarihi... *** Gecenin karanlığı hüküm sürerken şehrin sokaklarında. Ay gibi doğdu içindeki karanlığa minik bir varlık. Küçük bir bebek, büyük bir adamın tüm dünyası oldu o an. Gecesine doğan ayı, hayatına giren mucizesi oldu. Dolunay Mucize Altınsoy... Kocaman adamın küçük kızı. Ateş Mirza Altınsoy... Küçük kızın tek varlığı. Bir insan kan bağı olmadan da baba olabilir miydi? Birini baba yapan faktör kan bağı mıydı, yoksa sonsuz sevgi mi? *** Tatlı bir baba kız hikayesi... #61 Gençkurgu ~ 01.06.21 #7 Baba ~ 24.05.21 #5 Babam ~ 29.06.21 #1 Evlatlık ~ 24.05.21

Göz yaşlarım çoktan akmaya başlamıştı.Biliyordum bırakmayacaklardı.Görüş açımı bulanıklaştıran yaşları silerken çembere dahil olan iki kişiyle korkum tavan yapmıştı.Gelmişlerdi.Kim mi Engin ve Yağız Aladağlı.Abilerim.Bir zamanlar siyahla beyaz kadar zıt ve masum olan fakat şimdi tek bir amaç uğruna bir araya gelmiş olan abilerim.Sahi neydi o amaç doğru ya koskoca bir intikamdı.Ben mi bense önlerine çıkan basit bir engelden başka bir şey değildim.

TAMAMLANDI✔ "Selam! Artık kaç gün kaldığını saymayı bıraktım... Ama biliyorum az kaldı. Gidiyorum. Gitmek zorundayım. Ölüyorum... Her gün geçtikçe ölümün fısıltısını daha net duyuyorum... Duymak zorundayım. Bugün yine unuttum. Evimin yolunu unuttum... Saatlerce yürüdüm. Ama neyse ki çantamda bir kağıda adresi yazdığımı sonradan hatırladım. Yoldan geçen herhangi birine sordum evimin adresini. Şimdi ise yine buradayım... Öylece gitmek istemiyorum. Bir şeyler bırakmak istiyorum bu dünyaya. Ben Deniz... Deniz Vural. Ve bunları izleyen kişi , her kim olursan ol unutma beni olur mu? Ben ölmek istemiyorum. Beni hatırlayacak birileri kalmadığı zaman ölmüş olacağım... Ve lütfen , lütfen ölmeme izin verme!" • Aile-abi kurgusu yazmaya doyamadığım için aklındaki diğer kurguları bir kenara çekip buraya geldim! • MoonLoverrss •

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.