Varla yok arasında bir şeydi. Ordaydı işte, bir gölge gibi yaşıyordu. Tek çete'nin değil, Tüm çetelerin lideriydi o, buna rağmen onu sadece birkaç kişi görmüştü ama adını duyan, veya lider olduğuna dair dövmesini gören bir daha dönüp bakmıyordu, bakamıyordu. Oysa hayatını tek bir kıza adamıştı çünkü kurtuluşuydu, PANZEHİR'İYDİ o kız onun. O kurtulursa Ateş başarmış olucaktı yenecekti kanında dolaşan o zehiri. Herşey planlanmıştı, saf kız sonunda düşmüştü Ateş'in hazin tuzağına. Ateş herşeyi hesaba katmıştı, oysa unuttuğu şey onun planlarınıda, hayatınıda alt-üst edecekti: KALBİ o bir kalbi olduğunu asla düşünmemiş olsada gördüğü o masum kız onun bir kalbi olduğunu hatırlatmıştı ona. Panzehir diye adlandırdığı masum kız kalbini ölümcül bir zehir gibi ele geçirmiş, tüm vücuduna pompalıyordu.

Her zamanki gibi güneş yine en tepesindeydi Mardin'in. Işık saçıyordu her bir evin tepesine içindeki karanlık hayatları bilmeden. Şilan'da açmıstı gökyüzü gibi gözlerini o sabaha karanlık günlerin yaklaştığını bilmeden.