Savaş, Nefes'e bakıyordu Nefes ise Savaş'a... Nefes aralarındaki sessizliği bozarak konuşmaya başladı; "Ben artık yokum. Tükendim."dedi ve gökyüzünü andıran gözlerinden bir damla yaş usulca yanağına süzüldü. Gözyaşını elinin tersiyle silip, parmağındaki yüzüğü çıkardı ve Savaş'ın elinin içine bıraktı. Savaş birşey diyecekken, Nefes izin vermeyip konuşmaya devam etti; "Umarım eskisi gibi olursun." dedi ve arkasını dönüp, boş sokakta topuklularının zeminde tok ses yaratmasını umursamadan yürümeye başladı. Savaş tek kelime edemiyordu. Sadece arkada öyle durmuş Nefes'inin gidişini izliyordu. Nefes'siz asla yaşayamazdı. Bunu biliyordu ve hiçbir şey yapamıyordu.

"Sevgilim!" diye gülerek kapıyı açarken bir anda yüzüm düştü.Bugün benim doğum günümdü bunu nasıl yapardı bana.Direk üzüntümü göstermeden yanlarına gittim.Çok(!) yakın arkadaşım ile sevgilim öpüşüyorlardı.Elime aldığım şampanya şişesini kafasına geçirdim.Filmlerdeki gibi bayılmamıştı ama afallamıştı.Bunu beklemediği belli oluyordu.Başakında saçlarından tuttuğum gibi kafasını duvarla birleştirdim.Sinirimi biraz olsun hafiflettim ve çantamı alıp dışarı çıktım.

Annem ve babamın ölümünden sonra hayatımla yaşam bağım koptu. Kimseyle konuşmuyorum. Kimsem yok. Dışarı çıkmıyorum. Korkuyorum. Küçük bir kulubede yaşıyorum. Yaşadığı mı biliyorlar mı bilmiyorlar mı bilmiyorum. 1 gün boyunca yaptığım tek şey koltukta oturmak. Hiç bir şeyden haberim yok. Bu 1 yıldır böyle. Ben güçlü bir kızdım. Ama annemle babam öldükten sonra gücümü kaybettim. Onlar bana güç veriyorlardı. Onlar benim... Yaşama sebebim. Annem ölmeden önce bana bir şey demişlerdi ve söz vermiştim. " Ne olursa olsun biz ölsek bile sakın kendini kaybetme. Kendini sakın ezdirme ve kendine iyi bak. Şimdi bunların hepsini uygulayacağına söz ver. " Söz veriyorum." Üzgünüm... Anne.. Baba.... Sözünüzü tutamadım ama bugünden sonra tutacağım. Söz veriyorum...

O POPÜLER ÇOCUK OKULA YENİ GELEN BURSLU KIZLA OYUN OYNADI.. DALGA GEÇTİ.. AMA SONUNDA AŞIK OLDU....