... "Soğuk, açlık, susuzluk, uykusuzluk, işkenceler.. Aklının alıp alamayacağı her şeyi göğüsleyebilirim. En karmaşık bombaları imha edebilir, en büyük savaşlardan tek bir sıyrık almadan çıkabilirim. Gözümü kırpmadan ölüme bile koşabilirim ama.." dedi ve susup derin bir nefes aldı. "Ama?" dedim hevesle gözlerine bakıp. Nefesini dudaklarıma verip alnını alnıma yasladı yeniden. Ve gözlerini kapattı. "Ama sensizlikle nasıl başa çıkılacağını bir türlü bulamıyorum." dedi ve sağ elimi tutup kalbinin üzerine koydu. Benimkinden farksız bir şekilde, sabırsızca çırpınıyordu güzel kalbi. "Sen olmadığında burada bir şeyler ters gidiyor. Nefes aldırmıyor. Herkesi tek bir emriyle dize getiren Fırtına, kalbine söz geçiremiyor. Çünkü.." dedi ve derin bir nefes daha aldı. Bu aldığı kaçıncı derin nefesti? Neden buna takılmıştım şu an? Hiç mi hiç sırası değildi.. "Çünkü içinde öyle bir kadın var ki.. Öyle masum, öyle güzel, öyle zeki ve.. Ve öyle benim.. Bazen çıldırtan, delirtip çileden çıkaran; boynunu sarıp sarmalayan atkısını, saçlarına değen beresini, yansımasını izleyen aynasını bile kıskandığım.. Öyle bir kadın ki; sevmemek mümkün değil. Öyle bir kadın ki; adını duyan herkese karanlık, bir bana aydınlık.." ... Not: Başlamadan önce Doğu'yu okumak mecburiyetinde değilsiniz. Gecenin En Doğusu'nu ondan bağımsız olarak da anlam kargaşası olmadan tamamlayabileceğiniz şekilde kurguladım. Ufak tefek noktaları da elimden geldiğince açıkladım. Sevgiler.

" Berzan?" " Şilanım?" " Hani ben bazen sana odun ,öküz falan diyorum ya." Berzan yüzündeki yarım ağız gülümsemeyle " Olsun yavrum biz seni böyle kabul ettik. Sorun değil. " " Ya dalga geçmesene! " sesini kontrol etmeye çalışarak devam etti. " İşte sen unut onları tamam mı. Çünkü senden beteri de varmış. " Berzan çatık kaşlarla "Beterin beteri diyorsun yani?" Şilan omuz silkerek " Yani." Demiş ve çayını yudumlamaya devam etmişti.Taki Berzan kimsenin bakmadığı bir anda boynuna yaklaşıp " İntikamı alınacak Şilan hanım. Her konuda bir numara olmayı severim bilirsin." Demiş dudaklarını boyuna yerleştirmiş ve fisıldayarak devam etmişti " Bunu konuyu daha sessiz daha özel bir yerde masaya yatırmayı teklif ediyorum." Boynundan kulağının hemen altına çıktı " Yatak da olur, masa da . Seçim senin." İşte şimdi öksürme sırası Şilandaydı. Berzan ise zafer kazanmış bir edayla odadan çıkmıştı. Başlangıç : 13/06/2017

Bu şekilde yazılmış ilk töre kitabıdır. Kitap yazıyor olmam, okumuyor olduğum anlamına gelmiyor. Çalıntı bilgi dahilinde gerekli kuruluşlara başvurulacaktır. Lütfen çalıntı eser yapmayın. ~DİLHUN~ Neydi anlamı? İçi kan ağlayan. Onun içi kan ağlıyordu. Ailesinin ölümünü bir telefonla almış, onlarla düzgün bir zaman geçirememişti, bile. Sadece kendini düşündüğünü, gereksiz yaramazlıklar yapıp onları üzdüğünü yeni anlamıştı. O sadece kendini düşünen patavatsızın tekiydi. O Hifa idi. Geri kalan hayatını Mardin/Midyat'ta geçirecek kızdı. Yazmaya başlama Tarihi= 23.10.2017 Yayım Tarihi = 11.02.2018 #Berdel - 40 / 31.01.2018 #Hifa 2 / 23.02.2019 #Duygusal - 4500 içinde #108 29.03.2019 - #84 09.04.2019. - #37 22. 06.2019. - #47 28.06.2019 - #28

-YAĞMUR ÜNSAL- Babası ve annesi gizli bir şekilde öldürülmüştü.Herkes büyük bir üzüntü ve şok içerisindeydi. Yağmur annesi ve babasının bu gizli ölümünü tabii ki araştıracaktı. Fakat bu ölümün arka perdesi hiçde iç açıcı değildi. Yağmur, lise son öğrencisiydi. Bir sene okulunu donduran Yağmur, bu sene okuluna devam etmeye karar vermişti fakat okuluna devam edebilmesi içinde paraya ihtiyacı vardı. Tabii, para içinde çalışmaya. İsterse okumaya bilirdi. Nasıl olsa annesi ve babasıda yoktu, kafasına göre takılabilirdi. Fakat Yağmur, okumaya zorunlu gibi hissediyordu kendini. Zaten öyleydi de. Annesi, kızının kendi ayaklarının üzerinde durmasını istiyordu bu kötü, karanlık hayatta. O, zifiri karanlık olan hayatta küçük bir ışık olup, yaşamayı hak edenleri yaşatmayı istiyordu. Anladığınız gibi doktor olmasını istiyordu bu saf kızının. Fakat bir iş yeri başvurusuna gittiği yerden reddedildikten sonra oraya telefon numarasını bırakıp, yeni bir teklifin gelmesi ile tekrar bir iş başvurusuna gitmesi ile başlayacaktı her şey... -SAVAŞ ARIKAN- Karanlık, pislik, psikopatın sözlükteki anlamıydı resmen. Aklınıza gelecek olan neredeyse her tür şeyi yapıyor olan bir pislik... Tek önemsediği kişiler oğlu ve karısı idi. Ama bu adamın karısı, oğlunu Dünya'ya getirip evi terk etmişti. Elinde tek bir kişi kalmıştı ve onuda kaybetmek istemiyordu... Kader bu iki zıt kutubu nasıl bir araya getirecekti? "Her karanlık insanı ürpertir, korku verirdi. Ama bu karanlık başkaydı... Sanki beni karanlığın ılık mevsiminde tutuyor, gitmeme izin vermiyor gibiydi. Korkmuyordum. Korkutmuyordu beni bu karanlık. Tam tersine bu ılık karanlık, bahar ayları misali ruhuma işliyor, huzur ve güven veriyor gibiydi..." • 29/10/2017 TARİHİNDEN İTİBAREN YAYIMLANMAYA BAŞLANMIŞTIR. © Tüm hakları saklıdır.

GÖRKEM'DEN... Ben aşka inanmayanlardandım. Belki azınlık gruptaydım. Belki beni aşka inandıracak biri çıkmadı karşıma. Belki bu yüzden o güne kadar hiç sevgilim olmadı. İhtiyaç da duymuyordum zaten. Onunla tanışana kadar... Onu böyle delicesine sevene kadar. Onunla nefes alıp, onunla büyüyüp, onunla kendimi bulana kadar. Aslında hep oradaymışım. Yerim onun yüreği, sol yanıymış. Kendimi buldum. Onunla yeniden doğdum. Belki de ilk kez havayı soludum. İlk kez düştüm, ilk kez koştum. Meğer başım göğsüne, ellerim eline değmeden olmazmış. 'Ben nasıl yaşamışım o yokken' diyorum kendi kendime. Onsuz geçirdiğim her saniyeme acıyorum. Sonra o çıktı karşıma. Ciğerlerime nefes, göğsüme yürek oldu. ATEŞ... En başından beri biliyordum yanacağımı. Aşkın acıtacağını. Belki yanmaktan korktum bu güne kadar hep. Artık korkmuyorum. Yanacaksam şayet, onun ateşiyle olsun. Razıyım yanmaya, sonsuza dek onunla... ATEŞ'TEN... Daha dokuz yaşındayken söz vermiştim kendime, yeminler etmiştim. 'Bir daha hiçbir kadına güvenmeyeceğim' diye. 'Annemin attığı tekmeyi bir daha kimseye attırmam. Gerekirse yakarım, ama yanmam bundan sonra!' diye. Tuttum sözümü. Çok uzun bir süre tuttum. On sekiz yaşıma kadar hiçbir kadının omzuna koymadım başımı. Beni kaldırmazdı o omuzlar. Belki çok yaktım ama yanmadım. En azından yanmadım sandım. Yüreğimi buzlara sardım. Oranın sahibi olduğunu bilsem yapar mıydım hiç? Nereden bilebilirdim kalbimin benim için değil, onun için attığını. Kabul edemedim. Yıllardır kapısına yüzlerce kilit vurduğum gönlüme nasıl girerdi o? Meğer orası hep onunmuş. O hep oradaymış. Ben onsuz hep eksikmişim. Onu beklemişim. O geldi. GÖRKEM... İlk kez kendim yandım. İlk kez yanmaktan korkmadan, kaçmadan dimdik onu karşıladım. Yanacaksam şayet, onun ateşiyle olsun. Razıyım yanmaya, sonsuza dek onunla...

Nisan bağcı ve arslan demirtaşın hikayesi... Nisan acılara rağmen güçlü durmaya çalışan bir kızdı ailesinin şiddetine rağmen ayaktaydı ta ki birgün dayanamayıp tanımadığı bir adamın arabasına binene kadar Ya o adam kötüyse..? Başlangıç: 22 ocak 2020 🎥

Bir daha kimseye güvenemeyeceğini düşünen yaralı bir kız. Bir daha asla sevdiği kadını koruyamayacağını zanneden umursamaz bir erkek. Tarifi olamayacak kadar büyük bir aşk. Ve sonsuza kadar birbirlerine verdikleri bir yemin. "Bizde ne öncesi olacak ne de sonrası. Sadece yaşadığımız an ve ikimiz olacağız. Bizim için, birbirimizden ötesi olmayacak."

Sonuçta aşk, gerçekten de her şeyi mahvetmek için iyi bir sebeptir. 'Birkaç polisin elinde silahla ona doğru yürüdüğünü fark ettim. Bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.' Nefreti, aşk silebilir miydi? Buna karar vermek için daha erken... Ama geciktirebilirdi. Kin pompalayan bir kalbi sakinleştirmek; aşk bunu yapmıştı. ''Sarıl bana, kız çocuğu.'' ''Eğer ki öfken geçecekse hiç bırakmadan sarılabilirim.''

Yıllar neyi ne zaman getireceğini gerçekten kimse bilmiyordu, Asaf Ateş Hanzade en küçük kız kardeşlerinin evliliğine dahi onay vermezken şimdi ağasının tek sözüyle kendini evlenirken bulmuştu. Kardeşi için kız istemeye giden Filiz Yıldırım kendini kendi sözünde bulmuştu. İtiraz etmek istesede kıyamamıştı kardeşine ve onun büyüleyici aşkına kendine kıymıştı. O artık sürgün'dü hemde Ateş'ine. İki imkansız aşkın ta kendileriydi Dilan Hanzade ve Serhat Yıldırım onlar, imkansız olsada sevdiler. Birbirlerine böyle güzel sevmeyi öğrettiler. Şimdi onların aşkı için kader tekerrür etti. Ateş'e sürgün edildi genç kadın. Düşmüşlerdi en imkansız aşkın sevdasına bilmiyorlardı kı dönüşü olmayan yolun sonu vuslata ereceğini. Ateş bilmiyordu evlenmek zorunda olduğu kızıl kadın kalbini bu kadar ateşe vereceğine. Filiz sürgünlerini toprağı değil bu defa alevler içinde olan bir kalbe vereceğine. Filiz öğretmenin kalbine bir kere olsun aşk girmemişken şimdi kalbi yaralı bir erkeğin nefretiyle yüzleşecek. Nefret ne kadar can acıtabilir ki, içinde bu denli aşkı alevlendirirken. Ateş'e Sürgün'dü bu aşk.. ateşe sevdalı olanlar bilebilir ya da toprağa sürgün veren bir Filiz. Not: Ateş'e Sürgün adı altında yazılan ilk eserdir. Wattpad'e!

İzmir'de ailesi ile birlikte yaşayan bir kızın hayat serüveni gayet normal gidiyordu ki Mardin'deki abisinin karısını aldatana kadar...