"Onu yaşatmak için ufacık da olsa bir ihtimal olsaydı, sen o ihtimal için canını verirdin. Yerin yedi kat dibinde de olsa o ihtimali bulur çıkarırdın oradan." "Çıkarır mıydım sahi?" "Çıkarırdın tabi.. Sen Zakkum'sun. Kökleriyle yeraltında, çiçekleriyle yeryüzünde hüküm süren.." "Ama zehirli.. Zehirliyim ben Çağan." dediğimde nefesini tuttuğunu duydum. Sanırım bunun sebebi ona ismiyle hitap etmiş olmamdı.. Bu ilkti ve son olacaktı. Eğer hatırlatacak olursa, sarhoşluğumun üzerine yıkabilirdim bu ayrıntıyı. "Senin zehrin, yalnızca düşmanlarına." dedi kararlılıkla. Başımı omzundan kaldırıp yüzüne baktım. "Bir de bana." dedi burukça gülümseyerek. "Hak edene diyelim o zaman." dedim gözlerimi devirip. Oysa asla değildi.. Gerekirse kendime akıtırdım tüm zehrimi ama ona zerresini bile değdirmezdim. Not: Başlamadan önce 'Gecenin En Doğusu'nu okumanız; Zakkum'u sizin için daha anlaşılır kılacaktır. -Bu hikâyedeki kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.

Bir kız düşünün.... Doğduğu günden beri el üstünde tutulan ailesinin prensesi ayağına postallarını giyip dağda bir savaşçı olma hayaliyle ailesini bırakıp doğduğu şehri terk ederek hayallerinin peşinden koşmuştur. Annesinin süslü püslü elbiselerle donattığı dolabını geri de bırakıp postallar ve sade üniformalı bir hayata koşan ama defalarca düşen, defalarca hedefi ile arasına duvarlar örülen ama asla pes etmeyen bir kız düşünün. Peki bu kız hiç beklemediği anda hayatının aşkı ile tanışırsa....