Zühre içini kaplayan telaşı gizlemeye çalışarak derin bir nefes aldı. " Peki rica etsem, beni eve gönderebilir misiniz?" " Hangi eve?" "İşte, yaşadığım eve. Metin'in..." Adam lafını bitirmesine izin vermedi. " Burada misafirim ol." Adam bir taş kadar ifadesizdi. Zaman ilerledikçe Zühre'nin endişesi artıyor, yüreği sıkışıyordu. İçinden bunların bir şaka olduğu, birazdan Metin'in bir yerlerden çıkıp geleceği ve haline kahkahalarla güleceği geçiyordu. Ama bu şaka için onu asla affetmeyeceğine kendine söz verdi. " Teşekkür ederim ama eve gitmek istiyorum" "Kaldığın ev kendi evin miydi? " " Hayır, Metin'in eviydi ama...Misafiriydim. İşleri düzelince beni kendi evime gönderecekti." " İşler düzeldi Zühre. Kendi evindesin." ... Biraz hüzün, biraz hasret, biraz entrika, bir tutam heyecen, bir miktar mutluluk... Hayatta ne varsa hikayelerde de o var . Merakla takip edeceğiniz samimi bir hikaye okumaya ne dersiniz...

Bir müddet salondaki koltukta hareketsiz oturdu.Vicdanı aklını sorgularken içinden çıkamadığı dipsiz bir kuyuda buldu kendini.Bir günde hayatı alt üst olmuştu Gerçek olabilir miydi? Yapmış olabilir miydi?Ömründe ilk alkol alışı değildi,nasıl bu kadar kendini kaybetmişti.Neden olanları hatırlamıyordu,Ya duyulursa o zaman ne yapardı.Bir anda gazetelerde yazabilecek haber gözlerinde belirdi,"Ünlü şovmen Murat Erdem 17 yaşında kimsesiz bir kıza...." yooo hayır,hayır olamaz,olmamalı.insan içine çıkacak yüzü kalmazdı. Hepsi bir tarafa çığlık çığlığa boğazını sıkan vicdanını nasıl teskin edecekti.ya bu küçücük kızın yaralarını nasıl saracaktı,kendini nasıl affettirecekti. Düşündü.......düşündü...... İçinizi ısıtacak,kalp ritminizi artıracak,sıcacık bir hikâye okumaya ne dersiniz?