Hala ukala bir tavırla alay edercesine, sanki az önce burda hiç bir şey olmamış gibi etrafımızda bir sürü ceset yokmuş gibi, sanki sıradan bir gündeymişiz gibi konuşmaya devam etti... 'Yengeniz sıkılmış belli ki beyler.Toparlanın gidiyoruz.' (+18 kısımlar ve şiddet içermektedir.Rahatsız olanlar lütfen okumasın.)

Çok cana son nefesini verdirdiğim o silahın namlusu şimdi de benim kafama dayalıydı. 9 ay boyunca aklımdan geçtiği gibi, aklımdan en son geçen şey de o olacaktı. Küçücük bedenine dünyaları verebileceğim parçam; oğlum. Pars'ım. Kanımdan gelen kötü koku, gözlerimden akan yaşlar ve başıma dayadığım silah. Sessizdi. İstediklerini aldıktan sonra beni buraya bırakıp gitmişlerdi. Buz gibi bir yıkıntının içindeydim. Harabenin içindeki harabeydim. Kanıyordum; Canımın acısından çok kalbim acıyordu, parçalanıyordu. Küçük bir beden; bir parçam olan, gözlerimin önünde hayata geleli dakikası bile olmadan hayatı sona erdirilen küçük Pars'ım. Gözlerini görmüştüm. Bana belki de olacaklardan haberdar gibi bakan benden aldığı sisli masmavi gözleri. Gözünü açmış olması bile alışıla gelmiş bir şey değilken renginin ortada olması bambaşkaydı. Mucizeydi; benim mucizem. Kurtulmak için yapmam gereken tek şey tetiği çekmekti. Titriyordum; Ama bu soğuktan değildi. Patlayan silah sesini işitmiştim ama bu elimdeki silahtan değildi. Gözlerimi açamadım. Daha da sıkı kapattım. Bu lanet hayatı sonlandıracaktım ki O gelip elime bir darbe indirip sımsıkı tuttuğum silahı kolaylıkla yere düşürene dek. Sonra elleri ağzımın üzerine kapandı. Gözlerim hâlâ kapalıydı; O'nu kokusundan tanımıştım. Gözlerimi açtım ve karşımda bir çift mavi gözle karşı karşıyaydım. Bedenlerimiz dipdibeydi ama ruhlarımız arasında kilometreler vardı. Gözleri katilinden değil, benim gözlerimdendi. Benim gibi yoğun ve sisliydi O'nun da gözleri, gece mavisi. Karşımdaki açık mavi gözlerin aksineydi. Çünkü O, benim oğlumdu. Şimdi vuran bendim; karşımdaki adamı bakışlarımla en derinden vurmuştum. Bakışlarında emin olduğum bir duyguya yer vermişti; Acı. Artık şundan da emindim; ölsem bile O'na kavuşamazdım. Çünkü O cennette ben ise cehenneme aittim.

Mafyanın çocuk bakıcısı olacağından habersiz bir kız.... Bakıcıyı ölen annesine benzeten küçük ayazımız.... Ölen eşine benzettiği için onu zorla yanında tutan ayazın yani yakışıklı Mafyamız.... Bakalım Ayşe kabullenecek mi? Yoksa kaçış planları yapacakmı? Yoksa bilmedende olsa kendini aşka mı kaptıracak.....? Bakalım başına neler gelcek.....

Lütfen, yazmaya devam ettiğim 'Marvel: Süperman Sistemi' ve 'Kayıp Taht' adındaki diğer çalışmalarıma bir göz atmayı unutmayın. ________________________________________ Büyük bir şirket tarafından alınan ve çocukluğundan beri bir suikastçı olması için yetiştirilen Cliff, uzun yıllar süren hizmet hayatından sonra emekli olacaktı. Ancak işler hiçte Cliff'in beklediği gibi olmadı... Kullanım süresi dolan ve hizmet dışı kalan bir suikastçıya ne olur? Onları bekleyen tek bir son var! Ve bu son... Ölüm..!

"Canını yakmak istemem." dedi boğazımı biraz daha sıkarken. Canım acıyordu, nefes alamıyorum ama asıl korkum onun yüzündeki rahatlıktı... sakin ve ... mutlu... gözüküyordu...

Sevme kızım beni. 'Ben askerim' toz toprak kokarım. Elini uzatsan silah gibi tutarım. Benim gözlerime bakma sana düşman gibi bakarım. Ben uyku nedir bilmem geceleri nöbet tutarım,gece gelme bana parola ister sorarım.Ben disko,dans bilmem yürüyüş kararı sayarım. Askerim ben asker! dağlarda yaşarım... Şimdi bıçak gibi kesiyordu genç adamın nefesi içini. Adımları emin,düşünceleri her ne kadar net olsada...

Tüm zorluklara rağmen sevmekten vazgeçmeyen askerimiz... Araf ve Arya Bize sevmenin ne demek olduğunu öğretecek kişiler işte...o kadar çok zorluğa göğüs gereceklerki en sonunda hep mutlu olan onlar olacak hep gülen onlar olacak... BU KİTAPTAKİ KARAKTERLER HAYAL ÜRÜNÜDÜR... Hadi durma sende gel katıl ailemize... Başlangıç Tarihi=28.08.2020 Bitiş Tarihi=10.07.2021

*Klasikten uzak aşk/gerçek aile kurgusu. *Yetişkin içerik barındırır. *İlk birkaç bölüm texting --- Ben İzgi. Feris İzgi... Aylarca uzaktan izleyip, hayaliyle yanıp tutuştuğum aşkıma tam kavuşmuşken; aslında kavuşmam gereken bir de ailem olduğunu biraz geç fark etmiştim. Hem de yaklaşık 20 yıl kadar geç... ••• XXII. Acar, nedensiz bir dürtüyle kadının yüzüne bakamadı bir an. Biraz sonra ise yanağının üzerinde uzanan kadının yüzüne nihayet bakmaya cesaret edebildi. Yavaşça eğdiği başını İzgi'nin yüzüne yaklaştırıp alnına dudaklarını bastırdı, dudaklarını hemen geriye çekmedi. Aksine burnunu da saç diplerine yasladı. Saçlarından yayılan kokunun bir ay öncekiyle aynı olmadığını duyumsadı. Fakat umurunda değildi, kokuyu eşsiz kılan Feris'in ta kendisiydi. Kokunun kaynağının o olması Acar için fazlasıyla yeterliydi. "Yeşil gözlü cadı," diye mırıldandı dudaklarını alnından çekmeden. Sesi o kadar kısıktı ki kendisine bile ulaşamamıştı. "Hangi büyüyü üzerimde denedin bilmiyorum ama bu kadar işe yaramış olmasını sen bile hayal edemezdin." ••• XXVII. Savaş, çaresiz bir merakla yüzünü kızının omuzuna doğru yaslayıp kokusunu hissetmeye çalıştı. Bebek kokusunu hatırlamak istese de artık hatırlayamıyordu, burnunda kalan tek koku isli yanık kokusuydu. Savaş, başını kızının omuzuna koyduğunda burnuna dolan kokunun çiçek bahçesinde gibi hissettirmesine buruk bir tebessümle tepki verdi. Bu kokuyu ilk kez alıyordu, bundan sonra hep alabiliyor olmak için ne yapılması gerekiyorsa yapacaktı. Çekindiği, göze alamayacağı hiçbir şey yoktu. "Bitti babam ait olduğun yerdesin artık, uyandıktan sonra bambaşka olacak her şey. Söz veriyorum, her şeyim üzerine yemin ediyorum sana. Ne kalbine ne tenine bir daha zarar gelmeyecek, baban burada, yanında." --- '120122

evinizde hırsız olsa ne yapardınız? mesela tam karşınızda dört tane taş otururken ne yapardınız? ya da uykusuzluktan bayılacakken ne yapardınız? herkesin yapmak istediği şey odasına gidip bu günü sonlandırmaktı. belki de öyle yapmalıydık. ✨ KIRICI YORUM YAPACAKSANIZ LÜTFEN KİTABI OKUMAYA GELMEYİN LÜTFEN RİCA EDİYORUM.