"Hâlâ köpek gibi bana aşıksın," diyerek canımı yakacak bir kahkaha attı. "Biriyle kol kola okula gireceğim diye ödün kopuyor, birinin yanına ilerlediğimde aklın çıkıyor. Hadi yalan de, seni çok iyi tanıyorum ben. Kandıramazsın beni." Gözlerimin sulanmasına engel olamasam da onun gibi kahkaha attım. O sırada spor salonundan hiç tanımadığım biri çıkmıştı. Ozan'a "Emin misin?" diye sordum. "Seni mi seviyorum hâlâ?" "Şu an barışmak istesem gurur falan demeden evet diyecek kadar çok seviyorsun." Neden haklısın? "Yazık kafana." Spor salonundan çıkan çocuğun yanına giderek hızla koluna girdim. "Ben de seni bekliyordum sevgilim, hadi gidelim." 10.05.22

renkli bir hikaye değil soluk bir gerçek.

-''Gençler,'' diye söze daldı, orta yaşlarda olan öğretmen. ''Birazdan okulumuzda deprem tatbikatı yapılacak. Sizlere verdiğim talimatları sırasıyla gerçekleştirip okulu hızlı bir şekilde tahliye edeceğiz.'' Sınıftan uğultu yükseldi, ben de dahil çoğu kişi çok önemsememiştik. Arada yapılan tatbikatlardan biri diye düşündüm. Birkaç saniye sonra öğretmen sınıfı susturup yapmamız gerekenleri anlatmaya başladı. Yaklaşık on dakika sonra ise okulda siren sesleri yankılanmaya başladı. Önce sıraların altına geçip çök kapan taktiğini uyguladık ardından öğretmenin komutuyla sınıftan sırayla çıkmaya başladık. Koridorda da aynı hava hakimdi, büyük bir çoğunluk ciddiye almıyordu tatbikatı. Her ne kadar hızlı bir şekilde hareket etsek de bunu önemsedikleri aşikardı öğrencilerin. Birileri gülüyor, birileri arkadaşlarına yüksek sesle bir şeyler anlatıyor birileri de benim gibi sadece denileni yapıyordu. İkinci katın merdivenlerinden aşağıya inerken başımın döndüğünü hissettim ve yanımdaki trabzanlara tutundum. Sanki her şey bir saniyeliğine sarsılmıştı. Henüz kendimi toparlamıştım ki büyük bir ses duyduk, ne olduğu belli olmayan. Sanki bir patlama gibiydi. İşte her şey o andan sonra başladı. Sesin hemen ardından bina şiddetli bir şekilde sarsılmaya başladı. Kimse ne olduğunu anlamadığı için bir cevap ararcasına birbirlerine bakıyorlardı. Sarsıntı aniden şiddetlenince artık ne olduğundan emindik. Deprem oluyordu. Tatbikat, gerçek olmuştu.

Ben Sirina. Kaos ve büyünün elçisiyim. İntikam hırsının doğurduğu gücüm. Ve o gün, kara bulutları delip geçen şimşekler çaktığında etrafı saran büyünün lanetini hissettim. Etrafıma dolanıp boğazıma yapıştı. Ruhumun ilmeğini boynuma dolayıp ona itaat etmem için zorladı. Ben Sirina'ydım. Baştan aşağı güç ve zarafet kokandım. Ama onunla karşılaşınca her şey alaşağı oldu. Ve ben aslında o kadar da güçlü olamayacağımı fark ettim. Peki ya siz, bir sürü büyülü yaratığın hüküm sürdüğü bir yerde elinizi kana bulamadan nasıl yaşayabilirdiniz? * Kitapta kan, savaş ve cinsellik bulunur. Lütfen bunları bilerek okumaya başlayın. "Tüm hakları saklıdır." Kapak tasarımı: @leticiamodi💜 Yayınlanma tarihi: 16.06.2020💜 Sirina bitiş tarihi: 09.05.2021🔮 Asmera bitiş tarihi: 16.06.2022🦅

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."