Yüsra, ömründe ilk kez ağabeyinden gizli bir yola gitti. Üstelik, oldukça riskli bir yola... Görev icabı sınırda bulunan askerlere yardım eli olmak için yazdığı dilekçe kabul edildi. Yüsra, ilk görev yeri olarak sınıra komşu bir köyde, askerlerin daimi Hekimi olmak için göreve başladı. Tozpembe iyilik hayalleri buraya kadardı. Vahşeti, sefaleti ve savaşın en derin yaralarını ilk elden tecrübe etti. Ayrıca kader onun önüne burada, seneler önce ağabeyi tarafından reddedilen adamı da çıkardı. Şimdi genç bir çocuk değildi. Yüsra'ya hiç ama hiç aşık değildi. Affedici değildi. O merhamet dolu çocuk gitmiş, yerine savaş yaralarıyla dolu, ondan ve tüm insanlıktan nefret eden Assubay Tugay kalmıştı. Ayrıca, Yüsra'yı yakınında istemiyordu. Onu bu görevden men etmek için tüm silahlarını kuşanıyordu...

Kapı çaldığında sofraya son tabakları yerleştirmekle meşguldum. Gülsüm teyze eli hamurlu olduğu için kapıyı açmamı istediğinde kapıya ilerledim. Kapıyı açtığında uzun boylu sayılabilecek, üstünde jandarma forması olan, dik duruşlu ve oldukça sert mizaçlı bir adam karşıladı beni. Kim olduğuna dair en ufak bir fikrim yoktu. Sert bakışları bir an gözlerime değsede hemen çevirdi bakışlarını önüne. "Buyrun?" dedim çekingen bir sesle. Bakışları yerdeyken, "Sen kimsin?" diye sorduğunda, yanıtladım. "Feyza ben. Yeni kiracı." "İyi, hayırlı olsun," dedi tekdüze bir sesle. "Sağolunda, siz kimsiniz?" diye sormayı akıl ettim sonunda. "Bende Eyüp, ev sahibi. Şu an sizin durduğunuz dairede yaşıyorum." Harika, adamı kendi evine almak yerine hesap mı soruyordum cidden!

"Ulan bari Polat de." dedi. Sesi yalvarır gibi çıkmış gözleri beklentiyle doluydu. "Mirza demiyorsan deme ama en azından Polat de." "Sen yengeye Elif diyor musun?" dedim alayla bir dizinin repliğine gönderme yaparak. "Sen Polat de. Gerekirse dünyadaki tüm kadınlara Elif diye seslenirim." dedi. Yayınlama tarihi: 01.05.2023

Gencecik bir kız, kendisinden beş yaş küçük olan ve çocukluğundan beri kendisiyle evlenmek istediğini söyleyen birini ister miydi? Üstelik evlenmek isteyen o çocuk daha on sekiz yaşındaysa? Sinirle güldü. "Hatice'ye görücü gelmek için izin istemişler." Şu an sesinin duyulduğunun farkında bile değildi, olsa burada konuşmazdı. "Önce bir sakin ol." Yüzünü sıvazladı. "Olamam anne, olamam. Ne demek ya Hatice'ye görücü gelecekler? İzin vermem, Hatice ile benden başkası evlenemez. Hem kaç kere dedim Hamza amcaya kızıyla evleneceğimi? Bana bunu neden yapıyor? Hatice'den küçüğüm diye mi umursamıyor? Ondan küçük olmak benim suçum mu? Allah önce onu gönderdi bu dünyaya, gene de bu onu sevmeme engel değil. Ne olur anne, git konuş da Hatice ile kimsenin evlenmesine izin verme. Onunla ben evleneceğim, Hatice'yi ben seviyorum. "

Evlenmeyi düşünmeyen Yaman Çakırbeyli ve annesinin evlilik ısrarına artık dayanamayan Asude Güzel. Sadece daha fazlası olmaması adına bir date çıkan ikilinin arasında yaşanan olayları okumaya hazır mısınız?

Bir kaza ile gelen başlangıç Ve devamında nice vesile ... Birgül ve Orhan Ve onların vakti geldi Ömür sayfaları birbirine düğümlendi... Dilbeste:Gönül bağlamış, âşık. Kapak Tasarımı ; @Lavender_odor canı gönülden teşekkürler: ) Hikayenin eski adı Suskunluğum 'du . Ekim 2018 - Şubat 2021

Uzun zamandır ilk defa böyle bir duygu kaplamıştı bütün benliğini. Sorgulayacağı olsa kalakalırdı. Zaman ve mekanın dışına çıkmıştı çoktan. Saatlerce belkide günlerce izlese ay simasını asla usanmayacağını biliyordu. Göğü izler gibi izliyordu . Hayranlıkla, heyecanla ve merakla... Küçük bir tebessüm beliriverdi sonra Ay simalı kadında. İçine akan o his , şimdide yüreğine işliyordu. Bakışlarını kahvelerini dikip " Ey benim Ruh'u Revanım, Ruhum onun olanım..." *İyi bir imtihanı hak ettik oysaki... *Bambaşka diyarlara akmanız dileğiyle... ( DURR'U MEKNUN )

🌾 Kocasının yavaş adımlarla yanına yaklaştığını hissetmişti. Genç adam tam önünde durmuştu. Efnan resmen yanında küçücük kalmıştı! İçine dolankorkuyla kırmızı duvağın altından yalnızca karşısındaki duvara bakabilmişti. Kocasına bakmaya cesaret edememişti. Sertçe yutkunmaktan ve bu gecenin çabucak bitmesini istemekten başka elinden hiçbir şey gelmiyordu. Pars elindeki kırmızı kadife kutuyu tek kelime etmeden açmış ve yüz görümlüğünü çıkarıp nazikçe karısının boynuna takmıştı. Önce besmele çekmiş, daha sonra karısının süslü kırmızı duvağını nazikçe kaldırmıştı. Efnan'ın ay gibi parlayan yüzü, cenneti andıran mavi gözleri al al olmuş yanakları ve dolgun dudakları ile öyle güzeldi ki! Ellerini kaldırıp genç kızın küçük yüzünü avuç içine almıştı. Resmen avucunda kayıp olmuştu suratı. Eğilip genç kızın alnına öpücük kondurmuştu. "Efnan..." Genç kızın ondan korktuğunu hissedebiliyordu. O yüzden sakin ve naif davranmak istiyordu. "Dokunmam" dedi güven veren sesiyle "Sana sen istemediğin sürece dokunamam. Elim eline bile değmez. Rahat ol cennet gözlü kız" 🌾 Kitabın yazılış tarihi: 08.12.2023 Kurgu içinde geçen olaylar tamamen hayal ürünüdür. Kapak Tasarımı:@İnciseni - beyaz_notlarim1_ 🌸

Hayaller Zümrüdü Anka kuşunun rengarenk tüyler ile bezeli kuyruğuna tutunup, Kaf Dağı ardına uçmak gibiydi bazen. Benimde hayallerim vardı, en toz pembesinden... Anaokulu öğretmeni olmak istemiştim ben hep. Onlarca çocuğun annesinden sonra annesi olmak, onların yüzlerindeki tebessümlerine sebep olmak istemiştim. Derler ki, kul yazar, kader gülermiş... Onlarca çocuğa anne olmak isterken, bir çocuğun annesi oluvermiştim ansızın... Âh... Bir de O vardı elbette... On beşinci yaşımın yürek sızısı... Ben ömrümün her deminde ona mısra mısra hecelerken sevdamı, bir gün karşıma çıkacağını nereden bilebilirdim? Şimdi üzerimde gönlümün tek sahibi olan adama giydiğim gelinlik, kucağımda ise emanetim, kızım, Zeynep'im vardı... Ben Nevâl ... Zeynep'in annesi.. Bâyezid Çalaphan'ın karısıydım artık... Nevâl & Bâyezid ❤️ Müsemma severleri mutlaka bekleriz ❤️ ✨ Muâşaka Serisi 4. Kitap ✨

"Evlenmemek için evden kaçtım. Neden seninle evlenmeyi kabul edeyim. " "Benimle evlenirsen rahat edersin, askerım yüzümü bile doğru düzgün görmeyeceksin. Hazır çocuğumuz bile var. "