Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

Boynumdaki parmakları tekrar hareketlendiğinde "Kimsenin vücuduna zarar vermesine izin verme." dedi aynı fısıltıyla. Sıcak nefesini boynumda hissettiğimde gözlerim kapandı ve tırnaklarım avuç içlerime biraz daha gömüldü. Boynumda dolaşan parmakları saçlarıma ulaştığında, daha önce hiç kimsenin dokunmadığı kadar nazik bir dokunuşla saçlarımı okşamaya başladı. "Kimsenin saçlarına zarar vermesine izin verme. Kimse için saçlarına zarar verme. Neden biliyor musun, Vera?" "Neden?" Sözcükler dudaklarımdan zorlukla dökülüyordu. "Çünkü saçların kalbimde yanıp kuruyan sarmaşıklara benziyor. Onlar çok güzel, Vera. Saçlarının her bir teli fazlasıyla güzel."