Yunanistan'da, hiç tanımadığı bir yabancıyla geçirdiği birkaç gecenin ardından kaçtığı İstanbul'a geri dönen Leyla, beklenmedik bir sürprizle karşı karşıya olduğunu aylar sonra öğrenir. Hamiledir. Üstelik yalnızca ismini ve mesleğini bildiği, tatilde tanışıp numarasını bile almadığı bir adamdan. Şimdi sırada, yapılması gereken en doğru şey olduğuna ve Leyla, bu bebeği doğurmaya karar verdiğine göre, ilk hedef bellidir: Bebeğinin babasını, İstanbul'da da bulmak!

Bedenine öpücükler konduran adam, inip kalkan göğüslerine geldiğinde aralarındaki sınırı, sutyenini indirerek yok etmişti. Göğüslerine bakmadan önce sırtına götürdüğü parmaklarıyla açılması gereken kopçayı da açmıştı. Yavaşça üstündeki parça kayıp adamın parmaklarına teslim olurken, başının üzerinden etrafa fırlatılmıştı. Adam ancak o an karşısındaki manzaraya bakmıştı. "Neden yasak olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum fındık," derken gözlerindeki arzuyu gizlemeden büyük bir şevkle kadına bakmaya devam ederken ona doymaya çalışıyordu. Net ve keskin bakışlardan utanan kadın, yine de ona söylemek istediklerini arsızca dillendirmekten geri durmadı. "Ama bu gece değilim!" *Hikayede +18 içerikler mevcuttur.

MÜPHEM "Geçmişin kanıyla çizilen bir gelecekte, ay ışığı bile sadece gölgeleri aydınlatır." Bazı isimler vardır, hiçbir dosyada geçmez. Bazı savaşlar vardır, hiçbir manşete taşınmaz. Bakü'nün rüzgarlı sokaklarından Ankara'nın soğuk koridorlarına uzanan bu hikâyede, her şey ay ışığının altına serilmiş ama bir o kadar karanlık. Çünkü ay ışığı sadece saklanamayanları gösterir, geriye kalan her şey ise müphem. Attila; geçmişinin her bir parçasıyla geleceği ilmek ilmek çizilmiş, kaderi bir emirle mühürlenmiş bir gölge. Ayın soğuk aydınlığında, kendi geçmişinin çizdiği yolda yürümeye mahkûm bir adam. Efsun; o karanlık gölgenin içinde parlayan tek renk, gecenin karanlığında yolunu bulmanı sağlayacak tek ışık. Masada eski bir telefon, yarım kalmış bir puro ve mühürlü zarflar... Kurtların sessizce iz sürdüğü bu coğrafyada, dostun nefesiyle düşmanın namlusu arasındaki mesafe sadece bir adım. İhanet, bazen en yakınındaki gülümsemede, bazen de ayın en parlak olduğu o anda gizlidir. Kim haklı? Kim suçlu? Kim gerçekten hayatta? Sırların kurşunlardan daha ağır olduğu bir dünyada, perdeler kapanırken sormaya cesaret edebileceğin tek bir soru kalıyor: Sen bu oyunun neresindesin? ⚠️ Kitap bana ait olup bütün hakları saklıdır. Kitabımı veya herhangi bir paylaşımımı (Ç)ALANLAR hakkında yasal işlem yapılacaktır ⚠️

Nare Kaya... Sıradan bir hayatı olan, kendi halinde yaşayan bir tıp öğrencisi. Ta ki bir gün... Abisinin unuttuğu bir dosyayı götürmek için gittiği o evle her şey değişene kadar. O ev... Sıradan bir ev değildi. Ve o adam... sıradan biri hiç değildi. Yaman Karahan. Karanlık işlerin içinde büyümüş, gücüyle korku salan bir adam. Onun dünyasında merhamet yoktu. Kurallar basitti: ya itaat edersin... ya da yok olursun. Ama o gün... Yaman'ın gözü, hiç ait olmadığı birine takıldı. Beyaz elbisesiyle, o karanlığın ortasında duran bir kıza... Nare'ye. Bir bakışla başlayan bu hikâyede, masumiyet karanlığa bulaşacak... Ve bazı insanlar... Seçim şansı olmadan birine ait olacak.

<Güzel sevmek üzerine bir hikâye... > - Yaş farkı vardır- Mahalledeki gençler olarak uzak tavırları, suskunluğu, sert mizacı sebebiyle aramızda onun adı "Yaban"dı. Beş yıl sonra mahalleye geri döndüğünde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Özellikle benim için. * (Nisan 2021)

"İncinmesini istemiyorsun, öyle mi?" Hemen başımı salladım. "Belki incinmez..." Omuzlarını silkti. "... kalbini kız kardeşime verirsen." Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir.

Avucumu öptü. Tekrar masaya uzanıp bir şey aldı. Tam karşımda durup siyah kutuyu açtı. Gümüş, taşlı bileklik gecenin karanlığında parlarken tekrar gözlerine baktım. O ise bileğimi kendi avuçları arasına almıştı. Ne olduğunu bile bilmediğim, yurtta çıkan o olaydan kalma olan küçük izi hafifçe okşamıştı. "Özgür..." dedim bilekliğe hayran hayran bakarken. Bileğimi öptü. "Tırnağın kırılsa içim yanıyor." dedi yara izinden gözlerini çekmeden. Bilekliği taktı. Tekrardan gözlerime baktı. "Her yaranı iyileştireceğime söz veriyorum, Afra. Bütün kırıklıklarını iyileştireceğim. Yüzün gülecek, bütün bu yaşadıklarımız geride kalacak. Sana söz veriyorum bundan sonra sadece iyi şeyler için savaşacaksın." "Özgür..." "İyi ki doğdun nefesim." dedi, bileğimi bir kez daha öptü. Dayanamayıp parmak uçlarımda yükseldim, boynuna sarıldım. Belimi sıkıca sarıp bedenimi sabitlerken elimi ensesine yasladım. "Ben seni hak edecek ne yaptım?"

"Bana bağıracak mısın?" Adam sigarasını ayakkabısının ucuyla söndürüp "Hayır." dedi umursamazca. "Neden?" "Çünkü sana bağıran çok olmuş." 🫐 Hayatım boyunca bazı şeylerin tesadüf olduğuna inanmayı seçtim. Karşıma çıkan insanların, yaşadığım kayıpların ve verdiğim yanlış kararların yalnızca birer rastlantı olduğunu düşündüm. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Çünkü bazı insanlar hayatınıza sessizce girer, fakat gittikleri yerde bıraktıkları iz hiçbir zaman silinmez. O, benim için yalnızca bir insan değildi; geçmişimle yüzleşmemi sağlayan, inandığım her şeyi sorgulatan ve kendimden bile sakladığım gerçekleri ortaya çıkaran bir dönüm noktasıydı. Onu tanıdıkça, bildiğim dünyanın aslında ne kadar eksik olduğunu fark ettim. Söylediği her sözün ardında saklanan anlamları, sustuğu her anın içinde gizlenen sırları çözmeye çalışırken kendi içimde kaybolmaya başladım. Bazen birini sevmek, ona sahip olmak değil; onunla birlikte değişmeyi göze almaktır. Ama bilmediğim bir şey vardı... Bazı insanların hayatınıza girişi bir başlangıç değil, yıllardır kaçtığınız bir gerçeğin habercisidir. Ve ben, aşkın bana huzur getireceğini sanırken; aslında hayatımın en büyük savaşına doğru yürüdüğümü bilmiyordum.

"Kurnaz tilki, yaralı ceylana denk düştüğünde tek düşündüğü onu avlamak olur. Avına hayranlık duyan onu kaç saniyede tuzağına çekebileceğini düşünendir. Ya kurnaz bir tilki ya yaralı bir ceylansındır hayatta; ya yaşayan ya da yaşamla cezalandıransındır soluk aldığın dünyada. Leyla Alaca, kurnaz yalancı bir tilkiden fazlası, yaşamak zorunda kalandan daha azı değildi. Yaşamı elde etmek için savaşması ve her şeye rağmen devam etmesi gereken biriydi. Ama güneş tepeye dikildiğinde, daha önce hiç gözükmeyen yollar bir günde açığa çıktığında yürümek için yeni bir yolu değil; geçmişinde kalmış ve yürümekten çekindiği o yola adımladı. Geçmişi yaşamadan bir gelecek edinemezsin, dedi kendine ve göğsünü cesaretle doldurdu. Güller solduğunda aynı kökten bir daha aynı şekilde yeşeremezler ve bazen daha iyi bir gül yetiştirebilmek için kökünden söküp atman gerekir fidanı. Ben o gül oldum. Solduğumda kökümden söküp attılar beni. İntikamım toprağıma değil; beni söküp atan o ellere. Güller solmalıdır, Leyla. Solmalıdır ki gelecek olan kış boynunu bükmesin, don vurdurmasın köküne. Güller solmazsa kara kış bir daha gün yüzü göstermez, açtırmaz yapraklarını. Sen kara kışın don vurduğu o gülsün ve ben senin yeniden kök salmana yardım edeceğim, dedin bana Cihan ama yanıldın. Ben yapraklarımın açmasını değil, ellere batan diken olmayı diliyorum. Affet beni Cihan Erge, geçmişimi yaşamadan bir gelecek hayal edemem. Güller solmalı, güneş tepeden inmeli, tilki yaralı ceylanı en kısa sürede yakalamalı. Hayat işlemeli, yollar birbirine çıkmalı ve ben o intikamı almalıyım. "Beni kaybedecek kadar mı? Kendimi kaybedecek kadar."

"Her altıma aldığım kadına hesap mı vereceğim sanıyorsun?" *** Ajan olarak gittiği İtalya'da, peşinde olduğu İtalyan mafya ile tek gecelik bir ilişki yaşayıp hamile kalan Ahu Asel.