Ateş saçan gözleri bedenimi süzerken sinirle gözlerime kaldırdı bakışlarını . ' Ayağınıza kadar gelip seni istedik diye sakın istendiğini sanma . ' Gözlerim dolmaya başlarken korkakça nefes almaya başladım . ' Ömrünün sonuna kadar eziyet göreceğin bir adamdan ne aşk bekle ne de sevgi . Çünkü sen sırf abin ölmesin diye aldığım .. ' Duraksayıp sabır çekerken daha sinirle gözlerime döndü . ' Almak zorunda olduğum bir kızsın o kadar . '

"Canını yakmak istemiyorum ama beni zorluyorsun." Yanaklarımdan bir yaş süzüldü. "Senden nefret ediyorum." Kolumdan tutmayı bırakıp bedenimi hızla bedenine hapsetti. Kollarının arasında küçücük kalmıştım. "Biliyorum ve senin de bilmen gerek." Gözleri yüzümü yavaşça inceledi, irislerinde duygudan eser yoktu. Hep böyleydi. "Seni asla bırakmayacağım." • TAMAMLANDI✔

Gözlerini bana dikmiş bir şekilde hiç kımıldamıyordu. " Arjin Milan" Soğuk sesi ve bakışları beni korkuttugu için geriye doğru adım attım. Hoşuna gitmiş olacak ki dudakları çok az yana kıvrılmıştı." Korkuyorsun " dedi keyif alır gibi. " sen kimsin?" Sesim istediğimden kısık çıkmıştı. " Ben Berzan Firuzhan" ~~~~~~~~~ Bir sevdaya kurban giden günahsız bir kızın hikayesi. 18 yaşında berdele kurban olan Arjin Milan'ın hikayesi ..... Ruhuma eş bir berdel kitabıdır.

Güzel bir hayatı olan genç kız babasının 'can borcu' için kendini feda etmek zorunda kalırsa neler olur? Hadi gelin hep beraber okuyup, görelim.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Yetiştirme yurdunda büyüyen Sedef, bir gece kimsesiz yirmi dokuz çocukla birlikte "damgalanır".Artık bu kimsesiz çocukların tamamı Yarasa'dırve damgacıyı gören tek çocuk Sedef'tir.Sedef, o gece yaşananlardan sonra yurttankaçarak sokaklarda yaşamaya başlamış ancakkötü şans peşini bir türlü bırakmamıştır. # *ALINTILAR* #

Yıllardır dibine kadar battığım bu zifiri karanlıktan beni kurtarmaya kaderin ağları yeter miydi? Yoksa bu gece tamamen kaderin bana kurduğu bir oyun muydu? Kader bu oyunu bana kurarken ben bir yağmurun altında o yabancının gidişini izledim. Hayır, acıtmadı. Aksine ben bu sayede yaşama tutundum. Ezberledim, gördüm, takip ettim. Bir batıl inanç gibi inandım ona ama kendimden başka kimseye inandıramadım. Her geceye birkez daha benden gidişini izlememek için uyudum. Her sabaha benden gitmemiş olsun endişesiyle uyandım. Ben uyanır uyanmaz rüyadan çıktım, kaderim öyle bir yol çizdi ki yolumun sonundaki kadını bulamadım. Yağmur tekrar yağdı ama ne o gitti ne de ben. Belki de o benden hiç gitmemişti. Sonuçta yarayı açan da kaçan da bendim öyle değil mi?