Alice Grace McDowall, diğer arkadaşları gibi normal bir kızdı. Ta ki 18 yaşına girene ve hayatını darmaduman eden yeşil gözlü çocukla tanışana dek. Şimdi ise bir Tanrıça'ydı. Ve O'nun Dünya'sı, içinde bulunduğu Dünya'dan çok farklı bir yerdi. Harry'siz bir Dünya'ydı. Ve o Dünya, Alice'i istiyordu.

Asırlar önce Yunanistan da olan bir patlamanın ardından, henüz isimlerinin hala belirlenemediği canavar türü yaratıklar meydana gelmiştir. Aynı zamanda zihin okuyucu olarak da bahsedilen bu canlılar, insana benzeyen özellikleriyle dikkat çekerler fakat beslenme ve yaşam açısından insanlardan tamamen farklıdır. Yine de yeterince ayırt edilemiyorlardır. Açlıklarını insanların hissettikleri duygulardan, acılarından, nefretlerinden, sevgilerinden ya da kısacası kalplerinden beslenerek gideren bu korkunç canlıların dağ gibi yerlerde yaşadığından söz edilirdi. İnsanların içine çıkamazlardı çünkü; onlara yaklaşımlarının her saniyesinde acı çekiyor ve günden güne eriyerek kendilerinin ölmesine yol açıyorlardı ve bu türleri için büyük bir tehlike demekti. Türünün son kalanları olarak tahmin edilen Harry ve Hector 'un şehirde ve insanların arasında normal bir yaşam sürmeye çalışmalarını ele alan hikaye aynı zamanda imkansız bir aşkı da anlatacaktır. İnsanlar için sadece tehlikeden ibaret olan bir şeytanın, masum ve günahsız bir meleğe olan imkansız ve aynı zamanda tehlikeli olan, aksiyon dolu bir aşkı, anlatacaktır.

"Sadece en iyi rüyaların senin dokunduğun rüyalar olduğunu gördüm." Epoch (n) a particular period of time history or a person's life. ©All Rights Reserved

O gece, Harry ruhunu binlerce parçaya böldü. Ruhunun büyük bir kısmını siyah gramofona, kalan ruh parçalarını da yıldızlara armağan etti.

:)

Elini kaldırıp parmak uçlarıyla suratıma dokunduğunda etrafımızdaki her şey hareket etmeyi kesti. Dokunduğu her yere, bin yıllık acımı iyileştiren bir tedavi gibi geliyordu. Şair değildim, şiir yazamazdım ama bu şiir yazmak gibi değildi. Bir şiiri silmek gibiydi. "Napıyoruz biz?" Ben bile kendimi zor duymuştum. Paylaştığımız an o kadar yoğundu ki, kulaklarım uğulduyordu. "Öyle görünüyor ki daha bize bu soruyu sorduracak çok şey yaşayacağız." Sonra sakince kendini öne bırakıp alnını köprücük kemiğime yasladı. Hiç düşünmeden kollarımı kaldırıp boynuna doladım. Göz yaşım davetsiz bir misafir misali yüzümde koşup çeneme ulaştı. 21 yıldır, böyle "tamam" hissetmemiştim. İşin kötü yanı, kendimi suçlu da hissetmiyordum. Vicdan azabım dinmişti. Sadece bunun kötü bir şey olduğunu bilecek kadar aklı başındaydım, ama biliyordum. Birlikte attığımız her adımda vicdan azabı çekmemek de normal gelecekti, ben de gelişini çiçeklerle karşılayacaktım.

'İşte böyle öldük, Etna'

☆ o özeldi. o her zaman özeldi. onu ilk gördüğüm an anlamıştım bunu. küçükken onu istediğimi düşünürdüm. benim olmasını istiyordum. bana ait olmasını, tıpkı oyuncaklarım gibi. ama o bir oyuncak değildi. sahip olmadığın küçük kardeşin, derdi annem bana. kardeş sevgisinin başka bir şeye dönüştüğünü fark ettiğimde ise artık çok geçti. geri almak için yapabileceğim hiçbir şey yoktu. ☆ ♡29.11.13 ♡

aslında matty healy, göründüğünden daha fazlasıydı. siyahlara bürünmüş duman altı bir sahnede daha fazla üzgün, daha fazla aciz, daha fazla aşıktı.

Sıradan bir blog kullanmıyordum. Tüm okulu avucumun içinde tutacak bir blogdu benimkisi. İstediğim kişiye istediğim rütbeyi verip kendisine saygınlık bahşedebildiğim gibi, istediğim kişiyi yerden yere vurabilir, insanların gözünde küçük düşürebilirdim. Bunu mümkün kılan, blog sahibinin gizli olmasıydı.