hayat kadını ferrian her sabah kapısının önünde, babasının simitlerini satan hasta kız artha'yı görüyordu.

lüzumsuzun biri dedi, hiç bir şey gerçek değilmiş

seni beynimde öldürdüğüm vakit, kalbime doğuyorsun.

Dünya yanmaktaydı ve beni senden başkası kurtaramazdı. Tutkunun aptal ve budala insanlara yaptırdıkları ne garip. Senin gibi biriyle karşılaşacağımı hiç hayal etmezdim. Senin gibi birini kaybedeceğimi hiç hayal etmezdim.

ve o güneşti. ne zaman dökülse dudaklarından kelimeler, iterdi ruhumu okyanusa. boğulan ciğerlerime rağmen, kalbim atardı.

öyle neşeli bir cenaze ki bu, sen bile tabutundan kalkmış, kadeh kaldırıyorsun benimle, nankör,plastik taçlı kraliçem, artık senin marşın bana işlemez

bu içinde savaşıp durduğun şeytanları, en yakından ben tanırım onları. şimdi söyle bana viola, yaşamak sadece nefes almak mı?

hayır, hayır burası benim evim değil, beni eve götür. ancillulaa [2019]

üstelik kimsenin suçu değil, parmaklarımdan biraz kırılmışlık dökülüyor.

"kızım, yıllardır yasını tuttuğum bir kadın var. çok uzun bir gecenin, yıldızları seyre dalan biri o. kaldırımın üstünden, tek tük taşları ayakkabının ucuyla ezermiş. solgun, ışığı dinmiş hareleri ağır ağır kapanıp açılırmış." - 5722, rinophelia.