Hikâyeler vardır, bitirdiğinizde üzerine iki damla gözyaşı dökülen… Bir solukta okunacak kadar kısa; yüreğinize dokunacak kadar uzun,  boğazınıza bir şeyler düğümleyecek kadar duygulu, benim hikâyem diyecek kadar sizi,  bizim hikâyemiz diyecek kadar hepimizi anlatan…

| #wattys2021 gizem & gerilim kazananı | Huzurla kapattığım gözlerimi bir bilinmezliğin ortasında açmıştım. Koskoca adada, yirmi iki kişi mahsurduk. Kaçış yoktu, sürekli test ediliyorduk ve başarısız olan kişiler bir bilinmezliğe gidiyorlardı. Sürekli bir arayış içerisindeydik, sürekli sorguluyorduk ama kaçamıyorduk. Burada oluş amacımızı bile bilmezken, çaresizce söylenenleri yerine getirmek zorunda olan yirmi iki rehineydik. "Buradan kurtuluş yok mu?"

Bu kitapta zaman zaman yazdığım ve yazacağım kısa hüzünlü aşk hikayelerini paylaşacağım.

ASIM KARASOY Arabanın diğer ucunda oturan kız, yağmurun altında benimle o garip bakışmayı paylaşan kızla aynı kişi. Aynı keskin yüz hatları, neredeyse huysuzluk olarak tanımlanabilecek bir ifadeyi süsleyen hafifçe pembeye boyalı kalın dudaklar, bu mesafeden ne renk oldukları inkar edilemeyecek kadar belirgin olan yeşil gözler. Yüzünde dünyanın en durgun ifadesi. Lakin boş değil, sadece sessizliğin tamamladığı bir sakinlik. Yahut tenezzül etmeme. Bu kadar kısa süre içinde daha fazlasını tahlil etme fırsatı bulamadan arabadan inmek zorunda kalıyorum. Bir kere daha aynı kız, engel olunamaz bir süratle benden uzaklaşırken bu sefer ilkinde olduğundan daha çok canım sıkılıyor. EFLÂL ÇAĞAN Kaç zamandır dönüp dolaşıp yağmurun altındaki o ana varıyorum. Bütün o koşuşturmacanın arasında aniden fark ettiğim adamın hayali gözlerimin önüne çiziliyor. Sıradan bir günün ilginç bir tesadüfle bölündüğü o zaman aralığında sessiz ve eski bir kaide gibi her şeyin ve herkesin ortasında dikiliyor oluşundan daha çok, yüzündeki ve hatta teninden etrafına yaydığı o umursamaz havanın beni ele geçirdiği gerçeğinden bir türlü kurtulamıyorum. Sanki bütün dünya dönüyordu da Asım için o an kendi dünyası duruvermişti. Ne var ki bu acıklı ve dramatik bir benzetme değildi; içimdeki kopamayan fırtınanın acizliğinde bir hareketsizlikti onunkisi. Belki benim kadar aciz değildi, elbette değildi, lakin durgunluğunda bulduğum tanıdıklık hissi oraya çakılıp kalmamı sağlamıştı. YOKLUĞUNDAKİ SEN - ÇAĞANLAR 2

TAMAMLANDI 0542 *** ***1 (siz), 0542 *** ***2 numarayı Numara Komşum olarak kaydettiniz. Siz: Bi gün bi çılgınlık edip seni sevdiğimi söylesem Siz: Alay edip güler misin? Siz: Yoksa sen de sever misin? (Görüldü.) Siz: JBJMSJBJBJBJ (İnternet yok.) Siz: Şaka şaka. (İnternet yok.) Siz: Dilime dolandıydı. (İnternet yok.) Siz: Allah internet gitti. (İnternet yok.) Siz: Vallahi tanımıyom seni. (İnternet yok.) Siz: Beş yaşında velet de çıkabilirsin ellilik dayı da. (İnternet yok.) Siz: Ya gitti internet. (İnternet yok.) Siz: Şaka yapıyım dedim elime yüzüme bulaştırdım. (İnternet yok.) Siz: Laaannn!!! (İnternet yok.) (Görüldü.)

053***: Pşşt, bebeğim, 053***: Çaklıtlı keksin, bu dünyada teksin 053***: Kimseye yar etmem, sen yanlızca benimsin ~♡~♡~♡~♡~ İLK KİTABIM OLDUĞU İÇİN İLK BÖLÜMLERİ ACEMİYCE YAZILDI. EĞER YAZDIĞIM HER KELİMEYİ SORGULAYACAKSANIZ LÜTFEN HİÇ GİRMEYİN. Lütfen reklam yapmayın, bu benim açımdan hiç hoş gözükmüyor, biraz empatii. CANCIKLIK YAPMAYIN!!! Öhöm anlayışınız için teşekkürler 💜 ~♡~♡~♡~♡~ Tüm hakları Elma Güzeli ve Çaklıtlı Kek'in güzel kalplerinde saklıdır💖 •14.02.2021• •21.08.2021•

"Biliyor musun okuduğum kitaplarda kız hep mavi olurdu. Çocuk siyah. Çocuk karanlık, kız aydınlık. Oysa ben..." Dedi dolu gözlerini genç adama çevirirken. "O okuduğun kitapta ki puştlar aydınlığı aradıkları için buldular o kızları." Derin bir nefes alıp önüne döndü genç adam. "Ben aydınlığı istemedim ki. Ben aydınlıktan hep korktum. Ben seninle karanlıkta sessizce oturmak istedim. Ben, karanlıkta bana sarılmanı istedim." ~~~~~~~~~~ "Cadı" diye duyduğum ses ile yorgun vücudumu karanlığıma çevirdim. Siyah pantolonu, siyah asker botları,siyah kazağı ve siyah deri ceketi. Karanlığın içinde ışığa dair tek iz sigarasının ucundaki kıvılcımdı. Kehribar gözlerine çıkardım kızarmış, yorgun,halsiz, karanlıktan yorulmuş gözlerimi. Öylece duruyordu. Her şeyin başladığı yerdeydik. Uçurumun kenarı. Karanlığın en sessiz hali. Gözlerimi kapatırken ufak bir yaş süzüldü hayatıma inat mavi olan gözlerimden. Titrek ve tükenmiş sesim ile usulca fısıldadım karanlığa. "İyiki doğdun Adamım." ~~~~~~~~

İlk gözünü açtığın andan itibaren birilerine güvenerek başlarsın hayata. İlk elini tuttuğun kişi hep yanında olucak zannedersin. Büyürken yakınlarına tutuna tutuna ayakta kalırsın. Bir şekilde birilene güvenir, sırtımızı yaslar ve onlara inanırız. İşte en çok onlardan darbe aldığımızda yıkılırız İnsanlar kendi hikayesine nasıl başlar bilemem ama şehir, ülke, ilçe kısacası mekan değiştiren herkes yeni bir hikayeye başlar. Her hikayenin bir sürü sınavı, zorluğu, vardır. Ben sevdiklerimle onlara olan güvenimle sınandım. Sonucunda belki de asla yapamıycağım dediğim bir şeye imza attım.

Birbiriyle sürekli rekabet içinde olan iki okul arasında 1 aylığına öğrenci değişimi olursa ne olur ? Değişen öğrenciler o okuldan birinde kalmak zorundaysa ve bu kura ile belirlenecekse ? Hele ki kalacağınız öğrenci karşı cinsten biri denk gelirse ?

İdealize edilmiş bir aşk değildi..Bir zamanlar gerçekten yaşamış ama,bugünde olmayan insanlar...Aşkın da cinselliğin de şansızlığın da en güçlü ve en saf hali....Kalp aşka bağlı kalsa da ten ve arzu hükmünü sürdürmüş.Belki vücut ihtirasın elinde tatmin olmuştu ama ya sevgi?..