هیچوقت،هیچکس‌ سعی نکرد بفهمد که بر ما چه گذشت و چه چیزهایی را پشت سر‌گذاشتیم،یا از دست دادیم. نخواستند بفهمند خورشیدی که آنها در آسمان می‌بینند را، من در او پیدا کردم. که اگر او نباشد نور و گرمای زندگی ام سرد و تاریک می‌شود. و این خواستنِ بر نخواستن،بزرگترین پارادوکس‌ زندگی ام بود.

من مسکین دچارم به تو و تسکین شیرین نگاهت. در تلاطم این دریا تنها تو میتوانی هردویمان را از این طوفان رها کنی و به ساحلی امن برسانی. جایی که خارج از هرج و مرج ها در آغوش یکدیگر غرق شویم.

~Flowers From 1970~ REUPLOADED