Aemma Targaryen, insanların kendisine bakmasından hiçbir zaman rahatsız olmadı. Aksine, bundan hoşlanıyordu. sarayın küçük prensinin kendisine duyduğu hayranlığın da farkındaydı. Aemma bunu biraz eğlence olarak görmüş, küçük oyunlarıyla onun duygularını fazlasıyla beslemişti. Onun için bunlar yalnızca çocukluk şakalarıydı. Ta ki yıllar sonra yeniden saraya dönene kadar. Aemma, hatırladığı o çocuğu bulmayı bekliyordu. Fakat karşısında artık onu hayranlıkla izleyen bir çocuk değil, bakışlarını ondan kaçıran, mesafeli ve olgun bir adam vardı. Sonra onu izlerken kendine itiraf etmek istemediği başka bir şey fark etti. Bu kez oyun onu etkiliyordu...