"Abimin kaçırdığı bir hayatın bedelini, bu konağın amansız töresiyle boynuma doladılar. Ben Meva... Mardin'in kurban seçilen, ama o taş duvarların arasında küllerinden doğan o dik başlı kızı." Meva, doğup büyüdüğü, her bir taşını ezbere bildiği Mardin'in o en ağır, en acımasız hükmüyle yüzleştiğinde henüz çok gençti. Abisinin aşiretten kız kaçırmasının bedeli, bu toprakların kadim ve kanlı yasasıyla ödetilmişti ona: Berdel. Kendi rızası dışında, Karanbey aşiretinin o sarsılmaz, o gözü kara ağası Mervan Karanbey'e gelin verilmişti. Ancak Meva, bu zoraki evliliğin ve törenin ağırlığı altında ezilip gitmek yerine, o konağın taş avlusunda kendi zırhını kuşanmış, haklılığıyla buralarda dimdik durmayı başarmıştır. O, köşesinde susup kaderine ağlayan o eski çaresiz kız değildir; o artık törelerin bile önünde saygıyla eğileceği bir Hanım Ağa'dır. Karşısında ise Mezopotamya ovasının sarsılmaz gücü, öfkesi kor, sadakati mermer gibi sert olan Mervan Karanbey vardı. Törelerin ve geçmişin gölgesinde, namluların ucunda başlayan bu berdel, her bir bakışta, her bir diz kırmada tehlikeli, tutkulu ve amansız bir aşka dönüşecekti. Karanbey Konağı'na hoş geldiniz. Burada kuralları artık eski töreler değil, Meva'nın asaleti ve Mervan'ın gücü yazacak! "Biz bu topraklara barutla geldik, berdel ile bağlandık ama birbirimizi aşkla diz çöktürdük."

Elona, Atina'ya kaçtığını sanıyordu. Oysa Atina onu çoktan seçmişti. Atina... Günahların sahne aldığı, sırların fısıldandığı şehir. Elona burada sadece bir iş arıyordu. Bulduğu şey ise tehlikeli bir adam ve kaçamayacağı bir kader oldu. Ares Kallistratos'un dünyasında aşk bir lüks değil, bir zayıflıktı. Ve Elona, onun en büyük zayıflığı olacaktı. _________ Arkadaşlar kitabım 18+ içeriklidir. Yaşı az olan ve rahatsızlık duyanlar okumasın.

Bu bir anlaşmalı evlilik kurgusu. En azından onlar öyle sanıyordu. Savaş Ali pusulası bozuk bir gemi. Asude'nin kıyılarına demir atınca öğrenecek pusulasız da yön bulabileceğini. Pamuklara sarılarak büyütülen Asude... Egenin huzurlu kıyılarından Karadenizin hırçınlığına düştüğünde anlayacak oyun oynamanın meşakkatini. Bir denklemde olmaması gereken her şey bir araya geldi. Savaş Ali evlilik baskısından kurtulmak için Asude'ye bir teklifle gitti. Onun için uygun gelin zaten seçilmişti ama Savaş için bu kabul edilemezdi. Madem kaçamıyordu evlilikten, gelinine de kendi karar verebilirdi. Babaannesi bir gelin sahibi olacaktı, onun istediğinin tam tersi özelliklerde olması Savaş'ın suçu sayılmamalıydı. Ya da bu kanıya Asude'yi tanımadan varmasa mıydı? Savaş için bu plan her şeyiyle mükemmeldi aslında. Ayarsız dilini, ipe sapa sığmaz gülümsemelerini, oyunbaz hallerini görene kadar çok da emindi. Sonra onun aslında bir GÖNÜLÇELEN olduğu ile yüzleşti. İKİ OYUNBAZ, VASAT BİR PLAN VE PİYANGODAN ÇIKAN AŞK! Her şeyin karma karışık olması için lazım olan her şey onların elindeydi...

Emine Abla anaç bir tavırla genç kızın saçını okşadı. "Sana zarar gelsin istemem. Bir yuvaya ihtiyacın var, Yıldız. Arkanı yaslayabileceğin, güvenebileceğin biri... Mahallede herkesin dilinde tek bir isim var. Rüzgar. Tamircidir, işinin gücünün adamı. Bir de küçücük bir oğlu var. Yalnız büyütüyor çocuğu." Sonra gözlerini Yıldız'dan kaçırır gibi yaptı, biraz tereddütle ekledi: "Çocuğu var... nasıl uygun olur, bilmiyorum işte. Ama Rüzgar sağlam adamdır. Namusludur, çalışkandır. Oğluna da gözü gibi bakar. Belki de seni en iyi o anlayabilir." Yıldız şaşkınlıkla baktı. Dudaklarından istemsizce döküldü: "Rüzgar mı dedin?" "Evet," dedi Emine Abla. Yıldız, zihninde bir anı canlandı. Birkaç ay önce, mahallenin sokaklarında bir çocuğun ağlayarak koştuğunu görmüştü. Küçücük bir oğlan, kaybolmuştu. Yıldız onu sakinleştirip babasına götürmüştü, tam o sırada koşarak gelen, telaş içinde bir adam çocuğu kucaklamıştı. Adamın gözlerindeki panik, oğluna sarıldığı andaki şefkati hâlâ gözlerinin önüne geliyordu. "Rüzgar..." diye fısıldadı Yıldız kendi kendine. "Demek o..."

-uyarı: yetişkin içerik yer almaktadır.- Tam dudakları birleşecekken- Kapıdan gelen sesle Boran'ın dikkati bir anda dağıldı. "Baba... anne... kalktınız mı?" İkisi de donup kaldı. Bir saniyelik sessizlik. Sonra panik. Boran homurdanarak geri çekildi. Kadın hızla üstünü toparladı. "Gel anneciğim." dedi kadın, sesine aceleyle sakinlik katmaya çalışarak. Kapı aralandı. Üç yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Saçları hafif dağılmış, gözleri uykudan yeni uyanmış gibi yarı kapalı ama meraklıydı. Doğruca yatağa, Boran'ın tarafına yürüdü. "Babaaa..." diyerek ellerini uzattı. Boran'ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı. Eğilip kızı kucağına aldı. Küçük bedenini tek hareketle havaya kaldırdı. "Babam..." dedi Boran, sesi bu sefer tamamen değişmişti. Daha sıcak. Daha oyuncu. "Sen neden her sabah bizim odaya geliyorsun? Kardeş istemiyor musun sen?" Kadın hemen Boran'ın koluna hafifçe vurdu. "Saçmalama." diye fısıldadı. Kız kaşlarını çattı. "İstemiyorum!" dedi net bir şekilde. "Biz böyle kalalım. Hep." Ve kendini Boran'ın kucağından bırakıp annesiyle babasının arasına yerleşti. Küçük bedeni ikisinin arasına sıkıştı. Kadın gülümseyerek kızın saçlarını okşadı. Boran ise bir an sadece baktı. İkisine de. Zaman sanki durdu. İçinde garip bir şey kabardı. Huzur... Huzur, bir camın tuzla buz olması gibi dağıldı. Kızının şen kahkahası, kulakları sağır eden bir çınlamaya evrildi. Karısının yumuşak teni, bir anda yerini tenini yakan soğuk bir metale bıraktı. ​Boran, gözlerini araladığında bembeyaz, donuk bir ışık hüzmesiyle karşılaştı. ​"Uyandı! Doktor uyandı!"

+18 "Ona Kızıl Afet derler" "Yakmadığı Baca Takmadığı Kanca Yoktur" Afet Mahallenin en açık saçık, dili uzun kendine yeten adı çıkmış kızıdır. İçten içe iyi bir insan olsada, görünüşünden dolayı pek çok insan onun kötü biri olduğuna kötü işler yaptığına inanır. Bir gün Afet'in başı büyük bir belaya girer, abileri onu evden atar. Mahalleye yeni taşınmış olan yeni komşuları da güç bir durumdadır yıllarını verdiği şirketini kurtarmak için evlenmek zorundadır... Hikayemiz böylece başlar!!!!

Nüket Kozcu, kendi halinde üvey annesinin yaptıklarından hoşnutsuz bir üniversite öğrencisidir. Bir gece bara gider ve tanımadığı bir adamla beraber olur. Ah, yanlış oldu; adamı çok iyi tanıyordur fakat sarhoşluğundan kim olduğunu anlamamıştır. Yakın arkadaşının abisi olduğunu farkettiğindeyse çoktan olayların akışına istemeden de olsa sürüklenmiştir. Nüket Kozcu bu geceyi aklından çıkarmayı planlarken, planları Savaş Akduman'ın planlarına toslar. Savaş Akduman, o gecenin etkisinden kurtulamaz ve Nüket'i beklenmedik bir şekilde kendi dünyasına davet eder. Nüket tarafından aldığı olumsuz yanıtlar ise Savaş'ı durdurmaya yetmeyecektir. Savaş için her şey 'Şehvetten' ibarettir, Nüket ise 'Aşk' istemektedir. Ya şehvet kazanacaktı, ya da aşk. Arası yok! "Sen satranç oyuncusu gibisin Savaş, hedefi değil hedefe giden yolu seviyorsun." (Nüket Kozcu) "Sen etrafına at gözlüğüyle bakarken birinin de çüş demesi bir zahmet zoruna gitmesin, güzelim." (Savaş Akduman) NÜKET KOZCU & SAVAŞ AKDUMAN ??? İlk Yayınlanma Tarihi | 10.Ekim.16 / Pzrt Saat | 23:00 Kitabın Türü | Yetişkin Genç Kurgu Yazan | Elisya Royal

"Cehennemime hoş geldin, cennete ait olan." Ülkede oldukça tanınan ünlü yazar Adenya Ahravel, Kordelya adlı seri kitabında kendi elleriyle yazdığı şeytan kötü karakteri kontrolünden çıkıp geceleri sürekli rüyalarına girerek onu tehdit edip öldürmeye çalışıyordur. Bu psikolojik şiddete dayanamayan Adenya, en sonunda bu şeytanı öldürürse kabuslarının son bulacağını düşünmeye başlar. Ve bir gece yine aynı kabus ile uykusundan sıçrayarak uyanmasıyla bu düşüncesini gerçekleştirip şeytanı öldürür. Bundan sonra artık rahat edeceğini umarak yatağına uyumaya döner. Fakat geri uyandığında kendisini odasında değil, kendi yazdığı kitabın içinde, öldürdüğü şeytanın yatağında bulur. Ve artık her şey değişmeye, kitabını dışarıdan başka biri yönetmeye başlar.

​"Bana Zelal Yılmaz olarak geldin, ama buradan Welat Şahmaran'ın esiri olarak çıkacaksın." ​İki isim, tek bir hüküm: Kan Bedeli. > Welat, öfkesini bir zırh gibi kuşanmış, kalbinin kapılarını dünyaya kapatmıştı. Zelal ise o kapıları yıkmaya değil, o karanlığın içinde kendine yer açmaya mecburdu. Bu bir evlilik değildi; nefretle atılan imzaların, kana bulanan beyaz gelinliklerin hikâyesiydi. ​Onlar birbirlerini yok etmeye söz verdiler. Ama dudakları birbirine mühürlendiğinde, ne intikam kaldı ne de düşmanlık. Sadece ikisini de yakıp kül edecek o yasak ve vahşi tutku... ​"Ölmek için çok genç, Welat Şahmaran'ı sevmek için çok masumdu. Zelal, celladına aşık olduğunda; Welat, kurbanının gözyaşlarında boğulacak mı?"

Koskoca Mardin aşiret ağası Aziz Eroğlu daha küçüken kendi evlerine Van'dan misafirliğe gelen ailenin küçük kızına aşık olmuştur.Ama nerden bilecektiki 21 yıl sonra bir berdel sonucu evleneciği kızın küçüklük fotoğrafını gördüğünde küçükken aşık olduğu kızı bulduğunu bilmiyordu.