Bazen arkadaşlıklar yanıltıcıdır... Ben gerçek olanı kardeşlik sanırdım. Kardeşlik işe yaramıyormuş kara gün gelince... Başkalarının Naz'ı olmak istemiyordum... Artık birileri benim olmalıydı... Masallar ne kadar güzel olsa da gerçek olan hep kabuslardır...

"Biz taşınıyoruz Junior," dedim kaydırağın tepesinden ayaklarımı sarkıtırken. Neymar güneş yüzünden rahatsız olan yeşil gözlerini kısarak yukarıya doğru baktı. "Yani bir daha birlikte oynayamayacak mıyız?" "Gideceğimiz yer o kadar uzak ki okulumu bile değiştirdiler," dedim ve küçük ellerimi ona doğru uzattım. Neymar her zaman yaptığı gibi kaydırağın tepesine çıkmak için merdivenleri kullanmak yerine elimi tutarak yukarı tırmandı. "O zaman yarın bana gideceğin yerin adresini getir." "Orası çok uzak Junior, tek başına gelemezsin." Neymar yanıma oturup kolunu omzuma attı. "Ben de babamla gelirim," dedi gülümseyerek. Onaylarcasına başımı salladım ama sözümü tutamadım. Tutamadığım o söz Neymar'ın kabusu benim ise en büyük hatam oldu. "On üç yıl geçti Junior. Aklım seni çoktan unuttu ama kalbim senden başkasını hiçbir zaman sevmedi."

❝Hayatım boyunca gördüğüm en güzel Portekizli kızsın.❞