Her zaman gördüğüm kabuslardan biriyle gözlerimi hızla açtım. Artık bir şey hissetmiyordum. Alışmıştım. Kanıksamıştım. Fakat tüm bu olanları anlamlandıramıyordum. Annem öleli tam bir yıl olmuştu. Bir koca yıl. Fakat bu rüyaları son iki haftadır görüyordum. Rüyalarıma gelip benden babamı bulmamı istiyordu. Bunu nasıl yapacağımı bilmediğimi söylediğimde ise etraftaki her şey parçalanıyordu, tam bir kaos ortamı oluşuyordu. Fakat bana söyleyen oydu. Babamın beni istemediğini. O fesatlık tanrısıydı. Beni kendine layık görmüyormuş, herkes öyle dedi. Fakat ben hep denedim, ona layık olmak için hep uğraştım. Ama hiçbir zaman gelmedi. 16 yıldır bir kere bile gelmedi. Ondan ne kadar nefret etmek istesem de edemiyordum işte. Çünkü o benim babamdı.

Aynı hücrede onunla olmak... Gerekmedikçe konuşmuyor hatta yüzüme dahi bakmıyor, yemek yemiyor ve uyumuyordu. O, nasıl tür bir insandı, aklım almıyordu. Devam Ediyor... Loki #8

"Beni biliyorsun. Asla yalan söylemem sana." "Seni, kendimden bile iyi biliyormuşum Loki..."