Önüme koyulan kitabın sayfalarını hızlı hızlı geçerken her sayfada elle yazılmış küçük küçük notlar görüyordum. Bazı kelimelerin altı çizilmiş veya kırmızı bir kalemle yuvarlak içine alınmıştı. Bir ineğin kitabı bana denk gelmişti. Kitabın ilk sayfasını açtım. Sağ üst köşede bir isim yazıyordu. Peter Parker. O an, bu ismin hayatımı tamamiyle değiştireceğini bilmiyordum.

sıkı tutun üvey kardeş özgürlüğe gidiyoruz! -smut warning-

kimtaehyung: Sen kimsin gerçekten? winterbear: Senin sadece çok yakın arkadaşın olarak gördüğün kişi. (Gönderilmedi.) winterbear: Jennie. (Gönderilmedi.) Yarı texting.

[ Tamamlandı ] Sevgilileri tarafından aldatılmış iki genç. Aldatıldıklarını öğrendikleri gece barda birlikte geçirdikleri vakitten sonra konuşmaya başlarlar. -Bxg -Tüm hakları salıdır |110120 | Nora | 2020

KabaRina: Bana bak ezik Eğer öpüştüğümüzü birine söylersen seni yok ederim. -Baltimore'dan Busan'a taşınan ve yeni lisesinde sakin bir hayat yaşayacağını düşünen Winter, okulun popüler ve bir o kadar da gıcık kızı Karina'yla tanışır- >> Winrina #1 [22.04.2021] >> Giselle #1 [22.04.2021] >> Ningning #1 [22.04.2021] >> Winter #1 [04.05.2021] >> Aespa #1 [22.03.2021] >> İtzy #1 [22.04.2021]

you're gonna wish you never had met me ⊹ ࣪ ˖ rafe ve tessa 'yakın arkadaşlar' olarak isimlendirdikleri ilişkilerini toparlamaya çalıştıkça daha da batırırlar. tessa'nın bir yoksul olması işleri daha da zorluyordur. [yarı texting.] ≠ joseph andrew starkey / rafe cameron fanfiction. #1 rafecameron | 06.09.21 #1 obx | 28.08.21 #1 jjmaybank | 27.08.21 #1 outerbanks | 29.08.21 #1 johnb | 01.09.21 #1 rudypankow | 06.09.21 #1 sarahcameron | 03.09.21

singularity: Siktir et onları. singularity: Sen çok güzelsin. hayrankurgu #1

park chaeyoung kafasını asistanına takmış bir modeldi. !text-düzyazı

"Ölmek istemiyorsun, içindeki şeyi öldürmek istiyorsun." "Karanlıktan değil, karanlıktan çıkacak şeyden korkuyorsun." ✨🖤

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."