"Kimseye güvenim kalmadı benim." dedi kuru bir sesle. "Yanından gitmem için mi söylüyorsun bunu bana?" Sesimi onunki kadar ifadesiz tutmaya çalışmıştım ancak boğazıma oturan yumru buna engel olmuştu. "Yanımda kalman için söylüyorum." diye itiraf ettiğinde sesi acı çekiyormuş gibi çıktı. Yıkılmaz Doğu Keskin'i ilk defa yıkılırken görüyordum.

"Lexiphena, derslerinin çok çok iyi olduğunu duyduk. Rica etsek oğlumuzu üniversite sınavlarına hazırlayabilir misin?" Neden benden bunu istedikleri hakkında en ufak bir fikrim dahi yoktu. Bende üniversite sınavlarına çalışıyordum ve henüz kafama tam oturmadan yanlış bilgi verebilirdim. Özel hoca tutabilirlerdi. Onların suratına uzun uzun baktım. Sanırım açıklama yapma gereksinimi duydular. "Sana her ay yeterli parayı vereceğiz." Geçerli bir sebep değildi ama annemin beni sarsan bakışlarına döndüm. Ağzını 'kabul et' der gibi hareket ettirirken, gözlerini büyütüyordu. Bu bakışı biliyordum. Ve eğer kabul etmezsem sonuçlarına katlanmak zorundaydım ve ben de hiç o sorumluluğu alacak cesaret yoktu. Oğullarının geleceği için çırpınan aileye döndüm. "Pekala. Dediğiniz gibi olsun" Tamamen hayal ürünüdür.

"Kokun beni çekiyor Samantha, beni deli ediyorsun.." ************** "Seni yanımda istemiyorum desem ne yapabilirsin ki?" "Giderim." "Gidmezsin, bedenin buna izin vermeden önce ruhun durdurur seni." "Bir de kalbim..."