Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Ben Sofi. Yeraltının prensesi, Hades'in kızıyım. Yani bir zamanlar öyleydim. Kimi kandırıyorum ki Hiç olmadım. Ben Sofi. Gökyüzünün prensesi, Zeus'un kızıyım. Yani öyle olmam gerekiyordu. Kimi kandırıyorum ki Hiç olamayacağım. Fantastik #1 Yunanmitolojisi #1 BU HİKAYEDE PERCY JACKSON DAN ETKİLENİLMİŞTİR.

Oda çoktan dumanla kaplanmış görüşümü engelliyordu. Ciğerlerime hava çekmek için öksürüp hırlarken bir yandan da odadaki rafların arasında koşar adımlarla ilerleyip Brad'i arıyordum. Sonunda onu duvar boyunca uzanan dolabın dibine tünemiş bir şekilde buldum. Yanına eğilerek onu sarsmaya başladım ama kıpırdamıyordu bile. Canlı olduğunun tek belirtisi nefes alırken inip kalkan omuzlarıydı. "Brad!" Burada biraz daha kalırsam yanına da ben yığılacaktım. Kafamdaki bütün soruları bir kenara ittim, elimi çabuk tutmalıydım. Onu doğrultarak yüzüne vurmaya başladım. Uyanmalıydı. Tanımıyor olsam da onu burada bırakmazdım. Tüm vücudum yanıyor, durmaksızın öksürüyordum. Bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey Brad'in bağırarak burada ne aradığımı sormasıydı.

Tüm dünyam gözümün önünde yok olurken, tek başımaydım. Cızırtılı sokak lambalarının altında yürürken orada, karanlıkta ses çıkarmadan beni izlediklerini biliyordum. Daha doğrusu, hissediyordum. Ara sıra bana zarar vermeye niyetleniyorlardı, fakat bu onlar için kötü sonuçlanıyordu. Çünkü üzerimde birkaç bıçak ve 2 gümüş Colt vardı... İnsanlar kaçıp saklanırken, ben onlarla savaşıyordum. Sahi bunu neden yapıyordum? İnsan ırkına bu kadar zarar vermiş yaratıklardan neden korkmuyordum? Onlarla savaşıp, aptal insanların yaptığı yanlışı neden ben düzeltmeye çalışıyordum? Genetiğiyle oynanmış insanlarla, Mutantlar... Dünyadaki varlıkları insan, hayvan ya da mutant olarak ayırabilirken, kendimin ne olduğunu bilmiyordum. Herkesten farklı olduğum aşikârdı; fakat kesinlikle insan değildim. BİLİM KURGU #1 (DÜZENLENİYOR)

Dünya, 2010 yılında bulunan ve 2017 yılında tüm insanlığa kullanım imkanı tanınan bir kaynak sayesinde çağ atlamıştır. Kaynak, yeni ismi ile Heroine, insanları evrimleştiren, mutasyona uğratan kırmızı bir sıvıdır. Değişime uğrayıp bir özellikleri yükselen insanlar bu gücü dünyanın geleceğini şekillendirmek için kullanmıştır. Adı Sonsuzluk olan yeni çağda, yeni bir yönetim, yeni bir zihniyet ve yeni bir dünya düzeni bulunmaktadır. Bu yeni düzen dışarıdan medeniyetin şafağı gibi gözükse de işin aslı hiç de öyle değildir. Hükümet'e çalışan soylu nesillerin çocuklarından biri olan Violet Moore, tüm hayatını dünyanın geleceğinde bir umut olmaya adamıştır fakat Hükümet'in kirli çamaşırları açığa çıkınca buna devam edemeyeceğine karar vermiştir. Doğru bildiği her şey koca bir yalandan ibarettir. Bir yandan kendine yeni bir dünya görüşü oluşturmaya çalışan Violet, diğer yandan kardeşi ve arkadaşlarıyla birlikte hayatta kalmak zorundadır. Yedi gencin Hükümetle olan büyük savaşının sonucu ne olacak? *** Not: Bu kitabı okumak için Değişim'i okumanız gerekmez. Değişim'den beslenmesine rağmen bağımsız bir kurgudur.