🏹⚔️ Doğu'nun rüzgârı ile Batı'nın altın tahtı arasında sıkışmış bir aşk... Türk bozkırlarının asi kızı Tomris ile Roma'nın veliaht prensi Konstantinos Leontarites, imparatorluklar arası bir ittifakın gölgesinde karşılaşır. Biri kaderini özgürce seçmek ister, diğeri duygularını inkâr ederek görevine sadık kalmaya çalışır. Sınırların ötesinde, tesadüflerle başlayan bir yolculuk; içten içe büyüyen, dile dökülemeyen bir bağ... Tarih yazılırken, kalplerde saklı kalan gerçekler gün yüzüne çıkmak için sabırsızlanır. 🐺🦅 !!!BU ROMANDA GEÇEN KARAKTERLER, OLAYLAR TAMAMEN KURGUDUR. GERÇEK KİŞİLERLE HERHANGİ BİR BAĞ YOKTUR!!!

Kars'ın soğuk rüzgarı yarım kalmış sevdaların izlerini taşır. 1950'lerin yokluk ve gurbet yıllarında herkes bir sınavdadır. Kimi geri döner kimi ardında yalnızca bir iz bırakır. Bu hikaye kavuşmanın zamanla değil alın yazısıyla yazıldığını anlatır. Çünkü bazı kavuşmalar gerçekten de mahşere kalmıştır. Kader kilidini kıramadı. Ne çare... Bazı kavuşmalar mahşere kaldı.

🌜☀️ Saçları, gözleri, dudakları, bakışları... Kısacası herşeyi aynı olan ikizler aslında birbirinden ne kadar da farklılardı. Aydan ellerine bulaşan oje izlerini temizlerken, Ayla ellerine bulaşan mürekkep izlerini temizliyordu. Aydan moda dergileri okurken, Ayla bilgilerine bilgi katmak için kitap okuyordu. Aydan arkadaşlarıyla el ele kahve içmeye giderken, Ayla arkadaşlarıyla el ele yürüyüşlere çıkıyordu. Aydan o güzel sesini piyano eşliğinde kullanırken, Ayla sokaklarda bağıra çağıra konuşma yapıyordu. Ama onlar ikizdi, aynı bedende yaşayan farklı ruhlardı. Sadece Ayla'nın bir hedefi, bir düşüncesi, bir isteği vardı. Adalet... !!! Aypare kitabındaki 'Ayla ve Aydan' karakterlerinin kurgusudur. İki kurgu arasında derin bağlar yoktur, ayrı ayrı okunabilir.!!! *BU ROMANDA DÖNEMİN RUHUNU YANSITMAK İÇİN GERÇEK OLAN BIRKAÇ DURUMDAN YARARLANILSA DA BU ROMAN TAMAMEN KURGUDUR. KARAKTERLERİN DÜŞÜNCELERİ KARAKTERLERE AİT VE KURGUDUR. BİREBİR TARİHİ YANSITMAZ VE TARİHİ OLAYLARIN ZAMANINDA -KURGUYA BAĞLI- DEĞİŞİKLİK OLABİLİR.*

Aypare, ay ışığında ki mavi gözlü bebek... ⏳⌛ Fazilet, "ismini koyalım. Bebek mi diyeceğiz." Mehmet, "bence adı bebek olsun. Benim dilim alıştı bebek demeye." Şukufe, " Zeki kardeşim, sen ve Toygar konuşmasın lütfen." Mehmet Şukufe'ye göz devirerek beşikte yatan bebeklere döndü. O sırada Parlak fikirlerden biri daha söylendi. İsmet, "Bence Yağmur olsun. Yağmurun altında bulduk." Şukufe sabır çekerek kardeşine döndü. Bu ailede ondan zeki kimse yoktu. Ona göre tüm kardeşleri aptaldı. "Çocuk yağmur yüzünden hasta, sen ona yağmur ismini mi koyacaksın?" İsmet sinirle ablasına döndü, "çok zekiysen sen bul!" Agâh efendi bu tartışmaya son verecek fikri attı ortaya, "ay gibi parlıyor. Ay ışığı gibi güzel. Aypare olsun." Şukufe babasının fikrini sevdi. "Evet, en mantıklısı." Fazilet, "benim kızım ay kadar güzel olacak." Toygar sinirle annesine döndü. "Ben buldum, mavi benim!" Herkes Toygar'a gülerken Toygar somurtarak bebeğe bakıyordu. O bulmuştu işte, ne vardı onun olsaydı? ⏳⌛ ! İlk kitabım olduğu için yazım yanlışları vs olabilir !