Günlük hayatın akışını ve büyük sırları bir arada yürütmek mümkün mü? Aşk bütün sırları kaldırabilir mi? Kurallarını sen koymazsan, başkası koyar. İsmini bilmediği biri, hayatının kontrolünü ele geçiriyor. Şartlar net. Seçim hakkı yok. Tek bir hata, her şeyi bitirebilir. Asmin Karaca, telefonuna düşen bildirimle artık bir mahkûmdu 'bu fotoğrafı herkese yaymalı mıyım yoksa Asmincik benim dediklerimi yapacak mı?' Karşı taraf aslında sandığı kişi çıkmadığında Asmin herşeyin bu kadarla sınırlı olmadığını görecek... Bu kişi tamamen kural dışıydı KİTAPTA BOLCA +18 VE FANTEZİLER OLACAK RAHATSIZ OLAN OKUMASIN.

Uyarı; bu hikaye 18+ sahneler barındırır. ​"Sürümüzdeki kadınların ve bebeklerin kaderi senin rahminde saklı, Melikem. O kutsal bebek, soyumuzun tek kurtuluşu olacak..." YASAL UYARI: "Bu kitabın tüm hakları şahsıma aittir. Kurgu, karakterler ve olay örgüsünün izinsiz olarak kopyalanması, başka platformlarda paylaşılması veya çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır." 17.01.2026 'köken ve gümüş' kategorilerinde 1. Sıraya yerleştik.

(+18 yaşa uygundur) Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman'ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi... Kapak görseli Pinterest'ten alıntı. 12.5.2020

Yaralı bir ceylanın peşinden kadere koşulur mu? Annesinin köyüne hasta dedesini ziyarete gelen genç doktor Narin, ormanda ot toplarken yaralı bir ceylanla rastlaşır. Ceylanı tedavi ettikten sonra çıkan fırtınada yolunu kaybeder ve bu defa da tesadüfen avcısıyla karşılaşır. Olaylar karışıp içinden çıkılmaz bir hâl alır ve Narin Hekimoğlu'nu kurtarmaya çalışırken kendini köyün geçmişten gelen kanlı hesaplaşmalarının tam da ortasında bulur. Kader hem kendi hem de Hekimoğlu için ağlarını çoktan örmüştür. ❝Evleniyorsun Narin Hanım, hem de hemen yarın. Ya kan ya da kan...❞ Olaylar 70 - 80'li yıllar arasında geçer. ▪︎Yetişkin içerik bulundurur. Rahatsız olunduğu takdirde okunmamalıdır. ▪︎Kaba saba yorumlar yapıldığı takdirde okur direkt olarak engellenecektir.

|Yetişkin içerikli sahneler mevcuttur| |Gerçek aile kitabıdır| Sezen Elira ERDEN... sıradan bir hayatın ortasında, bir anda karanlığın içine çekildi. Hiç tanımadığı bir dünyada, kendi gölgesiyle yüzleşmek ve hem hayatta kalmak hem de gerçeği bulmak zorunda kaldı. Ama Sezen yalnız değildi; onu izleyen gözler, peşindeki sırlar ve geçmişin karanlık gölgeleri, onu hem korkutuyor hem de yönlendiriyordu. Her adımda tehlike, her sessizlikte ipuçları onu bekliyordu... |Kitaptaki karakterler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeklikle hiçbir bağlantısı yoktur|

🔥 Lisa Allen, kendini bildi bileli kontrol edemediği dokunuşlarının, insanlara zarar veren gücünün, yıllardır çözümünü aradığı sorununun bir hastalık değil; tüm dengeleri alt üst edecek bir yetenek olduğunu öğrendiğinde hayatı tamamen değişecektir. İhanetle sarsıldığı bir gecede, annesinin yıllardır sakladığı gerçek de ortaya çıkar; Daha bebekken terk ettiğini sandığı babası, aslında Rahlia'nın kralıdır ve Lisa, insanlarla birlikte yaşaması bile yasak olan Bekçi Irkı'nın melez varisidir. Kırılan kalbi ve yeni kimliği arasında sıkışıp kalmış olan Lisa, kendi gücünü keşfetmek için bilinmeyen bir diyara adım atarken; yıllardır saklanan sırlarla, karanlık bir ırkla ve doğuştan bağlı olduğu bir kaderle sınanacaktır. Bir melezin varlığı, lanet midir yoksa bir mucize mi? Peki ya... İki melezin varlığı? 🔥 -BÖLÜMLER HER ÇARŞAMBA-

"Ne dediğinin farkında mısın sen?" dedi şoku üstünden atıp tüyler ürperten sesiyle. "Ne demek seviyorum?" Gittikçe kararan bakışları ve beklenmedik tepkisi cesaretimi zedelerken şaşkınlığına vererek direncimi yitirmeden sözlerimi yineledim. "Duydun işte" dedim güç bela yutkunurken. "Seni seviyo-" "Kes saçmalamayı" diye gür sesiyle bağırmasıyla yerimde sıçrayıp dudaklarımı birbirine bastırarak bir adım geri gittim. "Benim için kolay mı sanıyorsun?" dedim benden bağımsız titreyen sesimle. "Bana asla o gözle bakmayacağını bilmeme rağmen her yeni güne bugün beni fark edeceksin umuduna tutunarak uyandım ben." "Yıllarca kardeşim dedim ben sana. Şimdi karşılık mı bekliyorsun?" Sesi öyle ürkütücü çıkıyordu ki bağırsa bu kadar etki etmezdi. Başını iki yana salladı. "Asla karşılık alamayacaksın duydun mu beni? İçinde yaşa bitir bunu." Kalbime kor ateşler düşerken görüş açım puslandı. "Üç günlük heves değil benim duygularım" dedim hayretle. "Nasıl bitirmemi beklersin? "Bana ne lan duygularından, bana mı sordun aşık olurken?" Karşımda yıllarca tanıdığım adam değil de bir yabancı varmış gibi acımasızca sözlerini sarf ederken onu ilk defa sırf aşkımı itiraf ettim diye bu denli sinirden çıldırdığını görmek ruhuma ızdırap dolu acılar yüklüyordu. "Aşık olacağım kişiyi seçseydim sence seni mi seçerdim?" Sözlerimi umursamadan "bu konuşma aramızda hiç geçmedi Aysima" dedi her bir kelimeye zihnime kodlarcasına vurgu yaparak. "Anladın mı beni? Ne sen bunları söyledin ne ben duydum." Kalbim acıyla sıkışırken hemen öylece kestirip atmasına izin veremezdim. Bu yüzden ilk defa sözlü olarak abi kelimesini bir kenara bırakıp ona ismiyle hitap ettim. "Ama Alparslan ye-" "Alparslan deme lan bana!" Yeri göğü inleten sesiyle kirpiklerimde asılı kalan yaşlar yanaklarıma süzüldü. Kalbimi daha ne kadar ufalayabilir diye

Zoya sevdiği adamla evlenmek ister fakat adamın ailesi tarafından istenmez. Daha sonra ilişkisinde bir tuhaflık olduğunu anlar ve sevdiği adam aniden başka biriyle nişanlanır. Üstelik nişanlandığı kadın Adana'ya nam salmış Rezan Dağlı'nın sevgilisidir. Nişan günlerinde uzak bir noktadan acıyla onları izlerken aniden yanında biri belirir. "Çifte ihanet." "Çifte öç." Nefrete kuşanmış bakışları kadının güzel yüzünden ayrılmazken konuşuyordu. "Benimle evlen," der lakin Zoya kabul etmek istemez boşuna bir çabayla. Çünkü Rezan Dağlı elinden geleni yapmış, onlara ihanet edenlerden önce nikâhına almıştı onu.

"Yıllarca sevilen ama sevmeyen adam, Yıllarca seven ama artık yorulan bir kadın.." Onlar birbirini tanıyan iki yabancıydı.. Defne yıllarca İlyas Ege'nin yok sayan bakışlarında,kalbinde eridi. Her kırgınlığında da biraz daha eksildi. İlyas Ege içinse Defne, hep orada olan ama hiç fark edilmeyen bir detaydı. Zaman her şeyi değiştirirdi ; İlyas Ege nihayet görmeye başladığında , Defne ise artık bakmamaya başladı. Aralarındaki o bağ hiç yaşanamamış bir geçmişin ağırlığıydı...

Kitap düzenlenecek acemice yazıldığının farkındayım ama bu yazın duzenlenecek ona göre okuyun!!! 1990'ların ağır ağır aktığı yıllardı. Köy yolları tozluydu, akşamları radyodan yükselen türküler evlerin içine hüzünle dolardı. Sevda, o zamanlar yüksek sesle söylenmezdi ya kalpte taşınır ya da suskunlukla saklanırdı. Mihriban, güzelliğiyle köye nam salmıştı. Saçlarının savruluşu, bakışlarının derinliği köyün tüm gençlerini kendine hayran bırakmaya yetiyordu. Çeşme başında durmak, yalnızca bir bahane olmuştu delikanlılar için. O ise bütün bu bakışların arasında kalbini çoktan birine kaptırmıştı henüz farkında olamasada Yusuf Ali, köyün kara yağız delikanlısıydı. Az konuşur, çok düşünürdü. Gözleri çoğu zaman yere bakardı ama kalbi, ulaşamayacağı bir sevdayla doluydu. Arkadaşının kardeşi Mihriban'a sevdalıydı. Bu öyle bir sevdalıktı ki adı konulamaz, dile getirilemezdi. Yusuf Ali'nin aşkı tek taraflıydı; ne karşılık beklerdi ne de vazgeçmeyi bilirdi. Sevdası kördü, sessizdi ve içini yakardı. Mihriban ile Yusuf Ali'nin yolları aynı köyde kesişse de kalpleri başka yönlere bakıyordu. Biri sevdiğinin onu sevmediğini sanıyor , diğeri sevdiğini inkar ediyordu. Kimin kalbindeki duygu aşk, kimininki sevdaydı; bunu ayırmak mümkün değildi. Bu hikâye, yanlış kalplerde filizlenen, doğru zamanda söylenemeyen duyguların hikâyesiydi. 1990'ların köyünde, kader yavaş yavaş ağlarını örerken, herkes farkında olmadan kendi imtihanına doğru yürüyordu. 24/02/26: genç kurgu 2.sırada