Robert hayranlarına sevgilerimle... Bu kitabımda Robert hakkında herşeyi yazacağım. Desteklerinizi bekliyorum...

Alacakaranlığa dâir caps ve replikler

"Güneş'in ölmeye başladığı zamanlarda, Dünya'yı başka bir galaksiye taşıyacak güce sahip iki kolye icat edilir. Ne var ki kolyeyi taşıyacak iki kişinin, insanlığı korumak adına ödemesi gereken ağır bir bedel vardır. " Yeni devirde, dengeler değişmiş; teknoloji ilerlemiş fakat insanların teknolojiden yararlanmaları kısıtlanmıştır. İletişim, telefonlar yerine kafa derilerine yerleşen çiplerle; ulaşım, gökyüzünde süzülen arabalarla sağlanmaktadır. Otoriteler, insanların kıyamet korkusundan faydalanarak yönetim gücünü elde etmişlerdir. Yönetime baş kaldırabilen tek grup, gelecekten geldiğini iddia eden ve galaksiler arası kaçışın bir felakete neden olacağını duyuran 'Kuledekiler' adlı örgüttür. Hira, doğduğu günden beri bedeninde taşıdığı kolyenin, yaşadığı gezegeni yaklaşan kıyametten kurtaracak büyük bir planın kilidi olduğunu öğrendiğinde on altı yaşındadır. İnsanlığı kurtarmak için kendi hayatından, hayallerinden ve herkesten gizli tuttuğu aşkından vazgeçmeye zorlanır. Kolye, kimsesi olmayan bir kızın, sonunu bildiği bir savaştaki mağlubiyetini anlatır.

Damla; arkadaşları ile vakit geçiren, kendi halinde bir kızdı. Ama okula yeni gelen bir çocukla birden tüm duyguları alt üst oldu. Aşık olduğu çocukla kanka gibi geçinirken acaba hisleri yok olup yerini normal bir dostluğa mı bırakacak? Yoksa başka şeyler mi? Bunu ancak okuyarak anlayabilirsin bence:p ;)

🏆 Wattpad Romance TR "Gençlik Rüzgarıyla Savrulanlar" Listesinde 🏆 Bir gece yarısı, yağmur buluttan boşalırcasına yağarken yolu acı içinde siren sesleri inletti. Hastaneye trafik kazası vakasıyla getirilen altı gençten biri hariç hepsi ameliyattan sağ çıkar. İçlerinden bir tek Kıvanç gözünü açamaz, diğerlerine nazaran onun durumu daha kritiktir ve yoğun bakıma alındığı günden itibaren onu dışarıda bekleyen insanlar için de hayat durur. Kimi kazanın yükünü omuzlarına alırken kimisi de gözünü kırpmadan çocukluk arkadaşından şikâyetçi olur. Bazısı nezarethanede bazısı hastanede kendisiyle savaş haline tutulur. Bu sırada hastaneden bir an olsun dışarı adımını atmayan iki kişi vardır: Kıvanç'ın ikizi Furkan ve en yakın kız arkadaşı Yağmur. Onlar da hastanede nöbet tutarken gün saymayı bir zamandan sonra bırakır. Furkan, yoğun bakımda kazadan dolayı yaşadığı travma ile aldığı yaralar yüzünden yatan ikizinin uyanmasından pek umutlu değilken ona nazaran Yağmur daha umutludur. Kıvanç yaşadığı travmanın etkisiyle yoğun bakımda bilinci açık halde yanına giren kişilerden duyduğu geçmişte yaşadığı anılarına rüyasında hapsolur. Gördüğü anlar, liseye başladığı ilk zamanlar başına gelen, etkisinden bir türlü çıkamadığı travmatik olaylar olmuştur. O ne kadar gördüğü anları ilk kez yaşıyorum gibi düşünse de olacaklardan haberdarmış gibi hissederek aklı karışır. Bu akıl karışıklığı onun hayati riskini daha da zora sokmaktadır. Bir kaza bir anda yıllarını geçirdiğin arkadaşlarınla aranı bozabilir mi? Bir kaza uğruna yaşam mücadelesi veren sevdiğin insanın uyanmasını umutla beklerken içten içe seni kemiren o korkulu his bir anda hastalığını nasıl tetikler? Ve bir kaza seni soğuk nezarethaneye atıp hastanede yatan arkadaşının uyanmasını dört gözle bekletebilir mi?

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."