Birgün daha hayatın önüme serdiği dertlerle uyandım. Kumsal ben. Her deniz dalgalarının yükseldiğinde dalgaların üstüme yığıldığı Kumsal. Hayatın sırtıma yüklediği yüklerle başladı her şey. Hep yalnız savaştım dertlerimle. Ruhum kayıptı kendi başıma aradım o karanlıkta. İnsanlara soğukmuşum. Onlardan korkuyormuşum. Aslında ben insanlardan değil,insanların bana yaşatacağı şeylerden korktum hep. Bu yüzden onlara yaklaşmadım. Meğerse benim ruhum hep acıya mahkûm olmuş. Hayata tutunabilir miyim? diye düşünürken acılarıma sarılmayı öğrendim.