"Geçmişten kaçamazsın" Okuduğum notla elim ayağim titremeye başladı.Ferzan Avkar'ın soğuk nefesi ensemdeydi.Beni eninde sonunda bulacağını biliyordum.Ama bu kadar erken olacağını tahmin etmemiştim. .................................. "Nereye kadar kaçacaktın ki"dedi Ferzan.Sesi tehtidkardı.Ne diyebilirdim ki. "Nasıl buldun beni"diye sordum.Oturduğu yerden ağır ağır kalktı.Yanıma adımladım. "Araya araya.Zor oldu ama buldum"dedi. Yutkundum.Iyice yaklaştı.İki parmağını yanağıma sürterek boynuma indi.Gerdanımda dolaştı. "Arayan belasını da bulur mevlasını da" Kulağıma eğildi. "Sen benim belamsın.Bende senin belanım"

Bir öğrencisi için hiç tanımadığı kapıyı çalmıştı Asi Agahsa eski bir tanıdığı yardım istediği için kapıyı açmıştı. Nerden bilebilirlerdi ki açılan kapıyla ikiside sevda ateşine düşeceklerini Adam baştan aşağı kadın olmuştu Kadınsa kalbinde bir tek o adamı alacaktı İki sevdalı tam kavuşmuşken düşeceklerdi ayrılık ateşine İkisinide yakıp kavuracaktı. Hem kendileri kül olcaktı Hemde etrafları bu külden nasibini alacaktı. Sevda beş harf iki heceydi asi ve agah içinse aylarca sürecek ayrılık ateşiydi. KİTABIMIZ TAMAMEN KURGUDUR.

(+18) Yetişkin içerik, şiddet öğeleri, istismar ve küfür içermektedir. Yaş farkı vardır. Yaşım 17, bu yaştaki normal bir insanın korkusu nedir? Okuyacağı okul? Gireceği sınav? Olabilir. Ama benim korkum bunlardan biri değil. Eğer bu topraklardaysanız, en çok çocukken kapının şiddetle açılmasından korkarsınız. En çok çocukken eve yabancı misafirlerin gelmesinen, o misafirlerin kahve istemezsinden korkarsınız. Yaşım henüz 17, o kapı açıldı. Abimi, canımın canını elinde bir kızla içeri itiverdiler. Arkasında buranın en büyük aşiretlerinden birinin ağası Ata Ağa, yanında iki oğlu. Sayıklanan tek kelime "Berdel." Berdel, yani 17 yaşındaki bir çocuğun ölüm emri. ••• "Seni o konakta gördüğümde aylardan eylüldü, hazandı. Şimdi bana geliyorsun aylardan ekim; yine hazan. Sen benim hazanımsın. Sen benim, son baharımsın. Senden öteye ne yol var ne toprak. Sonumsun. Baharımsın. ••• Merhaba, hikayeye başlamadan önce kısa bir uyarı. Bu hikayede tek ana karakter başrol kızdır, diğerlerine çok bağlanmayın, neticede hikayede her şey olabilir. Ayrıca yorumlarda çok fazla spoiler var. Dikkat etmenizi öneririm. Masumiyet'in tüm hakları saklıdır.

Dudakları hafifçe dudaklarıma temas etti. Nefesi nefesim olacak kadar yakınımdaydı. "Gül Güzeli.." diye fısıldadı. "Hep kal." Hep kalmak isterdim Afşin eğer parmağında başka bir kadının yüzüğü olmasaydı. Zihnimde yankılanan gerçekle kendime gelerek gözlerimi araladım. Bedenimi ondan uzağa iteleyerek yanağıma süzülen bir damla yaş ile baktım ona. O evliydi. Tanıştığımız gün kendi ağzıyla karısını sevdiğini söylemişti bana. Varlığımın bile ihanet olduğu sevdalarını daha fazla kirletmeye hakkım yoktu. Şu an yaptığım aptallıktan başka bir şey değildi. Bir şey söylemeden ne olduğunu anlamaya çalışan adamın kucağından kalktım. Adımı seslenişini duymazdan geldim, ona sırtımı döndüm. Hızlı adımlarla mutfağı terk ettim. O haklıydı ben onun hayatında açmaya çalışan kardelen çiçeğiydim o ise benim gönlümde yeşeren hercaiydi. Biz kavuşması imkansız; başka mevsimlere ait çiçeklerdik.

intikamıyla buz tutmuş bir cehennemi, masumiyeti ile yıkan bir sevda Damlası masalı. Oğuz yaraları kanayan bir kadını kandırdığında kendi kurtuluşu için, Afran pişmanlıkla kavrulacağı yaraları kendi eliyle açtı yüreğine. Ve Damla yerle bir etti buz tutan yürekleri

"Sen beni terk edip kendine yeni bir yuva kurarken benim yuva kuracağım bir ailem yoktu. Senin her zaman yanında olan bir sürü insan vardı!! Ben burada kalmakla yetinebildim sadece. Acımı bile kimseyle paylaşamadım ben. İşte aramızdaki en büyük fark bu tamam mı!!?" Tam ağzını açıp cevap vereceği sırada ondan hızlı davranarak hızlıca ağzımdan cümleler çıkmıştı. "Hani klişe bir laf vardır böyle. Derler ya ben sana artık hiçbir şey hissetmiyorum diye. Hayır. Neden biliyor musun? Çünkü ben sana hem kırgınım hem kızgınım, hem öfkeliyim hem de senden nefret ediyorum!!" Yüzüne karşı tükürür gibi konuştuktan hemen sonra yüzümde alaylı bir tebessüm oluşmuştu. "Bir gün sen inanmasan da gerçekler ortaya çıkacak. İşte o gün sana karşı ne kızgın ne kırgın ne de öfkeli olacağım. Hatta senden nefret bile etmeyeceğim biliyor musun? Çünkü sana karşı hiçbir duygum olmayacak." ********* Ona atılmış olan bir iftiraya kurban giden Alya, yıllar sonra onu terk eden eski eşiyle karşılaşır.

Buz gibi bir sesle "Sen ne yaptığını sanıyorsun." diye sordu. Ürkütücü sesi dalga dalga kulaklarını bulduğunda gözlerindeki yaşlarda can buldu ve yanaklarını ıslattı. Hala hangi yüzle karşısına çıkabiliyordu. Sessiz kaldı. Cevap vermek onun varlığını kabul etmek demekti. Karşısındaki celladı kendinde öyle büyük bir yara açmıştıki ne sara biliyor nede öfkesini atabiliyordu. Sorduğu soruya hiç bir tepki vermeyen kadına öfkeyle baktı. Yağmur şiddetini arttırırken genç kadının üzerindeki giysi tüm hatlarını ortaya koyuyordu. Kendilerini uzaktan izleyen korumalara başıyla uzaklaşmalarını söyledi. Dizlerinin üzerine çöken kadını kollarından tutup ayaklarının üzerinde basmasını sağladı. "Sana bir soru sorduğumda bana cevap ver." diye kükredi. Beyza için dokunması kabul edilemez bir durumdu. Midesinin kasıldığını hissetti. Neredeyse kusacaktı. Kendini geri çekmeye çalıştı. Fakat o kadar sıkı tutuyordu ki başarılı olamadı. Karşısındaki adama öyle bir baktı ki ölüm kadar soğuktu. Sesi ise buz gibi çıktı."Üzerimdeki pislikten kurtulmaya çalışıyorum." Oktay duyduklarıyla tokat yemiş gibi oldu. Ne bekliyordu ki bir kadına yapılacak en büyük kötülüğü yapmıştı. Ama ne zaman Beyza karşısında dursa aklına Tunc geliyordu. İkisi arasındaki ilişkinin boyutunu tahmin ettiğinden öfkesi küçük bir kıvılcımda olsa yeniden alevleniyordu. Gelene kadar kendisine sakin olmasını söyleyip durdu. Şimdi ise öfkesi pişmanlığının üzerine çıkmıştı. "Senin üzerinde biriktirdiğin pisliği yağmur damlaları temizlemeye yetmez." dedi ve genç kızı kolundan tuttuğu gibi çekiştirmeye başladı. "Bırak beni hayvan herif." Oktay gözü dönmüştü "Merak etme birazdan bırakacağım." dediğinde genç kadının direnmesi hiçbir fayda sağlamadı. Sürükleyerek getirdiği havuzun başında durdu ve "Seni ancak bu temizler." dedi

Narin, adını babasının çok sevdiği ve annesine büyük bir aşk ile anlattı hikayeden almıştı. Binevş Narin'den... Binevş Narin'in hikâyesindeki ölümsüz aşk gibiydi onların aşkı ve kızlarına da bundandı bu ismi koymaları. Binevş Narin masum bir karakterdi. Leyla da kendi hikayesinin masumuydu. Peki Narin? Narin masum muydu? Küçük yaşında tanık oldukları, sonrasında öğrendikleri onu ne iyi bir kalbe sahip olan annesinin kızı yapmıştı ne de babasının. O içini kin ve öfkenin sardığı biri haline gelmişti. Tıpkı babaannesi Gülistan gibi. Yemin etmişti. Mutluluğu ondan çalanlardan mutluluklarını alacaktı. Bunun için ne yapması gerekiyorsa yapacak, gerekirse en sevdiklerini ezip geçecekti. Öyle de yaptı. En sevdiklerini, ilk ve tek aşkını bu uğurda kaybetmeyi göze aldı. Annesinin Narin menekşesi, sevdiklerine ihanet eden bir hercai olmuştu

"Adam tam istediğimiz gibi valla amcam! Suratsııııız aksiii nemruuut... Ayı Kazım diyorlar ardından. Sen düşün gerisini." "Oh oh, çok iyi. Başka başka?" "Çam yarması gibi de bir herif, bastımı yerler titriyor haa! Karşısında durmak için önce bir şehadet getireceksin yani." "Pek bir gözüm tuttu sen böyle anlatınca, kabul eder mi ki? Yok derse?" "Karısı doğumda ölmüş, ikiz oğulları var. Konakla, çocuklarla ilgilenecek birini arıyormuş evlenmek için. Lakin gönüllü yok anlaşılan." "Onca paraya pula rağmen istemiyorlar mı?" "Para pulda bir yere kadar sonuçta. Gerçi ben anlamıyorum, tamam iri yarı huysuz ve sert ama aynı zamanda adam gibi adamdır." Yan gözle bir köşede burnundan soluyarak oturan kadına bakıp imayla "Zamane kızları adam değil artist peşinde bilmez misin?" Kıs kıs güldü yaşlı adam, "Bilirim bilirim." "Nasıl kızım beğendin mi damadı? Senin beğendiğini denediydik, şimdi söz verdiğin gibi benim beğendiğime bakacağız." Hışımla yerinden kalkarak odadan kapıyı çarpıp çıkan kızın ardından yüzündeki alaycı ifade değişip yorgun ve düşünceli bir hale büründü. "Hayırlı olur mu dersin Metin oğlum?" "Valla amca hayırlı mı değil mi onu Allah bilir ben bilmem, ama dinsizin hakkından imansız gelir derler onu bilirim." *** +18 Hikayedir ***

Bir insanın hatası kaç kişiyi yakar? Neden kötülerin yaptıklarını iyiler çeker? Peki ya Ahsen neden hiç sevmediği kuzeninin diyetini ödeyecek?