Bir zamanlar aynı okul koridorlarında birbirine sessizce bakan iki gençtiler... Yıllar sonra ise kader, onları yeniden aynı masada buluşturdu. Rana... İslami değerlerle yetişmiş, vicdanından asla vazgeçmeyen bir kadın. Emir ise güçlü duruşunun ardında, yıllardır ilk aşkını kalbinde taşıyan bir adamdı. Lise yıllarında başlayan o masum sevda, zamanla yarım kaldı. Araya suskunluklar, kırgınlıklar ve bambaşka hayatlar girdi. Ta ki ailelerinin isteğiyle yapılan evlilikte yolları yeniden kesişene kadar... Fakat onları bekleyen şey yalnızca aşk değildi. Rana'nın yakalandığı amansız hastalık, ikisini de hayatın en ağır sınavıyla yüzleştirdi. Hastane koridorlarında edilen dualar, ölüm korkusu, vazgeçmemek için verilen savaş... Ya birbirlerini tamamen kaybedeceklerdi... Ya da küllerinden yeniden doğacaklardı. Ve onlar vazgeçmedi. Yıllar sonra biri devletin görünmeyen savaşlarını yöneten bir İstihbarat Müsteşarı'na... Diğeri ise adaletin sesi olan güçlü bir Cumhuriyet Savcısı'na dönüştü. Onlar aşkı kolay yollarda değil; mahkeme salonlarında, operasyon masalarında, tehditlerin ve karanlığın ortasında öğrendi. Çünkü bazı hikâyelerde sevgi sadece birbirini sevmek değildir... Bazı hikâyelerde sevgi; bir insanı hayatta tutmak, bir ülke karanlığa gömülmesin diye omuz omuza savaşmaktır. Ve onların hikâyesinde... Ya güneş doğacaktı. Ya da zifiri karanlık her şeyi içine çekecekti. Tüm hakları saklıdır.. 10_07_2023

"Bu dudakları tatmayı bırakırsam eğer,"dedi, gözleri dudaklarımdayken. "Bu kokuyu solumazsam,bu tene,"derken parmak uçlarını kadınlığımda hissettim. "Dokunmazsam eğer,buna sebep olan her şeye düşman olurum, güzel karım,"diye devam etti. "Seni, benden koparmaya kim kalkışırsa mahrum kaldığım yerden onu mahrum ederim,onun da nefesini keserim." O, sağanak bir yağmur. Ben ise ona savunmasız bir Diphylleia. Belki de beni görmesi için yağması gerekir. Nefretin büyüttüğü iki bedene vuran kasırga, duyguları bertaraf ettiğinde nefretten peyda olan güçlü duygu aklı köle;duyguları hükümdar yapar. Nefret güçlü bir duygu. Tutku,nefreti öldürebilecek daha güçlü bir silah. Yıldızlar, bir bir parladığında nefret ve tutku birlikte oldu. O gece birbirlerine çıkan yolun temeli atıldı. Birbirlerine karıştılar. Kızıl saçlı bir kadının ve kömür karası gözlü bir adamın tenine işleyen mühür, duygularının damgalarıydı. ℤ𝔸𝕐ℕ𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸'𝔻𝔸ℕ CEVHER SERİSİNİN İLK KİTABIDIR. (Kitabın ismi şahsıma aittir. Herhangi bir kitapta kullanılmasına müsadem yoktur. )

"Yanlış anlamayın lütfen, bir anneye göre çok gençsiniz, bekar mısınız?" Kucağımda ki bebeğin bana ait olduğunu düşünmesine karşılık, utançla dudaklarımı birbirine bastırmıştım. "Aslında bakarsanız-" Yanlış anlaşılmayı açığa kavuşturacakken, belime sarılan kol bana mani olmuş ve aşinası olduğum o ses varlığını belli etmişti. Gözlerim, yanımda beliren Cihangir'e kaydığında o hiç bana bakmadan karşımızdaki adamın omzuna sert olabilecek şekilde iki kere vurmuş ve ölüm bahşeden tehditvari bir sesle konuşmuştu. "Yok koçum, bekar değil..." Lacivert gözleri bir savaş habercisi gibi bana döndüğünde, varlığımı ahraz kılmak için yemin etmişti. "Kendisi adını söylerken, yanına soyadımı eklemeyi unuttu." ~Tüm hakları gözü kara, kalbi yara olanlarda saklıdır.

Maskeli bir baloda akıl almaz bir cinayet işleniyor. Onca olaydan sonra yıkılan arkadaş grubu tekrar bir araya gelmişti. Dışarıdan bakan herkesin onların tekrar bir araya geldiğini ve hala güçlü bir takım olduklarını düşünmesi için düzenlenmiş bir baloydu bu. Görünenin aksine balonun düzenlenmesinde başka bir amaç daha vardı. Bu balo bir yüzleşmeydi. Beş aynı kostüm ve maskeyi giymiş kişi yüzleşme için hazırdı. Balo sonu geldiğinde maskeler bir bir düşüyor ve tüm yüzler ortaya dökülüyor. Ortada maskesini çıkarmamış birisi yatıyor. Maskesini çıkaramamış bir ölü. Dedektif Clifford bu cinayeti çözmeye çalışırken ona yardımcı olan kişi olayın en büyük tanığı olan Melissa adında bir kızdı.

Karantinaya alınan bir kasaba. Olanlardan habersiz atandığı yere giden bir öğretmen ve tüm karanlık sırların ardında duran bir yüzbaşı. İnsanlara hızla yayılan virüse karşı kimse bir şey yapmıyordur. Üstelik ölüme terk edilen kasabadakilerin dışarıya çıkması da yasaktır. Masum kasabalıların hayatta kalma savaşında onlara yardım eden Hilal öğretmen ve yüzbaşı Bera'nın hikayesi...

Arkadaşarımla huzur dolu bir tatil yapmak için çıktığımız yolda karşılaştığımız zorluklar. Ölü bedenler sır dolu cinayetler.

"Öyle güzelsin ki..." diye fısıldadı dolgun dudaklara doğru. Kadın, adamdan işittiği sözleri yutkunarak dinledi. Çünkü adamın sesindeki o boğuk tını, onu tekrar baştan çıkarmak için en basit sebepti. "Güzelliğini," Eliyle kadının terden yanağına yapışmış siyah saçlarını geriye itekledi. "Nasıl ifade edebilirim, bilmiyorum."

Soğuktan donmuş ellerini cebinden çıkardı. Sadece bir kez kapıya vurması ile kapının açılması bir olmuştu. Hazırlıksızca karşısında duran adama baktı. Uzun saçları, kafasına taktığı berenin altına gizlenmişti. Sakalları her zamankinden daha da karışık ve uzun gözüküyordu. Kenarları kırışmış, çizgiler ile dolu gözleri dolu doluydu. Yaşlı yüzünde hüznün fırça darbeleri vardı. Sessizce, ağ tutmaktan halat bağlayıp çekmekten nasır tutmuş ellerini kapıdan çekerek geriye doğru adımladı ve içeriye girmesine izin verdi. Bu daveti bekletmeyip kar tutmuş botlarını önemsemeden, üşüyen ve gerilen bedenini sıcacık hava ile buluşturdu. İçeride yalnızca bir kanepe, üzerinde çaydanlık bulunan ve çıtırtılı sesleri ile insana huzur veren eski bir soba vardı. Başka bir zaman olsaydı, sobanın o sıcak ve dosthane kucağına kıvırılır keyfini çıkarırdı. Ancak bu şimdi imkansızdı. Kanepenin hemen çaprazında duran masanın üzerinde camdan yapılmış bir sürahi ve bardak duruyordu. Sonra onu gördü, battaniyesinin içinde tıpkı bir melek gibi uyuyordu. Dudakları pespembe bir düğmeyi andırıyordu. Küçücük diye düşündü, ne kadar da masum. Teni bembeyaz, kirpikleri uzundu. Kaşları neredeyse yok gibiydi. Gülümsedi bir an onun güzelliğine. "Herhangi bir değişiklik yok değil mi kararında?" Yaşlı adamın sesi ile ona doğru döndü. Yüzünde gördüğü endişeyi anlayışla karşıladı. Çünkü onunda içinde endişe fırtınası kopuyordu. "Hayır, Ali Osman Bey. Ben size bir söz verdim, bir anlaşma yaptık. Şimdi geri dönemem." Ali Osman, rahatladığını belli edercesine bir nefes verdi dudaklarından. "Senin bana ihtiyacın var, benim ona. Onunsa sana. Bunu sakın unutma." ©Tüm hakları saklıdır.| ©All Rights Reserved. -Yalnızca bu sitede yayınlanmaktadır. Başka hiçbir yerde iznim dahilinde yayınlanmamaktadır. Eğer kopyasına rastla