İki abinin ölümüyle derinleşen kan davası, iki gencin evliliğiyle son bulmak zorundaydı. Onlar için bu bir sevda değil, mecburiyeti. Ama her mecburiyet, içinde yeni bir yol saklıdır. Bu hikâye; intikamla sevdanın, töreyle özgürlüğün, acıyla umudun kesiştiği bir yolculuktur.

Gizli saklı oyunlar, düşmanlar ve savaşlar. Söylesene Nilüfer, Üç Vadi'de hiç saklanır mı sırlar? Kayla Ahu Tuna ailesini acı bir şekilde kaybettikten sonra Wattpad platformunda kendi hikayesini yazmaya başlar. İşler yolundadır ta ki yeni sıra arkadaşıyla tanışıp, kendini bir katilin hedefinde bulana kadar.

"Burası bir okul değil. Burası, bizi eritip silaha dönüştürdükleri bir dökümhane." Salem Akademisi'nde kural basittir: İtaat istikrardır, güç kontroldür. Okulun 1 Numarası, Altın Çocuk Ege'nin ölümü "talihsiz bir kaza" olarak duyurulduğunda herkes buna inandı. Biri hariç. Lâl, o gece yasak koridorda Ege'nin cesedinin sürüklendiğini gördü. Sessizlik Cadısı olduğu için çığlık atmadı, sustu. Ama katil, sessizliği fark etti. Şimdi Batı Kulesi'nin 404 numaralı odasındaki altı "uyumsuz" kız, sadece okulun acımasız hiyerarşisiyle değil, kapılarına bırakılan kanlı tehditlerle de savaşmak zorunda. Bir Virüs Cadısı, bir Aşk Manipülatörü, paslanan bir Soylu, bir Hayalet ve bir Kan Cadısı... Okul onları "üretim hatası" olarak görüp silmeye çalışırken, onlar Ege'nin ölümüyle başlayan o büyük yalanı, yani "Kusursuzluk" vitrinini parçalamak zorundalar. Sırlar, Simya Bahçesi'ne gömülen cesetlerden daha hızlı çürür.

Tam gidicektimki belimi tutan eli durdurdu beni. Tekrardan ona döndüğümde elini cebine attı ve bir kutu çıkardı. O kutunun içinde ne olduğunu bilmemek aptallık olurdu. Yüzük... Kutuyu alıp içindeki yüzüğü çıkardı, boş kutuyu ise yatağa fırlattı. Boşta kalan iri eliyle sol elimi kavradı, yüzük parmağıma yüzüğü taktı. Tek taşı olan bir yüzüktü bu, ama tek taşı gül şeklinde ince ince işlenmişti sanki. Daha önce hiç gül şeklinde bir tek taş görmemiştim. Özel olarak yaptırmıştı galiba... ama neden gül yaptırmıştı? "Neden gül?" Diye sordum çatallaşmış sesimle. Elini elimden çekip deniz mavisi gözlerini kahvelerime dikti. "Benim bu alemde lakabım Ayaz..." diye açıklama yapmaya başladı. "sende artık benimsin, karımsın, artık bir Ayaz gülüsün" dediğinde ifadesizce gözlerine baktım. Hoşuma gitmişti ama bunu ona belli etmedim.

O kurtların göğsünde ateş vardır. Dağları aşıp ovaya iner, geceleri gündüze çevirirler. İşte böylece, yolunu o ateşten bulan bir ekip. Beyinleri vatanın toprağıyla yıkanmış, alaycı bir ekip... (İsyankarlar Komandosu) -Amacınız nedir, asker? -İsyan, komutanım. -Aferin, asker...

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

Bade doğuştan beri sağır olan biriydi. Annesi yüzünden hem duyma yetisine hiç sahip olamamıştı hem de ablasını kaybetmişti. Kendi tutsaklığından kurtulmak için kaçtığı şehirde ise daha önce hiç tatmadığı duyguları tatmıştı. Baba sevgisini ve aşkı... Peki, ablası? Ablası Selay'dan geriye sadece birkaç fotoğraf ve bir mektup kalmışken hâla nasıl yanında olup Bade'yi eskisi gibi koruyabilecekti? Bade her ne kadar yeni hayatında mutlu olsa bile onun için ablasının yokluğunu hiçbir şey dolduramıyordu. "Sessizliğimin içinde bana ses olan ablamın sesini bilmiyordum ben." KİŞİLER VE OLAYLAR TAMAMEN KURGUDUR! Kapak @Nepenthe_q

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden -kalplerinden- çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse... O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize. !!!Wattpadde SOYADINDA ZİNCİR adında yazılan ilk kitaptır.!!!!

Ölmek insanı mutlu eder miydi? Ben hiç ölmenin mutluluk getirdiğini görmemiştim, ölüm hep acı getirmez miydi? Ölüm acı getirirdi, acıların son bulmasına neden olmazdı. Ama bu herkes için aynı mıydı? Milan Yağızer için aynı değildi, o ölmek için uçurumun kenarına gitmişti. Onu o uçurumun kenarından indiren, hayatını kurtaran kişi ise okuluna yeni nakil olan Denef Sancak'tan başkası değildi. Kalp hastası olduğunu öğrendiği gün iyi hissetmek için gittiği uçurumun kenarında intihar etmeye çalışan çocuğun, nakil olduğu okulun çete liderlerinden biri olduğunu bilmiyordu. Denef Sancak'ın hikayesi her şeyin bittiğini sandığı anda başlamıştı, Milan Yağızer içinse hayatının bittiğini sandığı yerde hayat bulacaktı. Uçurumlar her zaman son olmazdı değil mi? Uçurumun kenarı Milan ile Denef'in başlangıcı olmuştu. Hikayeler nasıl başlarsa öyle devam ederdi, onların hikayesi uçurum gibi olacaktı. "Atmayı bırakmak isteyen kalp, ölmek isteyen bedene can verebilir mi? Yoksa ölmek isteyen beden, kalbe yük mü olur?"