Άγριες Μέλισσες - ΛΛ Μικρό αφήγημα για την επίσκεψη της Λενιώς στη Λέρο (εκτός canon - το γράφω λίγο πριν προβληθεί το επεισόδιο)

[Άγριες Μέλισσες one-shot] Είμαστε αρχές Απρίλη του 1967, λίγους μήνες μετά τη μαύρη νύχτα του Διαφανιού. Ο Λάμπρος ξυπνάει ξαφνικά σε μια παράλληλη, άγνωστη πραγματικότητα, η οποία γίνεται παράδοξα οικεία, καθώς στο νου του εμφανίζονται σιγά σιγά "μνήμες" που δεν υπήρχαν πριν. Πασχίζοντας να ξεμπερδέψει το κουβάρι, συναντάει αγαπημένα πρόσωπα που λείπουν από τη δική του πραγματικότητα όπως τη γνώριζε μέχρι σήμερα.

"Υπάρχει ομορφιά στην κόλαση..." Έξι μικρές στιγμές, όσες και τα χρόνια της στη φυλακή, επανέρχονται στην Ελένη το βράδυ που αποφασίζει να πει στο Λάμπρο το μυστικό που θ' αλλάξει τη ζωή τους. Άγριες Μέλισσες - ΛΛ [Δεν περιέχει καθόλου αναφορές σε βία, αλλά προσθέτω ένα Content Warning λόγω φυλακής: αποτύπωση κακής ψυχικής κατάστασης και κάποιων μαύρων, κατάμαυρων, σκέψεων] ~ σκίτσα σκηνών: @efrangou_stats

Προσοτσάνη, 1957. Ο Λάμπρος δέχεται έναν απρόσμενο επισκέπτη. Άγριες Μέλισσες (μια μικρή γέφυρα ανάμεσα στο βιβλίο και τη σειρά)

Μια εναλλακτική Β' σεζόν, όπου ο Κωνσταντής δε βρίσκει στην Τρούμπα δυο βασανισμένα γαλάζια μάτια... βρίσκει τέσσερα. [Canon-Divergence AU, Rated: M (περιγραφές ερωτικής πράξης, απρεπής γλώσσα, βία, πορνεία, ναρκωτικά), B26+] "Tο αίμα που κυλούσε στις φλέβες της ήταν μολυσμένο. Μα εκείνο που μεγάλωνε μέσα της γεννήθηκε φωτεινό, με ένα γέλιο που έκανε τις πικραλίδες να χορεύουν. Δε θα άφηνε τίποτα να το αρρωστήσει. Ούτε καν στο πιο άρρωστο μέρος του κόσμου".

"Και τότε ο ήλιος ζεσταίνει πιο πολύ τη γη, όταν αντανακλά τις ακτίνες του στις καρδιές των ανθρώπων" Μια διαφορετική τροπή στην ιστορία του αγαπημένου χαρακτήρα, στην οποία καταφέρνει να ζήσει και ουσιαστικά ελεύθερος, με αγάπη και γαλήνη.

"Το μεγαλύτερο δωμάτιο ... ετοιμάζεται μέρα με τη μέρα να υποδεχτεί το νέο του ένοικο. Έχει μετατραπεί στο δικό τους "μικρόκοσμο", όπως συνηθίζουν να τον αποκαλούν. Απ' άκρη σ' άκρη αραδιασμένα πολύχρωμα αντικείμενα που τους ωθούν να οραματίζονται ένα όμορφο μέλλον. Ειδικά τις πρωινές ώρες, όταν οι ακτίνες του ήλιου εισβάλουν με περισσότερη άνεση, λούζοντας το χώρο με φως, μοιάζει βγαλμένος από παραμύθι. "

Να μη ξεχάσω ποτέ αυτή τη μέρα, που έβαλες εμένα πάνω από εσένα, αψηφώντας το χρόνο, την απόσταση, την ταλαιπωρία σου. Που έκανες πράξη την υπόσχεση σου πως θα παλέψουμε να πάρω πίσω αυτό που μου στέρησαν. Ούτε συ θέλω να την ξεχάσεις αυτή τη μέρα. Να σου θυμίζει πάντα πόσο εύκολα φέρνεις το φως στις ζωές όσων αγαπάς. Να σου θυμίζει ότι κάποιες φορές τα θαύματα κρύβονται μέσα μας. Στην επιθυμία μας να γίνουν πραγματικότητα.

"Όπως και να χει, δεν θα μπορούσα αυτό το Σάββατο να τις ακολουθήσω. Έχω ένα ραντεβού." "Μπορείς ν' αναβάλεις το ραντεβού σου;" ψιθύρισε δίπλα στο αυτί της. Επειδή, αν είχε υπάρξει ειλικρινής σ' ένα πράγμα τα προηγούμενα λεπτά ήταν ότι, πράγματι, αυτό το ραντεβού δε σήκωνε αναβολή. "Γιατί μου ζητήσατε ραντεβού, κυρία Σταμίρη;" "Τι ραντεβού, Λάμπρο;"

Το sequel του Λυσσαροφάνφικ (Ήταν 8...) είναι εδώ! Η... επόμενη μέρα μέσα από την μαεστρία της πένας του πολυγραφότατου @kwtsosstamiris_