Gerçek Ailem serisinin 1. Kitabı 🖤 Yetimhanede büyümüş, gerçek ailesini hiç tanımamış, bebekken çöpe atılan bir kız 16 yıl sonra ortaya çıkan ailesini affedebilecek miydi? Yalanlar, sırlar, ihanetler... İz annesinin onu çöpe attığını sanarken arkasından çıkan gerçekle başa çıkabilecek miydi? Ailesine alışmaya çalışırken travmalı geçmişini unutmaya çalışan bir andanda abisinin arkadaşı olan Kaya'ya karşı neler hissedecekdi? Aksay abileri İz'in yaralarını sarabilcek miydi? 🖤 Adım İz. Adım gibi İz bırakacağım onlara.

Lidya, 17 yaşında normal bir hayat süren sıradan bir kızdı; ta ki bir okul çıkışı abisinden gelen aramaya kadar.

Gerçek Ailem Erkek Versiyon Miran, üvey erkek kardeşinin suçunu üstlenmek zorunda kalmıştır, 2 yıl sonrasında şartlı tahliye olur. Babasının öz babası olmadığını, biyolojik babasının ondan haberi olmadığını öğrenir. 4 abi ve 1 ablası vardır.

Bir anının hatırası.

Bromance içerir, bxb DEĞİLDİR! *bromance iki erkeğin kardeşlik veya arkadaşlık bağı altında birbirine hislerini anlatıyor demektir. Romantik kardeşler, derin dostluk gibi. Bromance 'gerçek!' kavramıyla bulunmaktadır, lgbt ile alakası yoktur. bxb DEĞİLDİR! Bromance kavramı romantik erkek KARDEŞLER demektir! İnsan kendi öz ailesine yabancı olur, adım attığı yerlerden korkar mıydı? Ben korkuyordum; ebeveynlerime yaklaşmaktan, abilerime bakmaktan. Çünkü onlara karşı birer yabancıdan başka bir şey değilim. -Karışmış bebek hikâyesi değil, on yedi yıllık ömrünü ailesinden uzak yaşamış karakterin hikayesi. -Kısa hikâye -Kötü Son -Çok duygusal Değil!

Belki başarman için yanlız olman gerekiyordur.

Bir yapbozu tamamlamak için önce kayıp parçayı bulmak gerekir. - Gerçek ailem kurgularını okumayı gerçekten çok seviyorum ama okurken şöyle mi başlasaydı böyle mi gelişseydi diye çok düşündüğüm yerler oluyor genelde bende kafamdakileri bir kaleme dökmek istedim. Hikayeme şans verirseniz oldukça mutlu olurum

Karıştırılan bebekler serisi, erkek versiyon. Karez Arvas, ünlü bir şarkıcıydı. Hayatı hep parlamanın eşiğindeydi. Başarılıydı, gençti, herkes ona imrenirdi. Fakat kimse sahne arkasını bilmezdi elbette. Sahne ışıkları altında alkışlar vardı, perde kapandığında ise sadece sessizlik. Karez, çevresindeki kalabalığa rağmen hep yalnızdı. Çünkü yalnızlık, en çok da insanın bir ailesi olmadığında büyür dururdu ve bir gün, bu yalnızlığın bile ona ait olmadığını öğrenecekti. Sebebi belliydi; en başından beri, yanlış bir nakaratı söylüyordu... "Eğer hayat dediğimiz şey bir şarkıysa, benim ki başka birisine yazılmıştı."

Belki başka bir hayatta.