"İşte o zaman, düşerken kimse bize kim olduğumuzu hatırlatmadığında severim seni, Günışığı." Bir Malfoy olmak, her sabah hangi safta olduğunu bilerek uyanmaktı. Bu bir seçim değil, damarlarında akan kanın emrettiği bir zorunluluktu. Ta ki kalabalık bir koridorda, düşman ilan edilen o gözlerle çarpıştığı ana kadar. O bakışta nefret değil, tıpkı kendisininki gibi bir mecburiyet gördü. Doğru taraf, kalp kendi ritmini bulana kadar sarsılmaz bir kale gibiydi. Fakat bazı bakışlar, asırlık ideolojileri tek bir saniyede hükümsüz kılabiliyordu.