Bu bir tayfa aşkı hikayesidir acıtır tayfa olmasının nedenini okuyanlar anlayacaktır

yazın ortasında depresyona giren Asya ailesinin baskısıyla yaz kampı denilen Bir yaz etkinliğine başvurur neler olacağından habersizdir orda tanışacağı arkadaşlıklar depresyonadan çıkarma odağı olur Asena-Kerem Defne-Ayaz Dilan-Burak Ve son olarak Rüzgarla tanıştıktan sonra Hayatı bi anda değişir kampta gizemli mektup gelirr Ve mecara başlar güzel komik başlangıç OLAYLI YAZ KAMPI sizlerle gelin eğlenceye katılın.

Sessizce giriyoruz birbirimizi hayatına. Görsek de bilmeden, anlamdan var oluyoruz bir başkasının hayatında. Sonu nereye varacak bilmeden karışıyoruz birbirimizin yaşamına. Sonunu kestirmeden yaşıyoruz her şeyi. Dünyada milyarlarca insan olmasına rağmen hayatımıza en fazla yüz tane insan girer. Sadece iki elimizin parmaklarıyla sayabileceğimiz kadarını görürüz. Ama hiçbiri kalmaz. Buna rağmen hayatımızda olan, ne kadar olduklarını elle sayabilidiğimiz insanlar için üzülürüz, onlar yüzünden değişiriz. Oysa tanımadığımız, hayatımızda olmayan milyarlarca insan var. Ve sadece iki üçü için üzülme değer görüyoruz kendimizi. ... Kendimi değil de başkalarını hayatımın ortasına koymak en büyük hatamdı. Bunu farketmiş olmak güzel ama geç kaldım. Onlar yüzünden kendimi kaybettim. Çok değiştim, eski beni hatırlamıyorum bile. Ama pes de edemiyorum da. Çünkü kendimi kaybettiğim bu yolda aslında kendimi buldum. Bulabilmek için önce kaybetmek gerek. Şu an kayıbım. Kendimi bulmak mı? Bunun bilmek için daha zaman var. Ama önce nasıl kayboldum onun görüneceksiniz. Yolculuğum yenilerek başladı ve öyle de devam ediyor. Ben kaybederken umarım siz bir şeyler kazanırsınız. Saygı ve sevgiyle. ... "Deniz açıklamama izin ver. Ondan sonra ne yaparsan yaparsın. Lütfen dinle." "Kendine iyi bakma Damla. Ben mahvolmuşken sen de iyi olma." Nasıl bir gerçek aşktan vazgeçmeye değer? Peki! İhanet aşkı öldürebilir mi? Ya! Bir aşkın bitmesiyle gerçekleşen bir ölüm aşkı imkansız kılabilir mi? . . .

"... Seninle iyileşiyorum ben. İçimdeki yaralara rağmen iyileşmeyi öğreniyorum. Ellerini örtüyorum yaralarıma. Parmaklarınla tutunuyorum dünyaya. Cenneti görüyorum gözlerinde yaşadığım cehennemi unutarak. Yaşamayı öğreniyorum ben. Seninle, yaşadıklarımı unutarak yeniden yaşıyorum. Ben seninle yenide ben oluyorum. Varlığın varlığım. Yaralarımı unutarak seninle yaşıyorum. Dudakların şifa kaynağım ..."

Yepyeni bir kurgu! Belki de böylesi görülmedi. 🦋 Kalp durur birkaç anlığına. Esen yapraklar bırakır esmeyi, yağmaya yakın yağmur geri çekilir gökyüzünden. Bu bir işaret bir sesleniştir ruhlarımıza. Bu, her şeyin başlangıcının işaretidir, sinyalidir. Bu başlangıç yalnızca ruhlarımızı değil bedenlerimizi de çürütmeye hazır. Her yer yangın yeriydi adeta 12 Nisan 2011'de. 11.03 Operasyonu hiç kimseye gün yüzü göstermeyecekti. Ailesinin geçmişi minik yıldızın peşini bırakmayacak hatta ve hatta zarar verecekti. 🍒🍫 ~ + Bugünün bir daha asla doğmayacağını düşün. Ve öyle yaşa. Yaşa ki yaşamın her saniyesinin kıymetini bil... Bu hayatta okudum, unuttum, gördüm, hatırladım, yaptım, öğrendim. Ve şimdi de ölüyorum. Sinyalimin sesini duyup ölüyorum. Hayat, yaşantı aramak değil, kendimizi aramaktı aslında. Kendimizi bulmadıktan sonra yaşasak ne anlam ifade ederdi ki? +Biz kendimizi bulamadık bu masalda. Çünkü kafesimizden çıkamadık, özgür olamadık... Asıl özgürlük kendini bulmaktı ama bir kez olsun bunun için izin bile alamadık. +Şimdi tüm bütün dünya şahit olsun ki bu siren sesine. Duyuyoruz ölmek için...Hayat inadına yapıyordu. Ben de inadına ilerlemeye devam ediyordum. Hayat beni düşürmeye çalıştıkça ben o kopan iplere daha sıkı tutunmaya çalışıyordum. Kopan ip... Hayatta bunun gibi değil miydi zaten? Bir kopan ipti. Kopan bir ipe düğüm attığımızda ise ipin en sağlam yeri, o düğüm olurdu. Ama ipe her dokunuşunuzda canınızı acıtan yer o düğümdür. +Yani hem tutunduğumuz o ip düğümü yüzünden canımızı bir kibrit edasıyla yakıp kavuruyordu. Asıl can yakan ne biliyor musunuz? Bile bile hem kendinizi hem de ailenizi o düğümden kurtaramamak ve yandıkça yanmak... +Battıkça batıyorduk aslında batan gemi gibi. Neydi bizim suçumuz? Oysa bir suçumuz bile yoktu. Fark edilmek istedik....