"Μην με πλησιάζεις" του είπα τρομοκρατημένη και γέλασε. "Τόσο πολύ με φοβάσαι;" "Είσαι παρανοϊκός στο έχουν πει ποτέ;" του φώναζα αλλά σιγανά για να μην ξυπνήσει η μάνα μου και έπιασα το ρόπαλο του μπέιζμπολ που είχα πίσω απ' το κομοδίνο. "Ετοιμοπόλεμη βλέπω" με ειρωνευόταν και απείχε λίγα βήματα μακριά μου. "Θα σε βαρέσω, θα το κάνω αλήθεια" του έλεγα και έκατσε στην άκρη του κρεβατιού. "Δεν πρόκειται να φύγω αν δεν πάρω αυτό που θέλω Εσμεράλδα" "Και τι θες;" "Ένα φιλί" [02.08.2019 - 30.12.2020] [#10K 16.07.21]

"Νομίζεις πως μου αρέσει να σε βλέπω συνέχεια μαζί του;" Φωνάζει ενώ πλέον βρισκόμαστε μόνοι στο δωμάτιο. "Είναι το αγόρι μου" Απαντάω ήρεμα. "Δεν καταλαβαίνεις ότι με πληγώνεις; Δεν υπάρχει στιγμή που να μην σε έχω σκεφτεί από την μέρα που σε γνώρισα" Συνεχίζει φωνάζοντας. "Δεν είναι τόσο εύκολο ρε Μιχάλη" Του λεω ενώ κάθομαι στο κρεβάτι. Εκείνος με ακολουθεί και κάθεται δίπλα μου. "Είναι πολύ εύκολο" Λέει καθώς το χέρι του ακουμπάει απαλά το μάγουλο μου. "Πες μου ότι δεν ένιωσες τίποτα εκείνο το βράδυ, πες ότι δεν με σκέφτεσαι καθόλου και θα σταματήσω να σε ενοχλώ" Συνεχίζει κοιτώντας με στα μάτια. "Ξέρεις ότι σε σκέφτομαι" Παραδέχομαι και εκείνος χαμογελάει. Γέρνει κοντά μου και ενώνει τα χείλη μας αργά ενώ οι πεταλούδες στην κοιλιά μου κάνουν πάρτι, όπως την πρώτη φορά.. Μια τυχαία γνωριμία θα φέρει τα πάνω κάτω στην ζωή της Δάφνης. Είναι αρκετό αυτό για να ξεκινήσει κάτι καινούριο ή θα συνεχίσει την συντηρητική ζωή της;

S̶e̶r̶i̶e̶s̶: 1. D̶ᴇᴀᴅʀo̶s̶ᴇs̶. Ολοκληρωμένη 2. D̶ᴇᴀᴅʀo̶s̶ᴇs̶: D̶ᴇᴀᴅ ʜᴇᴀʀᴛ ʙᴇᴀᴛs̶. Ολοκληρωμένη. _ "Σε μισώ!" του γρυλλίζω και αφήνει τα χέρια μου δημιουργώντας απόσταση μεταξύ μας. Έβγαλε το όπλο του και το άδειασε με όλες τις σφαίρες να πέφτουν στο πάτωμα δημιουργώντας ηχορύπανση. Κράτησε μόνο μία σφαίρα βάζοντας την μέσα, το όπλισε και το άφησε στα χέρια μου κρατώντας τα σφικτά, πιέζοντας το εναντίον του. "Πάτησε την! Κάνε το, εδώ και τώρα. Ξεφορτώσου με διάολε!" μου φώναζε σφίγγοντας τα χέρια μου και πιέζοντας την σκανδάλη. "Σε μισώ τόσο πολύ" επέμεινα και δάκρυζα κάθε δευτερόλεπτο, εκείνος χαμογελούσε, δακρυσμένος μα ευχαριστημένος. "Δεν με μισείς" αναφώνησε. "Σε μισώ γαμώτο" φώναξα ενώνοντας τα μέτωπα μας και με τα χέρια μου πίεσα το όπλο εναντίον του στήθους του και εξακολουθούσε να χαμογελάει. "Με μισείς που σου κατέστρεψα την ζωή, με μισείς επειδή σε άλλαξα. Με μισείς επειδή εξαιτίας μου πέθανε ο πατέρας σου, με μισείς αφού τον αντικατέστησα, αυτά και πολλά άλλα. Όμως μισείς τον εαυτό σου επειδή μ' αγαπάς Κιμ" ένιωθα οργή, μίσος και απέχθεια ακούγοντας τα λόγια του που πάτησα τ