Genç bir itfaiye eri Luhan, Rengarenk dünyası ile Sehun, Ve sevimli Miumiu... #hunhanmonth 10 bölümlük mini fic

"Her şey, kaderin korkunç bir sona doğru sürüklediği acımasız bir trajedinin parçasıydı." { 𐰽 } "Nasıl yani? Sen şimdi.. kendini tehlikeye mi attın?" "Yalnızca kendimi değil, tüm halkımı da öyle. Senin için." "Bunu neden yaptın? SeHun.. bir ölümlünün sana ne gibi bir yararı olabilir? Hem de benim gibi.. sizden bi' haber olmayı tercih eden birisinin.." "Halkının rahat bir şekilde yaşamasını isteyen gönüllerin devrimleri nasıl olur, LuHan?" SeHun, önce ben ve sonra da halkı için kendisini feda etmeyi tercih etmiş bir halde karşımda dikilirken, bunun gerçekleşmesi adına kuralların çiğnenmesini çok iyi bilmem nedeniyle yüzüne tedirgin bakışlar atmaktan kendimi alamadım. Sanırım.. artık onlardan kaçmam yerine yüzleşmek zorunda kalmıştım, aptallığım yüzünden herhangi bir şekilde kurban gitmemek için beni korumayı seçmeye karşılık olarak buna yalnızca izin vermemi isteyen SeHun yüzünden. Mantıklı ve doğru bir karar vermek adına düşünecek hiçbir şeyim olmadığını fark ettiğimde yutkunmadan edemedim. Yaşamak istiyor isem, ona izin vermekten başka çarem yoktu. SeHun'a güvenmeliydim. Hayatımın hatasını yapıyor olduğumu bilmeden. #byhel1ks #050720

"Sehun'dan boşanmak istiyorum." dedi Luhan hızlıca ve sıkıcı bir ses tonuyla. Ve Sehun bu cümle ile kış güneşinin battığını çok acı bir şekilde hissetti. --- Luhan, dört yıl önce iş nedeniyle Oh Sehun ile evlenmişti ve bir gün kağıt üstünde olan beş yıllık evliliğini bitirme kararı almıştı. Çok düşünmeden bu isteğini Sehun'a iletmişti. Sehun zorluk çıkartmadan kabul etmişti ama boşanma davasından önce Sehun trafik kazası geçirmişti. Kaza sonucu kişiliği yüz seksen derece değişen eşi ile Luhan neye uğradığını şaşırmıştı.

O bir tanrıydı ama diğeri onu deli sandı.

Yalanlar. Ayağa dolanan, başa çorap ören yalanlar. Luhan bir doktordu. Bir gece acil servisini ziyaret eden adamın hayatını hem mahvedeceğini ve hem de onu bulutların üstündeymiş gibi hissettireceğini bilmiyordu. Yalanlar onun hayatının her yerindeydi ve bir gün ayaklarına dolanan şey sadece ucu kaçan yalanın ipi olmayacaktı.

Sıkı yönetimin sert kurallarının uygulandığı bir zamanda, 1984 senesinin kasım ayında çıkmıştı karşıma. O yasakların ne olduğunu bile bilmeden girmişti hayatıma, ben ise zaten kuralların ehliydim. Bir kez bakmış ve bin kez yenilmiştim. Kapalı kapıların ardında, karanlığın içinde ve kimsenin bizi duyamayacağı yerlerde ne kadar yakınsak, kapılar açıldığında bir o kadar uzaktık birbirimizden. Peki bir ömür böyle geçer miydi?