"𝘈ş𝘬 𝘣𝘦𝘺𝘯𝘪𝘮𝘥𝘦 𝘣𝘪𝘳 𝘬𝘢𝘷𝘳𝘢𝘮 𝘣𝘦𝘭𝘪𝘳𝘵𝘮𝘪𝘺𝘰𝘳." dedi. Yorganın altından başımı kaldırıp pencereden gökyüzüne baktım. Şuan ne kadar karanlıksa içim de o kadar karanlıktı. Gözüm Ay'a kaydı. Gülümsedim. Ay da yıllardır Güneş'i kovalamıyor mu zaten? Hemen pes mi etmişti? Bende ay olabilirdim. O da Nazlı Güneş... Ne kadar kaçacaksa ben de o kadar kovalayacaktım. Tekrar telefona baktım. Birşey yazmamı beklediğini biliyordum. Yüzümdeki gülümsememle beraber sadece üç kelime yazdım. "𝘉𝘦𝘭𝘬𝘪 𝘣𝘪𝘳 𝘨ü𝘯.. "