WattpadRomanceTR Aksiyon/ Macera listesindedir❤️ Kehanetlere inanır mısınız? Sabahın erken saatlerindeki boş sokakta kadının sesi yankılandı "......bugün Londra'ya dönersen, kaderindeki kızla, olması gerektiği zamandan önce karşılaşacaksın. Karşılaşman sorun değil zira sorun, onun elinden alacağın şey!....vicdan azabın o sana aşık oldukça artacak..." Yıllar sonra, kehanetin gerçek olduğunu öğrendiği zaman çok geç olacaktı... İşte o zaman, keşke inansaydım diyecekti. Ama bir kere kaderi değiştirmişti. Acaba tekrar değiştirebilecek gücü var mıydı? Eserin her hakkı saklıdır. Bu yapıtın aynen ya da özet olarak hiçbir bölümü, yazarın izni alınmadan kullanılamaz.

Yetişkin okurlar için olan asker kitabıdır. Bir intihardı beni sevmen ve bir ihtimaldi ayrılmamız. Elini tutan ve kaydırağın başında düşmemem için beni bekleyen çocuk, ayrı geçirdiğimiz yılların ardından yüreğimin kıyısında da beni beklediğini fark ettiğimde, içimi kaplayan bu aşk bir zehir gibi yayıldı vücuduma. Tenim zehirlendi, kalbim buna şifa dedi. Fakat kader, geçmişi parçalayıp geleceği ateşe verdi. İhtimalim yıllar önce intiharım şimdi gerçekleşti.

Gözlerim karşımda dizilmiş ve benden komut bekleyen askerlerde gezindi. Her şey hazırdı, Doğu Krallığını korumak için görevlendirilmiştik. Halk ve herkesin dilinde dolaşan şato artık bize emanetti. Tek komutla askerleri yönlendirdiğim de hepsi atlarına binmeye başlamıştı. " Şu lanetli şato için görevlendirildiğimize inanamıyorum. Söylentileri bilirsin lordun hâlâ orada yaşadığını söylüyorlar Alexa." Gözlerimi devirerek ona döndüm. Çocuk gibi korkmasına gerek yoktu. " O lord çocuklara anlatılan efsanelerden başka bir şey değil Henry. Şimdi atına bin!" Sözlerimin ardından yola koyulduğumuzda o lanetin sadece efsane olmadığını en acı şekilde öğreneceğimi nerden bilebilirdim ki?

Gökyüzü tüm kasvetiyle karamışken yıldızlar ve dolunay ona inat parlıyordu. Bilincim yavaş yavaş yerine gelirken gözlerim hala bulanık görüyordu. Sonunda netliği kazanan göz bebeklerim karanlık ormanda gezindi. O nasıl bir kabustu öyle? Sertçe esen rüzgar tüylerimi diken diken ederken yine izleniyormuş gibi hissediyordum. Gözlerim etrafta usulca dolaşıp odak noktasını bulurken gördüğüm kırmızı gözler yerimde donmama sebep oldu. Akın Noctharel.. "Sonunda seni buldum Eşim." Kalın ve erkeksi sesi kulaklarımı doldurdu. Eşim mi? Bu herif yine ne saçmalıyordu?! Yavaşça ağaçların arasından bana doğru ilerlemeye başladı. İri ve heybetli bedeni ürpermeme sebep olmuştu.Dişlerinin sivrileştiğini görmüştüm.Kurdu gün yüzüne çıkmıştı. Aklımı okumuşçasına muzip bir şekilde sırıttı.Kollarımdan kavrayıp bedenimi kendisine yaslarken ayağa kaldırdı. Bir eli önüme gelen saç tutamlarımı arkaya atarken bir eli belimdeydi. Başını usulca boynuma yaklaştırırken köpek dişlerini boynumda hissediyordum. Dili nabzımın üzerinde gezinerek o bölgeyi ıslattı. Siktir! Sıcak nefesi boynuma vuruken usulca dudaklarını tenime bastırdı. Ardından dişleri etimi delip geçti. Boğazımdan yükselen güçlü çığlık ormanda yankılanırken belimi daha sıkı kavradı. Bunun tek bir anlamı vardı. Mühür. 09.05.2021

Benim için son adımı attığımda artık çıkış yoktu. Yakalamıştı beni.. Hapsolduğum bir çift siyah göz artık doğrudan bana bakıyordu. - Ne istiyorsun benden? - Ah Karen, tek istediğim o bedenine iyi bakman. Benim güzel taşıyıcım.. Kitabın kurgusu tamamen bana aittir. Konu üzerinden yapılan benzetmeler dışında herhangi bir benzetme kabul edilmeyecektir. Not: Jasper ilk kitabım olduğundan yazım hatası ve mantık hatası vardır.

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri'nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir'in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

Peşinde biri var. Polise gidemiyorsun.Kaçamıyorsun.Saklanamıyorsun. Çünkü peşindeki adam seni öldürmek istemiyor. Öldürmek isteseydi çoktan yapardı. Bazen geceleri pencerenin önünde bir gölge görüyorsun.Bazen eve döndüğünde yerini değiştirmediğin bir eşya buluyorsun.Bazen de adını, kimsenin bilmemesi gereken bir yerden duyuyorsun. Ve her seferinde aynı şeyi düşünüyorsun. Bir insan, avını koruyarak da avlayabilir mi? Çünkü bu hikâyede korkman gereken şey seni takip eden katil değil. Korkman gereken şey... Onun seni bulduğunda neden rahatladığın.

Çocuğun için en fazla ne yapabilirsin? Mesela boşandığın kocana geri dönebilir misin? Sabah işe diye yollayıp haftalarca elin yüreğinde haber beklediğin kocan, yaşadığını sadece dava dilekçesi ile bildirse? Bu ciğersiz adama, yıllar sonra geri döner miydin? Peki, Çocuğunu bile umursamayan bir adama çocuğun için yalvarabilir misin? Gururlu bir kadın olduğumu sanardım. O kelimeyi küçük bir sandığa kapatıp ardımda bıraktım. Asla dediğim her şeyi yaptım. Sadece Oğlum için! " Sizin anlamanız için tekrar edeyim hanımefendi. Sizin ve diğer donörlerde de aynı şekilde Allojenik nakil işlemi işe yaramadı! En son çare kordon kanından kök hücre nakli. Daha size nasıl anlatabilirim bilmiyorum!" Gözlerimi diktiğim beyaz önlüğe bakarak yüzümü sıvazladım. Hâlen benden ne istediğini anlamamıştım. Boş boş suratına baktım. Neden benim anlayacağım şekilde anlatmıyordu ki? Adamın ağız çevresinde tecrübe kokan çizgileri gülümsediğinde birbirine selam verdi. "Ancak aynı anne babadan olan bebeğin kordon kanını kullanabiliriz. HLA uyumu ancak bu şekilde olabilir." O lanet adamdan çocuk yapmamı beklemiyordu herhalde! Üstüne üstlük evlenmek üzere olan eski kocamdan! #Çoğaltılamaz #Kopyalanamaz #(Ç)alıntı yapılamaz Tüm hakları saklıdır

"Hayır" diye inledim kollarımı kendime dolayarak. "Söz verdin." Sarı saçları kafasını yana eğmesi sonucu uçuştu.Gözlerime dolan yaşlara rağmen hala güzel yüzünü görebiliyordum.Etrafta dans eden şeffaf dalgalar bizi sarmaya başlamıştı.Ve getirdiği huzur,ikimizi birden tatlı suskunluğa çekip alırken ben hissettiğim şiddetli kaybetme duygusunu sindirmeye çalışıyordum. "Her şeye rağmen mutluyum biliyor musun ?" dedi.Sesi baldan tatlıydı. "Sen olmasan yapamazdım." Hissettiğim tüm acıya rağmen ıslak dudaklarımda hayaletimsi bir gülümseme tutmayı başardım. "Huzurlusun" Dudakları neşeli bir gülümseme ile kıvrıldı. "Huzurluyuz" Bizi saran şeffaf dalgalar sıklaşmaya başladığında elini ilk günkü gibi kaldırdı.Bende iyice ağlamaya başlayarak sanki hangimizin elinin daha büyük olduğunu hesaplarmış gibi elimi elinin üzerine koydum.Elinin içinde elim ne kadar da minik ve mat duruyordu.Ardından parmaklarını parmaklarıma geçirdi. Eğildi ve sıcacık dudaklarını alnıma bastırdı. "Seni seviyorum" dedim.Artık kelimeler boğazımdan kayarak çıkıyordu.Masmavi kocaman gözleri bana sevgiyle baktı. "Biliyorum Roza.Bende" Ardından sanki beş boyutlu sinemadaki gibi önce parmakları ve ardından bedeni yavaş yavaş silindi.Daha demin elini tutan elim havada bomboş duran bir yumruk halinde kaldı.Krize girmek istercesine ağlamaya devam ettim ve daha evvel içinde bir oğlan bulunan , yerdeki elbise yığınına baktım. Birlikte bir hayaleti huzura kavuşturup, bir kızın kadına dönüşmesini izleyelim mi?

Alnını alnıma yasladı. "Benim ateşimi ölçme Gaye. Ben yanarsam, yandığım kadar yakarım. Ben seni yakarsam, senin yandığın ateşte yine kendim kavrulurum. Ne beni yak, ne kendini." deyip çekildi aniden. Benden uzaklaştığı zaman hızla atan kalbimin sesiyle kendime gelmeye çalıştım. Oysa bilmiyordu ki, Yanarak var olmayı kabullenmekle, sönerek yok olmak arasında yapılacak seçimden ibaretti bütün hikaye...