Rümrüm'ün karanlık yönleri için hemen kitaba girin.

Kilitli Kapılar, Saklı Sırlar... Koşarak kaçtım o evden, bir daha geri dönmemek üzere. Ama peşimde bıraktıklarımın izleri vardı-morarmış yanaklarım, yara içindeki ayaklarım ve cebimde yalnızca 300 TL... Gidecek yerim vardı, ama içimdeki boşluk daha büyüktü. Tam o anda karşıma çıkan annemin eski AVM'si... Orada bir anlığına bile olsa geçmişin sıcaklığını hissetmek istedim. Ama içeri girdiğimde farkında olmadan bir tuzağın içine çekildiğimi bilmiyordum. Bir asansör, içindeki yabancı bir çocuk, aniden kesilen elektrik... Ve karanlık. Kapılar açılmadı. Saat ilerliyordu. Ancak bu sadece bir tesadüf müydü? Yoksa en başından beri planlanmış bir oyunun parçası mıydık? Gerçek, soğuk bir rüzgar gibi içimi titretirken kulaklarımdan bir isim uğuldandı: Babam. Benim için tasarlanan bu kaderden kaçabilecek miydim? Yoksa bir kez daha ona boyun eğip geçmişin gölgelerinde kaybolacak mıydım? Ve en önemlisi... Buradan gerçekten çıkabilecek miydik? avm den 7 kişi nasıl çıkabilicekti böylesine düğümlenmiş bir olayın ortasında? __________________________________________________________________________________ Merhaba, ben beyza yıllardır yazar olma hayaliyle kendi başıma hikayeler yazıp arkadaşlarıma göstere göstere bu yollara geldim açıkçası ,duygusalım biraz ilk defa kitap yayınlıyorum. tutacağını düşündüğüm bir kitap ile başbaşayız seninle (: iyi okumalar o zaman <3 "BU KİTAPTAKİ HER ŞEY KURGUDAN İBARETTİR."

Hissediyordu;denizin sesini, dalgaların serinliğini ve hâlen içinde tuttuğu buruk ve tatsız acılarını... Zaten insan olmanında kaynağı bu demek değil miydi? Hissedebilmek, düşünebilmek . Hissedebildiğimiz için farklıydık diğer yaratılmışlardan. Hissedebildiğimiz için düşünüp utanabilirdik yaptıklarımızdan. İşte buna vicdan denirdi. Ama bazı sözde insanlar vardı. Öyle ki bu sözde insanlar hak etmezlerdi bu "insanlık" dediğimiz sıfatı. Çünkü düşünselerde akıllarının süzgeci, bencilliklerinden ve kinlerinden gerçekleri ayırt edemezdi. İşte baba dediği adam tamda böyle birine dönüşüvermişti. Yahut zaten böyle biriydi de sanki o bunun farkında değildi...