Gölün karanlık sularında, bir zamanlar insan olan ama lanetli bir varlığa dönüşmüş bir canavar yaşıyordu. Sarımsı gözleri, parlayan yeşil pulları ve tek bakışıyla etrafındaki havayı titreten gücüyle varlığını hissettiriyordu. Her şey, göle bir şeyi düşürdüğüm o anda değişti. Canavar, bana geri almak istediğim şeyi vermek için bir anlaşma teklif etti: tabağımdan bir parça yemek, kalbimden dökülen sözler ve yatağımda bir yer. Kaçacak yerim yoktu; kabul ettim. Ama onun yanında geçirdiğim her an, karanlığın ve arzunun içine daha da çekildim. Takıntılı ilgisi hem korkutuyordu hem büyülüyordu... ve fark ettim ki, ona istediği gibi beni sahiplenmesine izin veriyordum.

"İçme boşalmak ne demek oluyor?Sen gerçekten beni delirtecek misin Karan...?" - GAY KİTABIDIR!!

Kardeş gibi büyüdüler, biri ağa oldu diğeri ona en yakın kişi.

Her şey, sıradan bir iş görüşmesiyle başladı. Ama bazı kapılar, açıldığında sadece yeni bir çalışma masasına değil; hayatın bambaşka bir yüzüne açılır. Çağrı, geçmişinden kalan borçlar ve taşıması zor hatıralarla, yeni işinde sadece düzenli bir maaş ve sakin bir hayat arıyordu. Fakat o ofisin koridorlarında atılan her adım, yeni bakışlar, yeni dengeler ve hiç planlanmamış çekimler demekti. Aralarında mesafeler, unvanlar ve görünmez çizgiler vardı... ama bazı bakışlar, o çizgileri sessizce siler. Patronunun adı, şirkette saygı ve çekinceyle anılıyordu. Onun gözlerinde ise hem tehlike hem de tarif edilemez bir çekim vardı. Bu hikâye; sessiz savaşların, görünmez sınırların ve en beklenmedik anlarda doğan bağların hikâyesi. Her kelimesi, bir bakış kadar hızlı, bir suskunluk kadar ağır. Ve artık, hiçbir şey ilk günkü gibi olmayacak.

Yeraltı dünyasının tartışmasız lideri Delta (Karan), yıllar önce hayatını kurtaran ve feromonları garip bir şekilde uyumlu olan bir Beta ile "ruh eşi" olduğuna inanmaktadır. Bu Beta'yı korumak için dünyayı yakabilecek bir sadakatle bağlıdır. Ancak rakip bir klanın çöküşü sırasında, esir alınan "savaş ganimeti" Omega (Aden) ile karşılaştığında, Karan'ın içinde o güne kadar hiç uyanmamış, vahşi ve ilkel bir dürtü uyanır.

Hikaye Ege'nin aldatıldığını düşünmesiyle başlar. Mpreg kurgusudur. Erkeklerin de evlenip hamile kalabildiği bir evrende geçmektedir.

"Beni ifşalama." Derken her ne kadar istemesem de karşımdaki adama muhtaçtım.İntikamımı almama çok az kalmışken ifşalanamazdım. "Seni ifşalamayacağım,"derken içimden tanrıya şükürler ettim."Ama senden küçük bir isteğim olacak." diye devam etti. Kitap gay kitabıdır.Tiksinenler veya desteklemeyenler okumasın, ayrıca +19 yaş üzeridir.Küçükler okumasın. Küfür, şiddet, argonun bulunduğu bir kitap olacaktır. Keyifle okuyun, saygılar ve sevgiler!

Gerçek Osmanlıyla bir alakası yoktur. Kitaptaki yan çift Sümbül-Mahir deki Sümbül KIZ DEĞİLDİR.ERKEKTİR! iyi okumalar. Bitti.

Not⚠️: Bu hikaye yetişkin temalar, cinsel içermektedir 18 yaşından küçük okuyucular için uygun değildir.. (Omegavers evreni) Eren, hayatı boyunca "fazla Alfa" olduğu gerekçesiyle reddedilmiş, güçlü ve bağımsız bir Omega'dır. Artık 27 yaşındadır ve başarılı bir kariyere sahip olsa da, ailesinin sürekli "evlendirme" baskıları ve geçmişteki acıları onu duygusal olarak yıpratmıştır. Ailesinin zoruyla çıktığı bir görücü usulü buluşmada Tarkan adında bir Alfa ile tanışır. Tarkan, Eren'i ilk gördüğü anda ona saplantılı bir şekilde bağlanır ve hatta ilk buluşmada evlenme teklif ederek onu şaşkına çevirir ve tedirgin eder. Eren, Tarkan'ın bu ısrarını başlangıçta tehlikeli bir saplantı olarak görür ve reddeder. Ancak Tarkan'ın beklenmedik şekilde saygılı ve sabırlı tavrı, Eren'in duvarlarını yavaş yavaş indirmeye başlar.

"Kaç yaşındasın sen?" Bir anda beklemediğim bir soru sorunca şaşkınca ona baktım. Yüz ifadesi yine sert ama sakindi. Kollarını göğsünde birleştirmiş cevap vermemi bekliyordu. "18. Yani b-birkaç ay sonra 18 olacağım." Vücudum zangır zangır titriyordu ve bu konuşmama engel oluyor, sürekli kekelememe yol açıyordu. Sabahtan beri hiçbir şey yememiştim ve askerlerden kaçmak için oradan oraya sürüklemiştim. Bedenim tüm bunlara dayanacak kapasitede değildi. "Daha bir yetiştin bile değilsin." Gözleri bir süre duvardaki saatte oyalandı ve tekrar bana döndü. "Geceyi burada geçireceğin için ailen endişelenir mi? Başıma sorun çıkarma ve onları ara." Cebinden çıkardığı telefonu bana doğru uzattığında hüzünle ona baktım. Yine benimle alay ettiğini sanmıştım ama yüzünde öyle bir ifade bulamamamla birlikte bakışlarımı yere indirdim. Gerçekten benim gibi birinin normal bir hayatı olduğunu düşünebiliyor muydu? Test sonucumu öğrendiğim ve ailemi son kez gördüğüm gün aklıma geldiğinde canımın yandığını hissettim. Elimle telefonu ittim ve ona bakmadan sorusunu yanıtladım. "Hayır, gerek yok." Yine öfkeyle üzerime atılmasıyla bir adım geriledim. Kolumu sıkıca kavrayıp beni sarsmaya başladı. "Beni reddetmemen gerektiğini anladığını sanıyordum! Hemen onları ara yoksa-" "Ailem beni terketti! Kimsem yok, anladın mı?" Akmasına izin verdiğim gözyaşlarım tüm günün acısını çıkarmak istercesine yanaklarımdan hızla süzülmeye başladı. Bu sefer onları durdurmayacaktım. Ama tanımadığım bu adamın karşısında zayıf görünmek istemiyordum. Sessizce ağlarken kafamı yere eğdim ve beni görmesini engelledim. Kolumdaki elini yavaşça üzerimden çekti. Hala yüzüne bakamıyorken sakinleşmeye çalıştım. "Kimseyi aramama gerek yok. Çünkü beni merak edecek kimsem yok." 11/05/2020 #1 boyxboy [190920]