Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Lisedeki o havalı kızlardan değilseniz,işiniz gerçekten zor. Üstelik okulun en popüler çocuğuna aşık olduysanız. Berk'in mükemmelliği onu çekicilikten imkansızlığa götürüyordu. Peki bu imkansızlık Göksuyu nereye götürecekti ? *** Benim dudaklarım yaşadığım sürece Berk'in dudaklarıyla kapanacaktı. Berksiz olan hiçbir öpücük, masum değildi. Berk'i sarmayan kollar, başkasını saramazdı. Ve yemin ederim ki Berk'i sevdiğini söyleyen bu dil, asla başkasını sevdiğini söylemeyecekti. Başkalarının kokusunda sarhoş olmak bana haramdı. Hep elimden geleni yapacaktım, hiç Berk'e zarar gelmeyecekti. İşte yıllardır sorulan ''Aşk insanı güçsüz kılar mı?'' sorusunun cevabı bu olmalıydı. Berk'in lanet saydığı bu aşk, beni sadece ona güçsüz kılıyordu. Geriye kalan diğer her şeye karşı büyük bir zırh oluyordu. Aşk bir insanı hem kırardı. Hem kırılmaz yapardı. Belki de Berk haklıydı..