........ කවදාවත් දැනිල නැති විදියෙ හරිම ස්‍යුමය සීතල සුවදකින් මාව පිරිල ගිහිල්ල වගේ... .....ඒ සුවද මොකද්ද කියන්නවත් ඒ හැගීම මොකද්ද කියන්නවත් ම මම දන්නෙ නැහැ....හැබැයි ආයෙ ආයෙත් විදින්න හිත ආස කරන විදියෙ මත් බවක් ඒ සීතල ආඝ්‍රාණය තුළ රැදිල තිබුනු බවක්නම් මට තේරුනා....... . . . . හැමෝටම උරුම නොවන විදියෙ උණුසුම් ආදරයක් ලබන්න මාත් වාසනාවන්ත උනා කිව්වොත් විශ්වාස කරනව ද......!!!? ~ඉතින් මේ මගේ කතාව ~

කුණාටු පිට කුණාටු ආවත් ඒ ඇස් දෙක හරිම සන්සුන්! ඒ ඔලිව් පාට ඇස් දෙක කරන්නෙම මගේ හිත ගස්සන එක! අන්තිමට නොදැනිම මම ඒ ඇස්වලට ආදරය කරන්න පටන්ගත්තා! මං එයා වෙනුවෙන් ආත්මාර්ථකාමියෙක් වෙලා ඉවරයි! දැක්මක් නැති ජීවිතයයි, එයාගේ නමින් උතුරන්න තියෙන ආදරයයි, අතරේ මං අතරමං වෙලා! ඒ එයා...මගේ ජීවිතේම කණපිට හරවපු කෙනා! My Green-eyed Mimosa!💚✨☁️ [𝙰 𝙻𝚘𝚟𝚎 𝙷𝚒𝚍𝚍𝚎𝚗 𝙸𝚗 𝚂𝚒𝚕𝚎𝚗𝚌𝚎....𝙱𝚞𝚝 𝙱𝚞𝚛𝚗𝚒𝚗𝚐 𝙸𝚗 𝙴𝚟𝚎𝚛𝚢 𝙶𝚕𝚊𝚗𝚌𝚎....✨🍀] ⚠️ NO COPYING OR TRANSLATION IS PERMITTED ! ⚠️ Disclaimer: All characters and events in this story are purely fictional.. This story is not intended to offend or disrespect any religion, culture, or community.. With love,always..

සමහරවිට අපි වසන්තයෙම රැඳී ඉන්න උත්සාහ කරද්දී, ඊට වඩා ලස්සන ඍතු මඟ හැරිලා ගිහින් තියෙන්න පුලුවන්. හැබැයි දවසක අපි හැමදාටම නතර වෙන්නේ අපිට ගැළපෙනම ඍතුවත් එක්ක. කොච්චර ඍතු ගානක් පහු උනත්, අපිටම වෙන්වුණ ඍතුවක් අනිවාරෙන්ම තියනවා. වසන්තයේ විතරක් නෙවෙයි මල් පිපෙන්නේ.. සිසිරයේ දී, ගිමිහානයේ දී වසන්තයේ තරම් මල් නොපිපුණාට, ගස් වල ඵල නොදැරුවට, හැංගිච්ච ලස්සන මල් තියෙන්න පුලුවන් නේද..? ඒ වගේම තමයි, ඒ මල් අනිත් හැම මලකටම වඩා ලස්සන, සුවඳ වෙන්නත් පුලුවන්.

ඉතිං අර කිව්වාත් වගේ කාගෙම හරි ජීවිතයක් ඇතුලේ..., අහසට ඇවිත් පායලා ආයෙත් බැහැලා යන ඉරක්.., හදක් නොවී අහසෙම විතරක් රැදිලා තියෙන තරුවක් වෙන්න.......

ආස හිතෙන ආදරණීය කතාවක්

මතු මා පැතූ කිසිවක් නෙමෙයි සැනසීම වේ ආදරේ....

"ඒයි ඇටිකිච්ච ඔහොම ඉන්නවා" "නේත්‍ර.....නේත්‍ර...මගේ නම නේත්‍ර" "ඒත් මට ඇටි කිච්චෙක්නෙ, මං ආසයි ඒ නම කියන්න" "හේතුව" "හේතුවද.... හේතුව තමයි තමුසෙව පොඩ්ඩක් අවුස්ස ගත්තම හරි ෂෝක්, නහයත් පුම්බන් තරහෙන් කියවද්දි බලන් ඉන්න ආස හිතෙනවා, වේගෙන් ඇස් පිල්ලම් ගහ ගහ........ මේ ඇස්...... තමුසෙගේ ඇස් නම් මාරයි, වැල්ලේ ඉදල එද්දි මහ මුහුද ඇස් වල හංගන් ආවද"

" ඔව් උඹ හරි ලියාන්.. උඹට මගේ කියලා දෙන්න කිසිම දෙයක් මං ගාව නෑ.. අඩුම හදවතක්වත් නෑ.. ඒකත් ණයට ගත්ත එකක්.."

" නාද්‍ය ! උඹ දැකලා තියෙනවද කැමීලියා මල් හිනාවෙනවා....." " මල් වලට කවද්ද බං හිනා වෙන්න පුලුවන් වුනේ...." " ගිහිං කන්නාඩියකින් බලපං නාද්‍ය...අහංකාර කැමීලියා මලක් හිනා වෙනකොට තියෙන ලස්සන ගිහිං කන්නාඩියකින්ම බලපං...."

අපි කවුද කියලා අඳුරගන්න අපි කොච්චර මහන්සි වෙනවද? ලෝකෙට පේන දේද ඇත්තටම අපිට ඕන කරන්නේ? සමහර දේවල් අපි තේරුම් ගන්නේ කොච්චර පරක්කු වෙලාද? ඒත් ඒ වෙලාවට හරි එහෙම වෙන එක කොච්චර ලොකු දෙයක්ද? මට ලෝකෙට කෑගහලා කියන්න පුළුවන් නම්.. අනේ මන්දා.. මට ඒ ඇති ජීවත් වෙන්න.. මේ මම! මේ මගේ කතාව!! පියවි