Yıllar sonra onu ilk kez gördüğümde, içimdeki tüm cümleler sustu. Oysa söyleyecek çok şeyim vardı. Gidişinin hesabını sormak, beni nasıl yarım bıraktığını yüzüne vurmak... Ama o an, sadece parmağımdaki yüzüğe baktığını fark ettim. "Geç kaldın." dedim. Sesim sandığımdan daha sert çıktı. Gözleri bir anlığına yumuşadı, sonra eski o tanıdık bakış geri geldi. "Biliyorum." dedi. "Ama seni hiç unutmadım." İşte buna güldüm. Yıllarımı susarak, bekleyerek, vazgeçerek geçirmiştim. O ise iki kelimeyle her şeyi geri alabileceğini sanıyordu. Bir adım yaklaştı, ben geri çekildim. "Ben seni unuttum." diye yalan söyledim. Çünkü bazen en büyük öfke, hâlâ hissettiğin şeylerin üzerini örtmekten geçer. O gün, geçmişle bugün ilk kez aynı yerde buluştu. Ve ben, bir zamanlar onunla kurduğum hayalleri, başkasının yüzüğüyle mühürlediğimi fark ettim. Ama bazı hikayeler, ne kadar bastırırsan bastır, yeniden yazılmak ister... Bu kitap, yarım kalmış bir aşkın yıllar sonra gelen yüzleşmesini, kırgınlıkla tutkunun ince çizgisinde anlatıyor. Geç kalınmış duyguların, doğru zamanda mı yoksa yanlış insanla mı yaşandığını sorgulatan bir hikaye.