Hayatının en kötü gününü yaşadığını düşünen genç kadın, aynı günün gecesinde bir adamla tanışır ve zamanla o kötü günün aslında hayatının en güzel günü olduğunu düşünür. Fakat bu güzel günlerin kısa süreceğinden habersizdir. • "Sadece holding sahibinin değil," dedi yüzüme bakmaya devam ederken. "Bir mafyanın da kızısın." "Eski bir mafya," dedim. "Ben çocukken bıraktı o işleri." Gülümsedi. "Ama Aydın Karalar deyince insanların aklına hâlâ mafya geliyor."

5 yıl önce yer altı mafyası ile tek gecelik ilişkide hamile kalan bir kadın ve bir çocuğu olduğunu öğrenen yer altının tehlikeli adamlarından biri olan Ares'in çocuğunu almak için Türkiye'ye gelir

Kara hareleri beyaz tenimde gezerken gerilen vücudumu ondan gizlemeye çalışıyordum.Pek başarılı olduğum söylenemezdi.Acımasız ve sertti,bu beni korkutuyordu.Ki bence de ondan korkmalıydım.Kim olduğunu dahi bilmediğim,yüzünü sadece ikinci defa gördüğüm bir adamdı. Yine,aynı hiç bozulmayan sert çehresiyle konuştu.Sesi boğuktu. Hırıltılı nefes alışverişini duyuyordum. "Bu vücudu hiç görmediğimi mi sanıyorsun?" .... Küçük okurların dikkatine +18 sahneler vardır.Her şey hayal ürünüdür.Gerçeklikle bir alakası yoktur!

AGEPLAY ||Bir oyun... Siyah kartlarla oynanan kimsenin gözyaşına bakılmayan bir kart oyunu... Amacı: Yok (Sevenlere acı vermek- ayırmak) Nedeni: Aşağılık Karakterdeki yüksek rütbedeki insanların bizim hayatlarımızla oynadığı minik eğlence Sonu: Elinde siyah kartı kalmayan kişi -sevdiği varsa onun karşısında- acı çektirilerek öldürülür. Galibi: Sadece bir kişi ölmüş gibi görünse de sonunda masadaki herkesin beyni dağıtılır. KISACA: GALİBİ YOKTUR. Bu benim küçükken uydurduğum saçma bir oyun... Ve benim için masaya oturan sevdiğim adam... Karşısında benim biyolojik babam... Sağında üvey babam... Solunda onu öldürmeye çalışan babası... Bu oyunda kazanan olmayacak. Üç kişiden nefret ediyorum. Bir kişi için kendimi feda etmeye hazırım. Drew Courch... Yanında duruyorum. Elindeki kartları sayarken bana bakıyor. Göz ucuyla beni süzüyor. Yüzüme baktığında derince yutkunuyor. Kalın ve kurumuş dudaklarını ıslatırken adem elması bir kez daha yukarı aşağı oynuyor. 'Ağlama bebeğim' Dudaklarını okuyunca boğazıma bir yumru oturuyor. dudağımı dişliyorum. Hıçkırmamak için nefes dahi almıyorum. Sandalyesini hafifçe geri itiyor. bir elini kartlardan çekerek arkasındaki kıza doğru uzatıyor. Hemen dibinde bitiyorum. Kızın elinden aldığım sigarayı ve kadehi avucuna bırakıyorum. Kadehi masaya bıraktıktan sonra geri çekilmeye hazırlanacakken bileğimden tutuyor. Elinin sıcaklığını hissedince dayanamayarak hıçkırıyorum. Yüzüme bakmadan beni kendine çekiyor. Bir şey söyleyeceğini düşünerek eğiliyorum. Dudakları geriliyor. Belimden kavrayarak kucağına düşmemi sağlıyor.

YOĞUN CİNSELLİK İÇERİR. Lara'nın özgürlüğünün ve ailesinin hayatının bedeli: Karan'ın mülkü olmak. Ne karısı, ne sevgilisi. Sadece onun hükümlüsü. Karan, Lara'yı nefretle kontrol ederken, bu tehlikeli yakınlık, her ikisinin de ruhunu yakan yakıcı bir arzuya dönüşmeye başlar. "Unutma, Lara. Benim sözüm kanundur. Ve benim hapishanemden kaçış yok."

"Bir dahakine barda gördüğün kızları becermeden önce 2 kere düşünürsün o zaman, öğretmenim." ❗️+18 sahneler vardır. Rahatsız olacaklar okumasın lütfen.

"Alphan... Çok sıcak." Sesimin normal bir sıcaklıktan bahsetmediği bariz açıkken hızlıca arkasını döndü. Komodinin üzerinde bir şeylerle ilgilendiği sırada eliyle odasındaki balkonu gösterdi. "Balkona çıkabilirsin istersen." Sesimi çıkarmayıp ona doğru yaklaştığımda gerilen bedeni beni daha da çekiyordu sanki. Tam arkasına geldiğimde elimi kaldırıp sırtına koydum. "Balkona çıkmak istemiyorum." Bana doğru döndüğünde gözleri kısa bir an dudaklarıma düştü. "Ne yapmak istiyorsun? Klima bozuldu, açamam." Başımı iki yana salladım. "Klima da istemiyorum." Kenarda yumruk olmuş ellerinden birini tutup belime doğru koydum. Başı biraz bana doğru eğilirken parmak ucuma çıktım. Dudaklarımızın mesafesi azaldığında parmaklarını tenime bastırdı. Derin bir nefes aldım. "İçim yanıyor gibi hissediyorum Alphan. Bana sen yardımcı olmalısın." Yaren Pınar & Alphan Emir Bir Kere Gelir - Yedinci Ev Yazıma Başlandığı Tarih : 20 Temmuz 2023 İlk Bölüm Yayın Tarihi : 22 Haziran 2024

"Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın." Alpay Aras Demirkıran "Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım... ve galiba ikincisi daha korkutucu." Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran'ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü... Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. -Kesit- "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun laneti bendim... Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, oda benim son ve tek sığınağımdı Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım. Not:Bu kitapta bol bol smut içerik olacak yani +18 sahneler, argo kelime küfür vb. şeyler ön planda. Rahatsız olanlar okumasın lütfen.

❗18+ sahneler vardır şiddet içerir sevmeyen okumasın sonra gelip yorumlarda psikolog rolü yapmayın Bu kurgunun kendime ait olduğunu belirteyim sonra çalınmış ismi verilmesin İçine öfke hissi dolmuştu Nasıl yapardı bunu? Nasıl cesaret ederdi buna Esra onu bırakıp gitmeyi gerçekten göze almışmıydı? Esra onu gerçekten sevmeyi bırakmış mıydı? Kendini geçmiş nasıl çocuklarını yalnız bırakırdı? Ondan olan iki canı bırakıp gidecek kadar bıkmış mıydı kocasından? Ateşin kafasındaki düşünceler susmuyordu O sadece Esrayı istiyordu Belkide istemiyordu İçindeki duyguyu o bile bilmiyordu Ama Ateş şuan sedyede yatan karısından başka birşey görmek istemiyordu Ona iyi davranmasa bile karısının yanına gelirdi hep çünkü bilirdi Esra gidemezdi Esra kaçamazdı ondan Yapamazdı Onu yalnız bırakmazdı Çünkü Esra fazla iyiydi Fazla saf Fazla masum biriydi Çok zor şeyler yaşamış Şiddet görmüş Susmaya mahkum bırakılmış Korkak bir kadındı Esra Kocasından korkan Ateş bunun farkındaydı Ne yapacağını bu kez koskoca Ateş Özar bile bilmiyordu

Bebeği lösemi olan Arslan ile kardeşinin beyninde tümör olan Ayşegül, çaresizlik dolu bir dönemde kaderin ağlarını örmesiyle karşılaşır. Onların çaresizlikten başlayan zoraki evlilikleri, acaba güçlü bir aşka yuva olabilecek miydi? "Sakin misin?" diye sorduğunda, iyice yaklaştı. "Sakinim." Onun sözlerinden cesaret alarak, dudaklarıyla dudaklarına dokundu ama ansızın yüzüne yediği tokatla, şaşkına döndü. Ayşegül'ün tedirgin bakan ela gözleri, kırpışan kirpiklerinin altında fazlasıyla masum duruyordu. "Özür dilerim." "Önemli değil... Şimdi ben seni tekrar öpeceğim ve sen bana tokat atmayacaksın." "Sen öpeceksin, ben tokat atmayacağım." "Aynen öyle..." "Tamam." "Öpüyorum." "Öp..." "Tokat yok?" "Tokat yok." Arslan, dudaklarını hafifçe onun dudaklarına değdirdiğinde, Ayşegül istemsizce geri çekildi. Onun gerilemesiyle, Arslan ona doğru yaklaştı. "Kaçarsan olmaz." "Kaçmamam lazım, evet!" "Ayşegül, sakin kal..." "Sakinim. Gayet sakinim!" Karısının titreyen ellerini tuttu ve dudaklarına götürüp öptü. Onu yatıştıracak başka bir çare bulamamıştı. Onun derin bir şekilde nefes almasıyla, rahatlamaya çalıştığını gördü ve tekrar denedi. Dudaklarını onun dudaklarına yakınlaştırdı ve ansızın Ayşegül'ün onu öpmesiyle şaşkınlığa uğradı. Geri çekilen Ayşegül, telaşla söylendi. "Çok pardon! Sen öpecektin, ben tokat atmayacaktım! Ben yanlışlıkla öptüm!" Arslan, kıza şaşkınca baktı. Bu kız gerçek miydi? "Biz öpüşmeye bu kadar zaman harcadıysak, gerisi..." diyen Arslan, geri çekilip önüne döndü. Ne yapsaydılar acaba? Sakin yaklaşınca, becerememişlerdi. Bir anda mı olsaydı? Bir de onu denemek isteyerek tekrar karısına döndü ve ansızın dudaklarına yapıştı. Uzun öpücüğü, nefes almak adına sonlandığında, tekrar yanağına yediği tokatla şaşkınlığa uğradı. "Ayşegül, tokat yok demi