"Sadece siz olmasaydınız orada Işıl." dedi İdil bana korkuyla. "Baş başa romantik bir zaman geçireceğiz İdil. Abartma bu kadar en fazla ne olabilir?" dedim bunalmış bir ifadeyle. ... "Bırak" diye bir çığlık çıktı dudaklarımdan. Üstüme doğru 3 erkek yürüyordu ve yapabildiğim tek şey bu ıssız yerde kimsenin duymayacağını bilmeme rağmen bağırmak. Elleri omzumda gezinti bir tanesinin. Bir tanesi boynumu büyük ve uzun bir şekilde öptüğünde dudaklarımdan bir çığlık daha koptu. Bağırmama karşılık bir tokat attı bana birisi. "Cafer" diye bağırdım son sesimle. 3 erkeğin arkasından karşıma çıktı. Karnıma bir tekme attı. "Ne var lan? Bağırma, zaten kimse duymaz sesini sadece bizi rahatsız ediyorsun." diye bağırdı bana. ... "Ne olacak peki şimdi?" diye sordu İdil. Bir yandan yüzüme pansuma yapıyor bir yandan da Cafere ölesiye nefret besliyordu benim gibi... "Bir kıza yaşattığı bu acının intikamı olarak erkeklik deyip gurur duyduğu asla olmayan şeyi ezip geçeceğim." ... BİR ADAMIN DOKUNUŞLARI İLE HAYATI MAHVOLAN BİR KADININ BAŞKA BİR ADAMIN DOKUNUŞLARI İLE HAYAT BULMASININ HİKAYESİDİR...

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."