Bir melek insana aşık oldu. Yapmaması gereken bir şey yaptı ve cennetten en kötü yere kovuldu.

"Şuri!" diye fısılda kulağıma. Kaküllerimin arasından ona baktım. Sıcak nefesi yüzüme çarparken nefesimi tuttum. Kalbim gübürtüsüne başlarken "Şurişk'imi" dedi sert ve bıçak kadar keskin sesiyle. Cümleyi o kadar içten söylüyordu ki gözlerimi kırpıştırıp, ona dikkatle baktım. Ne anlama geldiğini bilmiyordum. Anlamını öğrenirsem sanki her şey alt üst olacak gibi hissediyordum.

"Onu kıskanıyorsun" diye eğlenir bir ses tonuyla konuşmuştu. "Çokta değil" diyerek hızla yanıtladım onu. "Ama kıskanıyorsun" dediğinde "Belki biraz" dedim sinirle. "Sonuçta kıskanıyorsun" dediğinde tekrar "Mert lütfen" diyerek sinirle soludum.

"Oku! Yaradan Rabbinin adı ile! O, insanı bir kan pıhtısından yarattı. Oku! İnsana bilmediklerini belleten, kalemle yazmayı öğreten Rabbin en büyük kerem sahibidir." (Alak,96:1-5) Oku! Yani İkra yazıyordu. Cümlenin tamamının altı bir kaç kere çizilmişken, Oku! Yani İkra yazılarının altı daha fazla çizilmişti. Bu bir tesadüf müydü? Tabi ki de tesadüftü. Kafamı iki yana sallayarak, karmakarışık beynimi, daha fazla karıştırmak istemedim. Bu yüzden derin bir nefes aldım ve var gücümle derse yoğunlaştım.